Επειδή η διαδικασία έχει καταντήσει κάπως μπελαλίδικη και επειδή ζούμε στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, θα πρότεινα η νέα διοίκηση να εξετάσει την καθιέρωση επιστολικής ή διαδικτυακής ψήφου
Τώρα που τελείωσαν οι συνδικαλιστικές αρχαιρεσίες στην ΕΣΗΕΑ και έκατσε η σκόνη, μαζί με την αφρικανική, αφήνοντας όμως το τοπίο… ίδιο και απαράλλαχτο, σαν να μην πέρασε μια μέρα, ας πούμε και μια κουβέντα αρχικά για την αισθητική του πράγματος.
Λοιπόν, η εκλογική ατμόσφαιρα μέσα και έξω από το κτίριο μυρίζει… ναφθαλίνη. Δεκαετίας ’80! Με αρκετή αφισορύπανση, παλαιομοδίτικα αυτοκόλλητα με τις φάτσες των υποψηφίων, τραπεζάκια των παρατάξεων μπροστά στην είσοδο και γενικότερα ένα μικρό χάλι ακαταστασίας φοιτητικού τύπου, που παραπέμπει σε άλλες εποχές και -κατά τη ταπεινή μου άποψη- δεν ταιριάζει με το σήμερα, ειδικά για τους δημοσιογράφους, που οφείλουν να αφουγκράζονται την κοινωνία.
Προσωπικά πηγαίνω πλέον να ψηφίσω με μικρότερες προσδοκίες ακόμα και από την κάλπη των βουλευτικών εκλογών, αφού σε κρίσιμα μέτωπα για τον κλάδο μας και ειδικά σε θέματα που αγγίζουν τις σχέσεις της εκτελεστικής εξουσίας με τη λεγόμενη «τέταρτη», εμάς δηλαδή, που φτάσαμε να δεχόμαστε και απειλές από νεόκοπους χούλιγκαν της πολιτικής, δεν έχω δει καμία απολύτως παρέμβαση ουσίας. Αντιθέτως, το ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων φαίνεται να μη συγκινείται μπροστά σε θεσμικές εκτροπές που θίγουν την ίδια την υπόσταση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και όχι μόνον.
Στον τομέα προστασίας της υπόληψης του επαγγέλματος όχι μόνο απέναντι σε κυβερνητικές αυθαιρεσίες, αλλά και γενικότερα απέναντι σε φαινόμενα επαγγελματικού εκφυλισμού (λειτουργία παρακρατικών ή κομματικών μηχανισμών προπαγάνδας), η ΕΣΗΕΑ εμφανίζει εξαιρετικά χαμηλές επιδόσεις. Αυτό δεν αναιρεί, βέβαια, την αξιοσημείωτη δουλειά που γίνεται σε άλλους τομείς (π.χ., κατάρτισης και εκπαίδευσης, προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων) ή του Μορφωτικού Ιδρύματος.
Αλλά σε ό,τι με αφορά, ο μόνος λόγος που συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία είναι για να τιμήσω κάποιους συναδέλφους που εξακολουθώ να σέβομαι και έχουν την (ακατανόητη για τα γούστα μου, καθώς ποτέ δεν… ψάρεψα στα βαθιά του συνδικαλισμού- μόνο στη θάλασσα) έφεση να εκτίθενται στα κοινά για αξιώματα που σίγουρα υπερκαλύπτουν με τα προσόντα τους.
Ομολογώ, πάντως, ότι στην πρόσφατη ψηφοφορία η ατμόσφαιρα ήταν χειρότερη από ποτέ, με αρκετή αναμονή, βαβούρα και πλήθος από ψηφοδέλτια-σεντόνια για έξι διαφορετικές κάλπες. Οι υποψήφιοι για ένα διοικητικό συμβούλιο πρωτοβάθμιου σωματείου ήταν σχεδόν το 1/5 όσων τελικά προσήλθαν τελικά για να ψηφίσουν. Το διανοείστε;
Εν τω μεταξύ, και να μην ήθελες να επιλέξεις υποψήφιο για κάποιο από τα υπόλοιπα όργανα ήσουν υποχρεωμένος να ρίξεις τον φάκελο, έστω και αδειανό. Αφήστε που πίσω από το παραβάν έπρεπε να επιδοθείς σε ακροβατικά για να μη γλιστρήσουν μαζί με τα ψηφοδέλτια οι έξι διαφορετικοί φάκελοι, οι οποίοι δεν ήταν καν αυτοκόλλητοι και όφειλες να τους σφραγίζεις με την πατροπαράδοτη μέθοδο του… σαλιώματος!
Επειδή, λοιπόν, η διαδικασία έχει καταντήσει κάπως μπελαλίδικη, τουλάχιστον γι’ αυτούς που δεν ενθουσιάζονται με τον συνδικαλιστικό συγχρωτισμό (μάλλον δεν είναι λίγοι, αν κρίνουμε από το ποσοστό της αποχής) και επειδή επιπλέον ζούμε στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, θα πρότεινα η νέα διοίκηση της ΕΣΗΕΑ (δηλαδή, η παλιά) να εξετάσει, επιτέλους, την καθιέρωση δυνατότητας επιστολικής ή διαδικτυακής ψήφου.
Εφόσον εμπιστευόμαστε αυτή τη διαδικασία σε επίπεδο εθνικών εκλογών και μάλιστα από κυβερνήσεις όπως η σημερινή, που δεν διαθέτει εύσημα προσήλωσης στη διαφάνεια και τη λογοδοσία, θα ήταν αστείο να μην την εφαρμόσουμε σε έναν κλάδο μερικών χιλιάδων μελών, ώστε να γλιτώσουμε την ταλαιπωρία. Ισως έτσι αυξηθεί η συμμετοχή και μαζί με αυτήν η… αντιπροσωπευτικότητα.
