Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος υπήρξε για μέρες ασυνήθιστα σιωπηλός. Μέχρις ότου εμφανίστηκε εν τέλει στο δίκτυο Fox, για να υπερασπίσει την κυβερνητική πολιτική
«Πού στον διάβολο βρίσκεται ο J.D. Vance;» ήταν το σχόλιο της Marjorie Taylor Greene, μιας από τις πιο αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες του λεγόμενου «κινήματος MAGA» στις ΗΠΑ. Γιατί, βέβαια, για την αμερικανική Δεξιά όσα πληθωρικά συνήθως προβάλλει στα κοινωνικά μέσα ο Αμερικανός αντιπρόεδρος αποτελούν κάτι σαν Ευαγγέλιο, οπότε δεν διέλαθε της προσοχής κανενός ότι ο κ. Vance υπήρξε για μέρες ασυνήθιστα σιωπηλός για το Ιράν.
- Του Α. Π. Δημόπουλου
Μέχρις ότου εμφανίστηκε εν τέλει στο δίκτυο Fox, για να υπερασπίσει την κυβερνητική πολιτική από τις επικρίσεις ότι συνιστά «ξεπούλημα» της προεκλογικής δέσμευσης για αποχή από «ξένους πολέμους», εμπλεκόμενος έτσι σε αυτό, που θεωρήθηκε από πολλούς, «τετραγωνισμός του κύκλου». «Ο Trump δεν θα σύρει τη χώρα σε πόλεμο χωρίς καθαρό σκοπό» είπε ο κ. Vance, ορίζοντας, ως εν προκειμένω, «καθαρό σκοπό» την παρεμπόδιση του εγκληματικού καθεστώτος των μουλάδων να αποκτήσει πυρηνικά – «σκοπός» βέβαια που ήταν εξίσου «καθαρός» και πριν από τις εκλογές και παρά ταύτα ελέγοντο τα αντίθετα.
Αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι φυσικά το γεγονός ότι εντός αυτής της απόπειρας να τετραγωνίσει τον κύκλο, ο κ. Vance φέρεται, από τον Τύπο των ΗΠΑ, ότι έχει επίσης δυσαρεστήσει, για τον αντίστροφο λόγο, τον ίδιο τον κ. Trump, έχοντας επιχειρηματολογήσει εκ των έσω κατά της εμπλοκής στο Ιράν, με τέτοιες διαφοροποιήσεις να εκλαμβάνονται περίπου ως προδοσία από τον Αμερικανό πρόεδρο.
Δυσαρέσκεια
Ετσι, λόγω Ιράν, ο κ. Vance βρέθηκε να έχει πρόβλημα (για να το πει κανείς σχηματικά) και σε έναν κάθετο και σε έναν οριζόντιο άξονα της πολιτικής. Με τον «κάθετο άξονα» βέβαια να αρχίζει από την πολιτική βάση και να φθάνει στην κορυφή, με τον κ. Vance να φέρεται ότι έχει προκαλέσει, όπως είπα, δυσαρέσκεια και στις δύο. Στη μεν βάση (το «κίνημα MAGA») γιατί φέρεται ότι δεν μίλησε κατά της εμπλοκής στο Ιράν, στη δε κορυφή (στον ίδιο τον κ. Trump δηλαδή), γιατί φέρεται, αντιστρόφως (και αντιφατικώς), ότι μίλησε κατά της εμπλοκής στο Ιράν!
Σε σχέση με τον «οριζόντιο άξονα» της πολιτικής, αυτόν, δηλαδή, στον οποίο ασκούν (και μετρούν) την επιρροή τους ο κ. Vance και άλλοι παράγοντες της αμερικανικής διοίκησης (αλλά και του περιβάλλοντος του κ. Trump), η όποια διαφοροποίηση για το Ιράν τοποθέτησε τον κ. Vance σε αυτούς με την ασθενέστερη επιρροή (σε σύγκριση, λ.χ., με τον υπουργό Εξωτερικών Marco Rubio). Και ο λόγος που όλα αυτά συνιστούν πρόβλημα είναι γιατί επιδρούν αρνητικά στο μόνο πραγματικό διακύβευμα που υπάρχει για τον κ. Vance – την εκλογή στην προεδρία το 2028.
Στην πραγματικότητα (όπως αποκάλυψαν οι «New York Times») η τοποθέτηση του κ. Vance ήταν πιο σύνθετη. Γιατί, ενώ διαφοροποιήθηκε πράγματι κατά της εμπλοκής, όταν κατέστη σαφές ότι αυτή ήταν η βούληση του προέδρου, ο κ. Vance επιχειρηματολόγησε υπέρ μιας «συντριπτικής επίθεσης», ως μόνης ικανής να εγγυηθεί «σύντομη απεμπλοκή» και με την πολιτική σκοπιμότητα το όλο πράγμα να τελειώσει γρήγορα (και μαζί και η πολιτική φθορά που επιφέρει).
Ομως αυτό δεν άλλαξε τη βαρύτητα της αρχικής διαφοροποίησης, ούτε άλλωστε ο κ. Trump ήταν υπέρ μιας τέτοιας «συντριπτικής επίθεσης», θέλοντας (ομολογουμένως όχι ρεαλιστικά), να επαναληφθεί στο Ιράν το επίτευγμα της Βενεζουέλας: ένα «περιορισμένο πλήγμα» με δυσανάλογα μεγάλο αποτέλεσμα και σε σύντομο χρόνο. Και βέβαια, η διαφορά Vance – Trump αντανακλά τις διαφορετικές επιδιώξεις τους εντός του ίδιου πολιτικού κύκλου. Ο κ. Vance θέλει να γίνει πρόεδρος το 2028 και αντιδρά σε οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει φθορά στη βάση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (όπως ακόμα έναν «ξένος πόλεμος»).
Ο κ. Trump, έχοντας ολοκληρώσει επιτυχώς τον δικό του προσωπικό εκλογικό κύκλο, αναμετράται με την ιστορία και με μόνο διακύβευμα την υστεροφημία του. Η οποία θα κηλιδωνόταν ανεξίτηλα, εάν επί των ημερών του οι μουλάδες αποκτούσαν πυρηνικά. Τελικά, ο κ. Netanyahu κατάφερε να πείσει τον κ. Trump (με αφορμή το Ιράν) αυτό που απέτυχε ο κ. Boris Johnson (με αφορμή την Ουκρανία) – ότι θα γίνει η λαμπρότερη παράγραφος στο δικό του κεφάλαιο «ιστορίας».
Δημοφιλέστερος
Οχι ότι δεν υπάρχουν και εκείνοι που εκτιμούν ότι η υπόθεση του Ιράν κάνει τελικά καλό στον κ. Vance. Γιατί σίγουρα (λένε) το «κίνημα MAGA» διαπιστώνει, ακόμα μία φορά, ποιος είπε όχι σε ακόμα έναν «ξένο πόλεμο» και αυτό κάνει τον κ. Vance πιο δημοφιλή για το χρίσμα των εκλογών του 2028 – ή με αντίστροφη διατύπωση, ο φυσικός αντίπαλος του κ. Vance είναι ο κ. Rubio και όσο ο κ. Rubio αλλάζει τον χάρτη τόσο χάνει σε πιθανότητες να πάρει το χρίσμα.
Ομως φυσικά ο συλλογισμός δεν στέκει. Και αυτό γιατί κεντρικό πρόσωπο στο τρέχον οικοσύστημα εξουσίας των ΗΠΑ είναι και θα παραμείνει ο κ. Trump, ο οποίος απάντησε στις επικρίσεις για το Ιράν, λέγοντας αφοπλιστικά ότι «το κίνημα MAGA είμαι εγώ!». Οπότε ο κ. Vance δεν κινδυνεύει από τον κ. Rubio (45% έναντι 12% στις δημοσκοπήσεις για το χρίσμα), αλλά από μια απόφαση του κ. Trump να προωθήσει για το χρίσμα (αντί του κ. Vance) τον γιο του Donald Trump Jr. Γιατί μια τέτοια απόφαση θα διαιρέσει το «κίνημα MAGA» και θα καταστήσει αιφνίδια εκλόγιμο τον κ. Rubio. Και πόσο απόλυτος ιστορικός σαρκασμός θα ήταν να παίξει ρόλο σε μια πολιτική αποκαθήλωση του κ. Vance το Ιράν!
