Η τραγική κατάληξη μιας καθηγήτριας που βρέθηκε αντιμέτωπη με καθημερινή απαξίωση και επιθετικότητα από μαθητές της επαναφέρει το ερώτημα για την πειθαρχία, τον σεβασμό και τα όρια στο σχολείο
Η ανάγνωση της αναφοράς της καθηγήτριας για όσα κακοποιητικά υφίστατο στο σχολείο από τη μαθητιώσα τσογλαναρία, που την οδήγησαν τελικά στον θάνατο, προκαλεί οργή. Φανταστείτε πόσο βαθύς ήταν ο ψυχικός πόνος αυτής της γυναίκας, που την οδήγησε στο εγκεφαλικό και στον θάνατο. Η έργω και λόγω εξύβριση που υφίστατο ομαδικά και συστηματικά από την αγέλη της τάξης, χωρίς να έχει την εξουσία να τους σταματήσει η ίδια και χωρίς κανείς να την προστατεύσει, δεν είναι τυχαία ή μεμονωμένα γεγονότα.
Ο εκτσογλανισμός των μαθητών και φοιτητών είναι αποτέλεσμα της σταδιακής κυριαρχίας της αριστερίλας στην Παιδεία, που άρχισε σιγά σιγά το 1974 αλλά επικράτησε ακάθεκτη από το 1981 και μετά, όταν ήρθε η ΠΑΣΟΚάρα στα πράγματα και θέλοντας ο Ανδρέας να χαϊδέψει το αριστερό, εαμογενές, ακροατήριό του, μαζί με την κατάργηση της Χωροφυλακής, την αναγνώρισης της «εθνικής αντίστασης» και τον τρισάθλιο συνδικαλιστικό νόμο του 1982, που δημιούργησε μια κάστα άεργων αμειβομένων κηφήνων, τους έκανε και άλλα δωράκια, ανάμεσα στα οποία ήταν η κατάργηση της πειθαρχίας στα σχολεία, με την κατάργηση των επιθεωρητών και της μαθητικής ποδιάς.
Ακολούθησε η κατάργηση της πρωινής αναφοράς, της έπαρσης και υποστολής της σημαίας καθώς και η άμβλυνση των πειθαρχικών μέτρων. Ετσι δεν καταργήσαμε τον «αυταρχισμό», εγκαθιδρύσαμε την ασυδοσία, την ήσσονα προσπάθεια και κυρίως έναν απείθαρχο κωλοπαιδισμό, ο οποίος ενισχύθηκε από την αλλαγή των κοινωνικών προτύπων, τα woke καραγκιοζιλίκια και την εν γένει επίδραση της μολυσματικής ανθελληνικής και άκρως μηδενιστικής αριστερίλας. Ο σεβασμός στους δασκάλους, στους καθηγητές, στο ίδιο το σχολείο, ως περιουσία αλλά και ως θεσμό, ο σεβασμός και προστασία των αδυνάτων, ο παιδευτικός φόβος της τιμωρίας, έγιναν μακρινά απολιθώματα, άγνωστες έννοιες ή άξια μόνο για κοροϊδία.
Στη θέση τους ήρθαν η αγένεια, η θρασύτητα, η βία κατά των αδύναμων συμμαθητών, κατά καθηγητών, οι βανδαλισμοί, τα οποία κάποιοι τελούν και ο λοιπός όχλος τα βιντεοσκοπεί και τα ανεβάζει. Η μαθητική κοινότητα ενίοτε λειτουργεί σαν αγέλη χιμπαντζήδων, αν και τους προσβάλλω, διότι ακόμη και οι μαϊμούδες έχουν κανόνες συμπεριφοράς, π.χ., οι μικροί χιμπαντζήδες ουδέποτε τολμούν να δείξουν ασέβεια στους ενήλικες χιμπαντζήδες. Τα δίποδα όμως που ανατρέφουν οι ρεμπεσκέδες που εργοδοτεί το κράτος με τους φόρους σας, κοτσιδάτοι φριπαλεστάιν κουκουέδες, συριζαίοι, τροτσκιστές, αναρχικοί με το φραπόγαλο και τη μασχαλίλα, κυρίες με μπλε μαλλιά ή ανισοϋψές κούρεμα playmobil και λάβρες απόψεις κατά της «πατριαρχίας», άρχισαν πλέον και να σκοτώνουν.
Ως τώρα βανδάλιζαν το σχολείο, τοίχους, πλατείες, μνημεία, σκίζανε τα βιβλία τους, κακοποιούσαν συμμαθητές τους, κάνανε καταλήψεις για χαβαλέ, τους πηγαίνανε επίορκοι διδάσκοντες σε πορείες να πετάξουν πέτρες σε «μπάτσους», να προσκυνήσουν την καράφλα του Σβορώνου στο Πολυτεχνείο, αφού τους ποτίσουν με διάφορα παραμύθια, μίσος για την Πατρίδα, την οικογένεια, την πίστη μας, την Αστυνομία, τις Ενοπλες Δυνάμεις, την αστική δημοκρατία. Τώρα έχουμε επίσημα καταγεγραμμένη μια διδάσκουσα που τη σκότωσε η τσογλαναρία που ανάθρεψε η αριστερίλα και προφανώς οικογένειες, οι οποίες απέτυχαν και αυτές στη διαμόρφωση των χαρακτήρων των βλασταριών τους.
Λοιπόν, αδέρφια, η πειθαρχία δεν είναι μόνον ένας άλλος τρόπος εκπαίδευσης και ανατροφής. Είναι ο μόνος τρόπος. Σχολείο, οικογένεια, επιχείρηση, αθλητική ομάδα, καλλιτεχνική ομάδα, στρατός, μόνο με βάση την πειθαρχία διοικούνται θετικά. Και ποιος είναι ο πυρήνας, η ουσία της πειθαρχίας; Υπαρξη ιεραρχίας, σεβασμός σε αυτήν, κανόνες συμπεριφοράς και λειτουργίας, βάσει των οποίων ανταμείβονται οι καλοί και τιμωρούνται οι κακοί. Σέβεσαι τους γονείς, τους παππούδες σου, τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους σου, τους συμμαθητές σου, σέβεσαι τους συνανθρώπους σου. Υπακούς στους κανόνες συμπεριφοράς και λειτουργίας μέσα στην οικογένεια και μέσα στο σχολείο. Είσαι καλός, διακρίνεσαι γι’ αυτό; Ανταμείβεσαι, μπορεί μόνον ηθικά, με έπαινο, με ένα μπράβο, ένα χάδι, πάντως ανταμείβεσαι. Είσαι κακός, απείθαρχος, παραβιάζεις τους κανόνες πειθαρχίας; Τιμωρείσαι με κλιμάκωση πειθαρχικών μέτρων. Από επίπληξη μέχρι ό,τι χρειαστεί, καθισταμένων κοινωνών αλλά και υπευθύνων και των γονέων.
Το ίδιο και μέσα στην οικογένεια. Οπως οι δάσκαλοί σου, έτσι και οι γονείς σου, δεν είναι φίλοι σου, συνομήλικοι, κολλητοί. Ο καθένας έχει τη θέση του και υπάρχει ιεραρχία. Η οικογένεια δεν είναι κομμούνα, κατάληψη. Οι γονείς κάνουν κουμάντο και οφείλουν να ανταμείβουν και να τιμωρούν τα τέκνα τους, για να έχουν λιγότερες πιθανότητες να αναθρέψουν έναν βάνδαλο, ασεβή, πρεζάκια, τραμπούκο κ.λπ. Ο μαθητής στο θρανίο, ο δάσκαλος στην έδρα και πρέπει να έχει εξουσία πάνω σου, να σε ανταμείψει ή τιμωρήσει επί τόπου, άμεσα, αυθωρεί και παραχρήμα.
Να πάνε να απαυτωθούν οι «επιτροπές» και οι «συλλογικότητες». Ως γνωστόν, άλλωστε, η καμήλα είναι ένα καθαρόαιμο άλογο κούρσας. Λοιπόν, η γάγγραινα της μηδενιστικής αριστερίλας μάς έφερε εδώ. Κάποια κωλόπαιδα σκοτώνουν κιόλας. Θα κάτσουμε να κοιτάμε; Θα κάνουμε ηλίθιες ψυχοβγαλτικές αναλύσεις, που θα αναθέσουμε σε επιτροπές πολιτικής ορθότητας και ψευτοπροοδευτικής μαλάκυνσης; Οχι. Εχουμε Σύνταγμα που λέει πως «σκοπός της Παιδείας είναι η εθνική, ηθική και θρησκευτική ανάπτυξη των παιδιών». Δεν λέει «σκοπός της Παιδείας είναι ο κάθε ψυχανώμαλος γενίτσαρος να ποτίσει τα μυαλά των παιδιών με μίσος για την Ελλάδα, την Οικογένεια, την Ορθοδοξία, να το κάνεις βάνδαλο κάφρο, σαν τα μούτρα του, γιατί οι πολιτικοί του πρόγονοι ηττήθηκαν το 1949 και εκδικείται την κοινωνία».
Πίσω ολοταχώς στις συνταγματικές επιταγές για Παιδεία με το αξιακό πλαίσιο του Ελληνικού Τρόπου, πίσω ολοταχώς στις εργοστασιακές ρυθμίσεις του Ανθρώπου, της υγιούς κοινωνίας, της κοινής λογικής, της αποκατάστασης της πειθαρχίας και της ελληνικότητας της Παιδείας σε όλες τις βαθμίδες, αλλάζοντας τους κανόνες, τη νοοτροπία και εκδιώκοντας τους άχρηστους επίορκους μηδενιστές από τα Σχολεία και τα Πανεπιστήμια.
