Φως φανάρι. Ταξική

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια, καλλιεργείται η άποψη, ότι η Επανάσταση του 1821, παρά τα όσα γνωρίζαμε μέχρι τώρα, κάθε άλλο παρά απελευθερωτική ήτανε. Η τόση επιμονή δεν μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο. Σκέφτηκα ότι δεν μπορεί να φωνάζουν τόσοι άνθρωποι (όχι και πολλοί είναι η αλήθεια, αλλά είναι φωνακλάδες) έτσι στον βρόντο. Κάποιο δίκιο θα έχουν.

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Έτσι λοιπόν, καθότι εραστής της αλήθειας, έκανα κυριολεκτικά βουτιά σε όλα τα διαθέσιμα αρχεία, σε οποιοδήποτε σημείο, σε κάθε Σύλλογο, Ομοσπονδία, Συνομοσπονδία και Συνδικάτο. Κι’ αυτά που είδα φως μου, δεν τάχα ματαδεί, που έλεγε και ο μακαρίτης ο Γούναρης. Αυτά κι’ αν είναι φοβερά ντοκουμέντα, που καταρρίπτουν μύθους και πατριδοκαπηλίες αιώνων. Όντως! Κάθε άλλο παρά απελευθερωτική ήταν η Επανάσταση του 1821. Ήταν ταξική αναντάμ παπαντάμ.

Διαβάστε, ανοίξτε τα μάτια σας και βγείτε από τα ζοφερά μονοπάτια του σκοταδισμού και της άγνοιας:

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:

Ήταν πρόεδρος του ΕΕΣΔοΑΣ (Εξωραϊστικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου Δερβενακίων, ο Άγιος Σώστης), απ’ το 1813. Εκείνη την περίοδο, χαραζόταν η Εθνική Οδός Κορίνθου-Άργους-Τριπόλεως, η οποία θα περνούσε από την Νεμέα. Ο Κολοκοτρώνης όμως είχε κτήματα και βοσκοτόπια στη πλαγιά του λόφου Καλογερικό, πάνω από τα Δερβενάκια, και για τον λόγο αυτό, ήθελε ο δρόμος να περάσει από τα κτήματά του και συγκεκριμένα μέσα από τα στενά των Δερβενακίων, επειδή σκόπευε να ανοίξει εκεί βενζινάδικο. Άσε που περίμενε και επιδότηση από τον Οργανισμό Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ), που τότε λεγόταν Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Οθωμανικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΟΠΕΟΕΠΕ) Έτσι, εκμεταλλευόμενος και το προεδριλίκι, ξεσήκωσε τους κατοίκους της περιοχής και στις 15 Ιουλίου του 1822 κάνανε μαζική καθιστική διαμαρτυρία.

Επειδή όμως οι τοπικοί βουλευτές, που ήταν από το Ξυλόκαστρο ήταν παγερά αδιάφοροι, η διαμαρτυρία συνεχίσθηκε και μάλιστα κάπου κάπου ξέφευγε και κανένας και αμόλαγε και καμία μολότοφ κατά των ΜΑΤ της εποχής. Ώσπου οι αρχές ανησύχησαν και έστειλαν στις 22 Ιουλίου τον Δράμαλη, να διαλύσει τους διαμαρτυρομένους. Οι διαμαρτυρόμενοι αντέδρασαν και τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Ακόμη και το γνωστό ποίημα, είναι παραποιημένο από τους κύκλους της αντίδρασης. Δεν είναι αυτό που ξέρετε:

Φύσα, μαΐστρο δροσερέ κι αέρα του πελάγου,

να πας τα χαιρετίσματα στου Δράμαλη τη μάνα.

Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδες

στο Δερβενάκι κείτονται, στο χώμα ξαπλωμένοι.

Το αυθεντικό έλεγε:

Φύσα μαΐστρο δροσερέ και αέρα του πελάγου

να πας τα χαιρετίσματα στου ΥΠΕΧΩΔΕ την πόρτα.

Ο δρόμος που σχεδίαζε να πάει απ’ τη Νεμέα

τώρα θα έρθει από ‘δω, από τα Δερβενάκια.

Οδυσσέας Ανδρούτσος:

Ο Ανδρούτσος, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, αγωνίστηκε κατά των αντιλαϊκών μέτρων της τότε κυβερνήσεως, που είχαν για στόχο την πρώτη κατοικία. Έτσι, ως Πρόεδρος των μικροϊδιοκτητών της περιοχής (κάτι σαν τον κ. Παραδιά δηλαδή), αγωνίστηκε, ηρωικά είναι η αλήθεια, για να περισώσει το εξοχικό του στην περιοχή, το οποίο είχε βγάλει σε πλειστηριασμό η ΔΟΥ Γραβιάς. Το κ … σπιτο αυτό, αργότερα το έκανε 7στερο ξενοδοχείο, αλλά για να γλυτώσει την εφορία, το ονόμαζε απλώς χάνι.

Γεώργιος Καραϊσκάκης:

Βγήκε στο κλαρί, διότι ο Δήμος Πειραιά, στον οποίο είχε βάλει λόγια και ο Παναθηναϊκός, ονόμασε το ευρισκόμενο στο Φάληρο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης». Ο γιός της καλογριάς, θέλησε να διεκδικήσει ό,τι του ανήκε από την ονοματοδοσία αυτή. Έτσι, στις 23 Απριλίου του 1827, πριν από ένα αγώνα του Ολυμπιακού για το Τσάμπιονς Λιγκ, οργάνωσε συλλαλητήριο έξω από την Θύρα 7. Δυστυχώς στις συμπλοκές που ακολούθησαν, ο Καραϊσκάκης κάτω από άγνωστες μέχρι στιγμής συνθήκες, τραυματίσθηκε σοβαρά, από κάποιους χούλιγκανς.

Πρέπει να αναφέρουμε, ότι τις πρώτες βοήθειες μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο, προσέφερε ο γιατρός του Ολυμπιακού.

Να τα λέμε αυτά.

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα:

Ξεχάστε ό,τι ξέρατε μέχρι τώρα για την Μπουμπουλίνα. Είναι παραμύθια ότι ξόδεψε όλη της την περιουσία και διέθεσε τα καράβια της για την απελευθέρωση της Ελλάδος.

Η Μπουμπουλίνα ήταν μία μεγάλη εφοπλίστρια της εποχής και τα καράβια της είχαν σημαία Μογγολίας. Το ότι δεν είχε θάλασσα η Μογγολία λίγη σημασία είχε, αφού τότε δεν το ήξεραν, μια και δεν υπήρχε ο Σκάϊ να τους ενημερώνει. Ακόμη τα πληρώματα των πλοίων της Μπουμπουλίνας ήταν κυρίως Πακιστανοί (καλή

ώρα … ).

Σ’ όλη την διάρκεια της Επαναστάσεως η Μπουμπουλίνα βρισκόταν σε διαρκή επαφή με τους Lloyd’s, για να ασφαλίσει τα καράβια της, πράγμα που το πέτυχε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Μετά την υπογραφή των σχετικών συμβολαίων, η Μπουμπουλίνα δολίως πράττουσα, έβαλε τους σμπίρους της και άρχισαν να βυθίζουν ένα – ένα τα καράβια της, για να εισπράττει τις ασφάλειες.

Αυτή είναι η ιστορία, μόνο τεσσάρων από τους δήθεν αγωνιστές της Ελευθερίας, οι οποίοι αγωνίστηκαν καθαρά για συντεχνιακά τους θέματα, αποδεικνύοντας ότι οι αγώνες τους ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας καθαρά ταξικοί για «ψωμί-παιδεία-ελευθερία».

Τώρα αυτό το τελευταίο μπορεί να μην ταιριάζει, αλλά πάει με όλα.

Και του χρόνου νάμαστε καλά.

Αυτές οι εταιρίες ταχυμεταφορών (ή courier, επί το… ελληνικότερον) μας δουλεύουν αγρίως όπως όλοι άλλωστε (άντε σχεδόν όλοι), οι οποίοι υποτίθεται ότι μας εξυπηρετούν και τους πληρώνουμε ουκ ολίγα. Προσωπική εμπειρία. Περίμενα από την επαρχία ένα μικρό δέμα. Οι μέρες περνούσαν και η εταιρία ταχυμεταφορών δεν φαινόταν. Την έκτη μέρα κατά τας γραφάς, τηλεφωνώ στον αποστολέα σχετικώς και ο άνθρωπος, μου δίνει τον αριθμό αποστολής, ενώ παραλλήλως, φιλότιμος ων, τηλεφωνεί και ο ίδιος στη εταιρία. Μπαίνω στην ιστοσελίδα της εταιρίας και βλέπω την κίνηση του δέματος: 10/3 05.21 χρέωση σε κούριερ – 14.08 Άγνωστος παραλήπτης – 14.39 Αδυναμία παραδόσεως. Απών σημείωμα». Όπως αντιλαμβάνεσθε το δούλεμα πάει σύννεφο. Διότι πώς γίνεται στις 14.08 να είμαι άγνωστος και μετά μισή ώρα να γίνομαι μεν γνωστός, αλλά να είμαι απών. Φυσικά σημείωμα δεν ανευρέθη πουθενά. Και το ωραίο είναι ότι η εταιρία επιμένει, όπως διαβεβαίωσε και τον αποστολέα, ότι με ψάχνουν και δεν με βρίσκουν. Αφήστε που ενώ είχαν τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου μου, δεν έκαναν τον κόπο να τηλεφωνήσουν για να ανακαλύψουν, πού στην ευχή κρυβόταν ο… Φαντομάς των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Λέτε κάποιος να επιβλέπει τις εταιρίες ή τους ταχυδιανομείς (ή courier, επί το… ελληνικότερον); Δεν το βλέπω.
Προ ημερών ήταν η Μέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Πολλοί μεγαλόσχημοι αρλουμπολόγοι μίλησαν εξαπολύοντας ευμεγέθεις πομφόλυγας (τουτέστιν μεγάλες φούσκες) και μπούρδες. Η γλώσσα μας κύριοι έχει χαθεί και πρώτοι φταίτε εσείς που μιλάτε για την σωτηρία της. Στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού στο Στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης» (σε λίγο θα το πούμε «George Blackchess») βλέπουμε τις επιγραφές: «NEVER NEVER GIVE UP» και «WE RULE THIS LAND». Και όλα αυτά στα πλαίσια της εκπομπής: «Europian Football Show Greece Edition 2025-2026» της «Cosmote TV»! Προχθές έβλεπα τα πούλμαν, με τα οποία έφθαναν μερικές ομάδες στα γήπεδα για να αγωνισθούν. Ποιες ήταν οι ομάδες; Ο OLYMPIACOS FC, o PANETOLIKOS FC και o OFI CRETE FC. Τελικά φίλοι μου τζάμπα φωνάζουμε, όσοι μείναμε να φωνάζουμε. Η γλώσσα εάλω. Αφού φθάσαμε στην Α.Ε. CATW PANAGIAS, τότε τα πάντα έχουν χαθεί. Θα μου πείτε ότι η κυβέρνησή μας οργάνωσε «Athens Alitheia Forum», ο OLYMPIACOS μας μάρανε; Κι’ όμως υπάρχουν φορείς, που αν είχαν λίγο αντιδράσει, ίσως να μην είχαμε φθάσει σ’ αυτό το χάλι. Η Ακαδημία Αθηνών, επί παραδείγματι, έχει ως σκοπό, εκτός των άλλων και «… την καλλιέργεια, προαγωγή και διάδοση της ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς». Έχετε δει εσείς έστω μία ανακοίνωση που να καυτηριάζει αυτόν τον γλωσσικό αρχοντοχωριατισμό; Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει. Εύγε!
Η «δημοκρατία» περιέγραψε με απόλυτη ακρίβεια την εικόνα του προσυνεδρίου στην Λάρισα. Οι φωτογραφίες από φιλοκυβερνητική εφημερίδα το επιβεβαιώνουν και «λένε» ότι πρέπει να προσέχουν οι… προσύνεδροι, διότι ο φακός καραδοκεί και είναι φλύαρος. Είδα επί παραδείγματι αρκετούς να ασχολούνται με τα κινητά τους, άλλους να συνομιλούν μεταξύ τους και άλλους γενικώς να χαζολογούν. Τώρα πόσο πρόσεχαν τους ομιλητές αυτοί οι… προσύνεδροι, ένας Θεός ξέρει. Εκτός αν ήταν της αρχής «Ναι σε όλα, ό,τι και να λέει ο ομιλητής, διότι ένα είναι το κόμμα κι’ εμείς είμαστε του κόμματος». Και τέλος πάντων αυτά είναι δικά τους και ας τα βρουν μεταξύ τους. Εκείνο όμως που, σ’ εμένα τουλάχιστον προκάλεσε άσχημη εντύπωση ήταν το ντύσιμο των προσυνέδρων. Μόνο το 5% (και πολύ λέω ) εξ΄ αυτών φορούσε γραβάτα, έτσι που έμοιαζαν με Ολομέλεια του κόμματος (ένα είναι το κόμμα) την περίοδο που… απελευθέρωνε την Ελλάδα. Και εις ανώτερα. Βεβαίως το παράδειγμα, ίσως και τη γραμμή γι’ αυτό, το έδωσε ο κ. πρωθυπουργός, ο οποίος έφθασε ντυμένος ως «παιδί του λαού». Να θυμίσω για ακόμα μία φορά, ότι τα… γνήσια παιδιά του λαού, αυτοί του αλήστου μνήμης Ανωτάτου Σοβιέτ, ήταν πάντα ντυμένοι με μαύρα κοστούμια και μαύρες γραβάτες. Ίσως πενθούσαν νωρίτερα τον θάνατο της ιδεολογίας τους.