Όχι μόνο δεν είναι εκ των πρωταγωνιστών της παγκόσμιας σκηνής, αλλά κάθε φορά αποδεικνύει ότι πρόκειται για κομπάρσο
Δεν έχει υπάρξει ιστορική συγκυρία στην οποία η Ευρώπη να διαθέτει τόσο «λίγους» ηγέτες. Αν γυρίσει κανείς τη μνήμη στις εποχές του Μιτεράν, του Ντεστέν, του Κολ, της Θάτσερ, αντιλαμβάνεται ότι όσοι βρίσκονται σήμερα στις αντίστοιχες καρέκλες μοιάζουν «νάνοι», είτε εντός είτε εκτός Ε.Ε. (οι… χειρισμοί του Στάρμερ στην επίθεση με drone της Χεζμπολάχ στην Κύπρο ήταν επικίνδυνα «παιδικοί»). Ακόμη και η Μέρκελ που μας ήπιε το αίμα στην περίοδο των Μνημονίων (θα) ήταν πιο αποφασιστική από τους σημερινούς.
Η προσέγγιση δεν έχει να κάνει με το ιδεολογικό τους προφίλ, αλλά με την πολιτική προσωπικότητα που βρίσκεται κάτω από τη βάση. Η Ευρωπαϊκή Ενωση όχι μόνο δεν είναι εκ των πρωταγωνιστών της παγκόσμιας σκηνής, αλλά κάθε φορά αποδεικνύει ότι πρόκειται για κομπάρσο ο οποίος αδυνατεί να διεκδικήσει ένα μικρό ρολάκι. Το χειρότερο όλων είναι πως αυτή η «ανυπαρξία» αντανακλά στις ζωές των Ευρωπαίων πολιτών, στην πλάτη των οποίων «σκάει» διαρκώς ό,τι συμβαίνει στον πλανήτη. Είτε αυτό είναι «εντός» (Ρωσία – Ουκρανία) είτε «εκτός» αλλά κοντά (Ισραήλ – ΗΠΑ VS Ιράν).
Κάποιοι έχουν την τύχη να ζουν σε ισχυρά κράτη (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία κ.λπ), κάποιοι, όπως εμείς, έχουμε την ατυχία να ζούμε στο «ό,τι να ‘ναι» της ηπείρου μας. Υποχρεωμένοι ταυτοχρόνως να σκεφτόμαστε ότι στην καρέκλα όπου κάθεται σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης καθόταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και μετά ο Ανδρέας Παπανδρέου. Στην καλύτερη, μελαγχολείς, αν το δεις ρεαλιστικά, μεταναστεύεις Βρισκόμαστε στο μέσο μιας παγκόσμιας τρέλας. Ανθρωποι σκοτώνονται, σπίτια διαλύονται, βιος και ζωές καταστρέφονται. Οι «βόμβες» που σκάνε στην Ευρώπη είναι παράπλευρες, αλλά η ισχύς τους τεράστια. Ο ενεργειακός πόλεμος διαχέεται σε κάθε γειτονιά, σπίτι, τσέπη. Κάθε φορά που ακούμε «τόσα δολάρια πάνω από τα 100 έφτασε η τιμή του βαρελιού», νιώθουμε το θηρίο να μας κατασπαράζει.
Ράλι ανόδου στα καύσιμα, στην ενέργεια, στα τρόφιμα και ο άμεσος κίνδυνος αύξησης επιτοκίων -για να… αντιμετωπίσουν, λένε, τον πληθωρισμό-, που σημαίνει νέο χτύπημα στους δανειολήπτες ,οι οποίοι υπέφεραν νωρίτερα (περισσότερα από τρία χρόνια) και είχαν αρχίσει να παίρνουν κάποιες ανάσες. Ψάχνεις διέξοδο στο τούνελ και δεν βρίσκεις. Σκέφτεσαι «Δεν γίνεται, θα αντιδράσει η Ευρώπη. Θα πάρει απόφαση κοινή να θωρακίσει τις οικονομίες, σε πρώτη φάση για μείωση των φόρων στα καύσιμα, ρε αδερφέ». Ενωση την αποκαλούν.
Λάθος. Ενωση Ανύπαρκτων ή Ενωση Παρτάκηδων έπρεπε να ονομάζεται. Το συζήτησαν, λέει, αλλά είπαν να το αφήσουν για… αργότερα. Προφανώς όταν ανέβει πάνω από 200 δολάρια το βαρέλι! Οσοι μπορούν πράττουν μόνοι τους, όπως οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Αυστρίας, για να ανακουφίσουν τα νοικοκυριά. Να σκεφτείτε ότι αποφάσισαν μείωση του φόρου στα καύσιμα πολιτείες στις ΗΠΑ όπου η βενζίνη έχει μόλις ένα δολάριο το γαλόνι! Στην Ελλάδα, όπου πλέον η τιμή της βενζίνης καλπάζει πάνω από τα 2 ευρώ το λίτρο (στην Αθήνα, γιατί στα νησιά δεν αποκλείεται σύντομα να ακούσουμε για 2,5!), ο ειδικός φόρος στα καύσιμα αγγίζει το 65%!
Είναι να τρελαίνεσαι ακούγοντας τον Μητσοτάκη να εξαγγέλλει χθες fuel pass αντί να πάει σε οριζόντια μέτρα ανακούφισης των πολιτών μέχρις ότου τελειώσει ο πόλεμος και σταθεροποιεί η παγκόσμια οικονομία. Το μέτρο της επιχορήγησης 15% για τα λιπάσματα μοιάζει σταγόνα στον ωκεανό όταν η αύξησή τους έχει ξεπεράσει το 50%. Οσο για τις ακτοπλοϊκές εταιρίες, ας ελέγξει πρώτα το κράτος τις αυξήσεις τους στα εισιτήρια και μετά ας δει την… επιτυχία του μέτρου.
Με δυο λόγια, δεν μας φτάνει η Ευρωπαϊκή Ανυπαρξία, έχουμε και την Ελληνική Κοροϊδία. Μην το κουράζουμε, αγαπητοί. Ας κάνουμε τον σταυρό μας μπας και αποφασίσει ο Τραμπ να κάνει μόνιμο το «πενθήμερο παύσης βομβαρδισμών» ώστε να τελειώσει ο πόλεμος μήπως σώσουμε ό,τι σώζεται. Διαφορετικά μαύρο… πετρέλαιο που μας έφαγε με τους επικίνδυνα ανύπαρκτους που έχουμε μπλέξει.
