Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ήδη πάρει θέση κατά του ανερχόμενου κύματος χριστιανοφοβίας. Οφείλουμε τώρα να μετατρέψουμε αυτή την αναγνώριση σε αποφασιστικότητα
Είχα την υψηλή τιμή την προηγούμενη εβδομάδα να είμαι ομιλητής στον ΟΗΕ, σεβόμενος τον Καταστατικό του Χάρτη, ώστε να υπερασπιστώ την ανθρώπινη αξιοπρέπεια χωρίς εξαιρέσεις.
Η εκδήλωση εξειδικευόταν στις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττονται στο Πακιστάν. Η συστηματική δίωξη των χριστιανών στο Πακιστάν δε, δεν είναι κάποια περιφερειακή ανωμαλία. Είναι ένα ρήγμα στην παγκόσμια ειρήνη, μια μεταδοτική μισαλλοδοξία που φτάνει από τη Νότια Ασία μέχρι τα σύνορα της Ελλάδας και την καρδιά της Ευρώπης.
Η συνείδησή μας παραμένει βαθιά σημαδεμένη από δύο καθοριστικές τραγωδίες:
Πρώτη, η δοκιμασία της Ασίας Μπίμπι το 2009: μια διαφωνία για ένα ποτήρι νερό οδήγησε μια χριστιανή αγρότισσα στην καταδίκη σε θάνατο. Οκτώ χρόνια αγωνίας σε απομόνωση, ενώ οι σκιές αυτής της υπόθεσης στοίχειωσαν και τις ζωές του κυβερνήτη Salman Taseer και του υπουργού Shahbaz Bhatti, που δολοφονήθηκαν, απλώς επειδή τόλμησαν να την υπερασπιστούν.
Δεύτερη, η ερήμωση του Jaranwala το 2023: ψευδείς κατηγορίες, διαδικτυακό μίσος και ηχεία τεμενών κινητοποίησαν όχλο 1.200 ατόμων, που κατέστρεψαν 26 εκκλησίες και 80 σπίτια χριστιανών. Σήμερα, το 2026, η δικαιοσύνη παραμένει φάντασμα. Οι δίκες έχουν παγώσει και εκατοντάδες παραμένουν κρατούμενοι μόνο στην Punjab, με τους χριστιανούς να στοχοποιούνται δυσανάλογα – η ίδια η διαδικασία έχει γίνει τιμωρία.
Αυτά τα φρικτά γεγονότα είναι ο δηλητηριώδης καρπός των Αρθρων 295-A, B και C του Πακιστάν. Ιδιαίτερα το Αρθρο 295-C δεν είναι εργαλείο δικαίου, αλλά νομική αυτοματοποίηση θανάτου. Υποχρεώνει την αγχόνη και αφαιρεί από τους δικαστές κάθε διακριτική ευχέρεια, προδίδοντας κατάφωρα κάθε διεθνή σύμβαση που επικαλείται το Ισλαμαμπάντ.
Αυτή η συστηματική ατιμωρησία και η κουλτούρα του φόβου που δημιουργεί δεν περιορίζονται στη χριστιανική κοινότητα. Τροφοδοτούν μια ευρύτερη αστάθεια που εκμεταλλεύεται το πακιστανικό καθεστώς ώστε να εξάγει μαζικά τον πληθυσμό του. Το υπουργείο Εξωτερικών Πακιστανών Εργατών εφαρμόζει συνειδητή πολιτική εξαγωγής εργατικού δυναμικού: το 2025 απέστειλε 762.499 πολίτες στο εξωτερικό, παράγοντας 40 δισεκατομμύρια δολάρια σε εμβάσματα – το μεγαλύτερο μη δανειακό εισόδημα συναλλάγματος, σχεδόν το 10% του ΑΕΠ. Το Ισλαμαμπάντ επιλέγει να «εξάγει» την κρίση της φτώχειας, μετατρέποντας τους πολίτες του σε πηγές εσόδων.
Αυτά τα μεταναστευτικά ρεύματα κατευθύνονται συστηματικά προς την Ελλάδα και την Ευρώπη μέσω μιας σχεδιασμένης διαδρομής στην οποία εμπλέκεται βαθιά η Τουρκία. Στο πλαίσιο της στρατηγικής συμμαχίας Ισλαμαμπάντ – Αγκυρας -με κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και γεωπολιτική συνέργεια- χιλιάδες Πακιστανοί φτάνουν στην Τουρκία από ημινόμιμες ή παράνομες οδούς και στη συνέχεια διοχετεύονται σε δίκτυα λαθρεμπορίας που στοχεύουν το Αιγαίο και τα ελληνικά σύνορα. Τα στοιχεία της IOM και της Frontex επιβεβαιώνουν ότι οι Πακιστανοί αποτελούν σημαντικό ποσοστό των αφίξεων στην ανατολική Μεσόγειο. Η Αγκυρα χρησιμοποιεί τη μεταναστευτική πίεση ως διαπραγματευτικό όπλο απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ το Πακιστάν εισπράττει τα εμβάσματα χωρίς να επωμίζεται το κοινωνικό κόστος. Πρόκειται για συντονισμένη στρατηγική που μετακυλίει το βάρος στην Ευρώπη και ενισχύει την επιρροή και των δύο χωρών.
Μοχλός πίεσης
Εδώ εισέρχεται και ο κρίσιμος οικονομικός μοχλός που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ώστε να λάβουν τέλος τέτοιου είδους ανθρώπινες τραγωδίες: το καθεστώς GSP+ της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το Πακιστάν είναι ο μεγαλύτερος ωφελημένος, με εξαγωγές προς την Ε.Ε. που υπερβαίνουν τα 8 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Αυτή η πρόσβαση είναι προνόμιο, όχι δικαίωμα, και χορηγείται αποκλειστικά υπό τον όρο προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ενώ όμως το Πακιστάν κερδίζει, το αίμα των χριστιανών μαρτύρων λερώνει το έδαφος που παράγει αυτά τα προϊόντα.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ήδη πάρει θέση κατά του ανερχόμενου κύματος χριστιανοφοβίας. Οφείλουμε τώρα να μετατρέψουμε αυτή την αναγνώριση σε αποφασιστικότητα. Οι εκθέσεις παρακολούθησης της Ε.Ε. είναι σαφείς: η κατάχρηση των νόμων βλασφημίας είναι στοχευμένο όπλο κατά της χριστιανικής κοινότητας. Οι αναγκαστικοί προσηλυτισμοί και η βεβήλωση εκκλησιών δεν είναι «απλά περιστατικά». Η Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να ενεργοποιήσει άμεσα τη διαδικασία επανεξέτασης και να θέσει εξάμηνη προθεσμία:
1. Αμεση μεταρρύθμιση: Κατάργηση του Αρθρου 295-C, πλήρης ποινική δίωξη των υπευθύνων του πογκρόμ του Jaranwala κατά χριστιανικών οικογενειών και σύσταση Ανεξάρτητης Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων, σύμφωνα με τις Αρχές του Παρισιού.
2. Απόλυτη προϋπόθεση: Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, άμεση αναστολή του GSP+. Δεν μπορούμε να επιδοτούμε ένα καθεστώς που κλείνει τα μάτια στην αγχόνη.
3. Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να αναλάβει ηγετικό ρόλο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, προτείνοντας δεσμευτικούς όρους ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε κάθε αναπτυξιακή βοήθεια και υποστηρίζοντας τον διορισμό ειδικού εισηγητή του ΟΗΕ για τη θρησκευτική ελευθερία στο Πακιστάν.
Οταν η πίστη συναντά την αγχόνη, η σιωπή είναι θανατική καταδίκη. Δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι υπερασπιζόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ παρακολουθούμε τη νομική τους εκτέλεση.
