Ολος ο κόσμος υποκλίνεται στον τεράστιο προπονητή, μα πάνω απ’ όλα άνθρωπο, Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Αυτή τη φορά για τον προπονητή του Επτάστερου μίλησε εντυπωσιασμένος μετά το ματς με τη Μακάμπι ο Τζέικομπ Νίστρουπ: «Για εμένα, ως προπονητή, είναι ενδιαφέρον να έρχομαι και να παρακολουθώ, ίσως και να μαθαίνω, κάποια πράγματα από τον κύριο Ομπράντοβιτς.
Σχολιάζει
ο Γιώργος Σηφάκης
Είναι ένας εξαιρετικός προπονητής, ένας μεγάλος ηγέτης. Γνωρίζω την ιστορία του σε αυτόν τον σύλλογο και ξέρω τι έχει καταφέρει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Είναι, πραγματικά, φανταστικό» είπε ο προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας, και όταν είπε ότι μαθαίνει το εννοεί. Από τον «Ζοτς» μαθαίνουν πρώτα πρώτα οι παίκτες του, που είναι τυχεροί που τον έχουν. Μαθαίνουν οι δημοσιογράφοι. Γιατί κάθε συνέντευξη Τύπου είναι ένα σεμινάριο! Μαθαίνει ο κόσμος στην εξέδρα και μαθαίνουν οι διαιτητές γιατί κάθε διαμαρτυρία ή παρατήρηση είναι τεκμηριωμένη και ένα μάθημα προς την εξέδρα και τον τηλεθεατή. Πάνω απ’ όλα όμως, η παρουσία του Ομπράντοβιτς είναι ευλογία για τους νέους παίκτες.
Βλέπετε, υπάρχουν προπονητές που μετρούν την επιτυχία αποκλειστικά με νίκες και τίτλους. Και υπάρχουν προπονητές που, χωρίς να υποτιμούν ούτε στο ελάχιστο το αποτέλεσμα, επιμένουν πως μια ομάδα πρέπει πρώτα να έχει συγκεκριμένη ταυτότητα. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Η φιλοσοφία του δεν εξαντλείται στην τακτική, στην ένταση της προπόνησης ή στις απαιτήσεις που έχει από τους παίκτες του. Αφορά κάτι βαθύτερο: το ήθος που οφείλει να χαρακτηρίζει έναν αθλητή τόσο μέσα όσο και έξω από το παρκέ. Τον σεβασμό, την πειθαρχία, την εργατικότητα, την ευθύνη απέναντι στον συμπαίκτη και, πάνω απ’ όλα, την κατανόηση πως κανείς δεν είναι μεγαλύτερος από την ομάδα. Ισως η πιο ενδιαφέρουσα επιβεβαίωση αυτής της φιλοσοφίας να έρχεται μέσα από τους νεαρούς Ελληνες του Παναθηναϊκού.
Ο Λευτέρης Μαντζούκας, ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης και στο χθεσινό ματς με τον Βίκο Ιωαννίνων και ο Δημήτρης Μωραΐτης αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα παικτών που το τελευταίο διάστημα δείχνουν να αντιλαμβάνονται όλο και περισσότερο τον ρόλο τους. Δεν πρόκειται απλώς για καλές εμφανίσεις ή για μερικές εντυπωσιακές στιγμές. Είναι η διάθεση να διεκδικήσουν κάθε κατοχή, να βάλουν το σώμα τους στη μάχη, να υπηρετήσουν το σύνολο και να αποδείξουν πως μπορούν να σταθούν σε ένα περιβάλλον όπου οι απαιτήσεις είναι διαρκώς υψηλές. Κι όλα αυτά με ταπεινότητα και ήθος!
Ο Ομπράντοβιτς δεν χαρίζεται. Δεν αντιμετωπίζει τους νεαρούς ως μια ειδική κατηγορία παικτών. Τους αντιμετωπίζει ως μέλη ενός συνόλου από το οποίο απαιτεί το ίδιο επίπεδο συγκέντρωσης και επαγγελματισμού. Η αγωνιστική πρόοδος πρέπει να συνοδεύεται από προσωπική ωρίμανση. Ο παίκτης οφείλει να μάθει να σέβεται το παιχνίδι, τον αντίπαλο, τον συμπαίκτη του και πάνω από όλα τη φανέλα που φορά.
