Σε λίγες εβδομάδες ουδείς πλέον θα ομιλεί για τον Μαδούρο. Οπως ουδείς ομιλεί για τον πρώην δήμαρχο Ιμάμογλου, τον οποίο απήγαγε νύχτα από το σπίτι του ο Ταγίπ και τον εμπαγλάρωσε στη φυλακή. C’ est la vie, που λένε και οι Γάλλοι και τραγούδησε ο Μαχαιρίτσας. Αυτή είναι πλέον η ζωή στον σημερινό, δύσκολο κόσμο, όπου το δίκαιο του ισχυρού υπερισχύει των όποιων διεθνών κανόνων και, φυσικά, υπερισχύει και της κοινής λογικής!
Φυσικά, ούτε ο Τραμπ «είναι για δέσιμο», όπως ισχυρίζονται οι γουοκατζέντηδες, ούτε, όμως, είναι ο Τραμπ εκείνος που κάνει κουμάντο. Κάποιες δυνάμεις, αποφάσισαν ότι ήμασταν καλύτερα όταν ο κόσμος ήταν χωρισμένος. Ισως έχουν αντιληφθεί ότι η παγκοσμιοποίηση ολοκλήρωσε τον κύκλο της, ίσως έχουν υπόψη τους να χωρίσουν τον κόσμο σε περισσότερες των δύο σφαίρες επιρροής και να αρχίσει να ξαναδουλεύει το σύστημα, που έχει πλέον χάσει την- όποια- έξωθεν καλή μαρτυρία, αφού έχει οξύνει τις ανισότητες, έχει μεγεθύνει κατά πολύ τη μερίδα των πλουσίων και ο κόσμος έχει αρχίσει να «βράζει».
Λογικό, λοιπόν, φαίνεται ότι ψάχνουν οι έχοντες τη δύναμη, μια διέξοδο, μια βαλβίδα ασφαλείας, η οποία θα ανοίξει και θα αφήσει να βγει ο ατμός από τη χύτρα ταχύτητας, που σήμερα αποκαλούμε «παγκόσμιο σύστημα» και η οποία κοντεύει να εκραγεί και να πάρει στον λαιμό της πλούσιους και φτωχούς. Αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η αλλοπρόσαλλη στάση του Τραμπ, του Πούτιν, του Σι και των ενδιαμέσων μικρότερων, οι οποίοι παρακολουθούν και περιμένουν την ευκαιρία να αρθρώσουν τον δικό τους λόγο, ο όποιος, όμως, πολύ δύσκολα θα φτάσει εκεί που πρέπει.
Ετσι, φτάσαμε, από τον θαυμασμό και την επίθεση φιλίας του Τραμπ στον Βλαδίμηρο, να κάνουν οι Αμερικανοί (μιμούμενοι τους Ιρανούς «φρουρούς της επανάστασης») ρεσάλτο σε δεξαμενόπλοια του «σκιώδους στόλου», που κερδίζει μεταφέροντας πετρέλαιο στη Ρωσία παρά τις κυρώσεις. «Οκτώ πολέμους έχω σταματήσει» λέει ο Ντόναλντ, αλλά δεν διστάζει να καταλάβει από αέρος δύο δεξαμενόπλοια και να πει του Βλαδίμηρου «άλλο η φιλία, άλλο το συμφέρον». Κι όταν ξέρει ότι ο φίλος του έχει ένα ανοιχτό μέτωπο με χιλιάδες νεκρούς, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει κάθε δικαίωμα να σκέφτεται ότι «τώρα είναι η ευκαιρία να ξαναγίνω η υπερδύναμη που κάποτε ήμουν».
Μπερδεμένα όλα αυτά, ε; Αλλά, δυστυχώς, αυτή είναι η κατάσταση! Κι εμείς, την ίδια ώρα, ασχολούμεθα με τον Φαραντούρη και με το αν η Καρυστιανού θα παραμείνει πρόεδρος του Συλλόγου των Τεμπών. Μια ζωή «αλλού γι’ αλλού», μια ζωή έτοιμοι να κατέβουμε σε λάθος στάση. Οπως τότε, το 1944, που ενώ ήμασταν οι νικητές του πολέμου, βρεθήκαμε να σφαζόμαστε μεταξύ μας! Παλιά μας τέχνη κόσκινο!
Η ΑΚΙΣ
