➜ Θα ’ταν 8 το βράδυ το προηγούμενο Σάββατο 17 Γενάρη, όταν μια παρέα μαθητών του Γενικού Λυκείου Μαραθώνα, την ώρα που βγάζανε βόλτα τις έγνοιες τους στη Νέα Μάκρη -ναι, τα σημερινά παιδιά έχουν βαριές έγνοιες με τα συντρίμμια που τους αφήσαμε!-, άκουσαν εκκλήσεις απεγνωσμένες για βοήθεια.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ Οι φωνές έρχονταν από διαμέρισμα του δεύτερου ορόφου μιας πολυκατοικίας, όπου διέμενε ένα υπερήλικο ζευγάρι. Εκείνες τις στιγμές όλα προμήνυαν ένα φριχτό τέλος. Κι αυτό γιατί οι ενήλικοι που είχαν μαζευτεί κάτω απ’ το μπαλκόνι παρακολουθούσαν αμέτοχοι και σχολίαζαν υστερικά χωρίς κανένας να κάνει τίποτε.
➜ Οι πιτσιρικάδες δεν το σκέφτηκαν λεπτό. Με την αποκοτιά και τον αυθορμητισμό των νιάτων τους όρμησαν στο σπίτι, οι δύο σήκωσαν απαλά στα χέρια τον κατάκοιτο με άνοια ηλικιωμένο από το κρεβάτι και οι υπόλοιποι την κατατρομαγμένη σύντροφό του, και τους οδήγησαν με ασφάλεια έξω από τις φλόγες, έχοντας στο μεταξύ ειδοποιήσει και την Πυροσβεστική.
➜ Κι έπειτα κάναν κάτι ασυγχώρητο! Αποχώρησαν τα παλιόπαιδα από το συμβάν, σαν να μην έτρεχε τίποτε! Σαν αυτό που συντελέστηκε λίγα λεπτά νωρίτερα με πρωταγωνιστές τους ίδιους να ήταν κάτι αδιάφορο και κάτι πολύ συνηθισμένο για τον δικό τους τρόπο, σαν να ήταν αυτονόητο και, στην τελική, σαν να μην είχε συμβεί ποτέ!
➜ «Δεν το σκεφτήκαμε καθόλου. Δεν το κάναμε για το φαίνεσθαι. Ενας συνάνθρωπός μας ζητούσε βοήθεια εκείνη τη στιγμή» δήλωσαν με εξοργιστική απάθεια αργότερα. Η στάση τους μαθεύτηκε από στόμα σε στόμα και έγινε ευρύτερα γνωστή από τους δασκάλους τους, που με δικαιολογημένο καμάρι εξήραν την ανθρωπιά τους και παίνεψαν τους γονιούς τους που βγάλανε τέτοια καλά και σεβαστικά παιδιά! Ως εκεί…
➜ Γιατί η είδηση που κανονικά θα έπρεπε να περιλαμβάνεται στα πρώτα θέματα σε κανάλια και διαδίκτυο πέρασε και δεν ακούμπησε. Κανένα στρογγυλό τραπέζι για χάρη τους, κανένα παράθυρο «με ειδικούς», που συνήθως έχουνε πάντα μια πρόχειρη ανάλυση για την «παραβατικότητα των ανηλίκων», καμία προβολή ενός θετικού υποδείγματος που τόσο έχει ανάγκη η κουτουρντισμένη κοινωνία, τίποτε που θα μπορούσε να αντιστρέψει την κατασκευασμένη εικόνα ότι «αυτή είναι η νεολαία σήμερα, αδιάφορη και κυνική, μια τσογλαναρία που νοιάζεται μονάχα για εξεζητημένο κούρεμα, μοδάτο αθλητικό παπούτσι και ντιζαϊνάτο κινητό».
➜ «Υπάρχει μια ρητορική ότι αυξάνεται η βία στους ανηλίκους, για την trap κουλτούρα και τα πρότυπα. Αυτό το αφήγημα καλλιεργείται. Φωτίζουν και υπερτονίζουν μεμονωμένα περιστατικά βίας και αντιμετωπίζουν τους ανηλίκους ως δυνάμει εγκληματίες» παρατηρεί η δικηγόρος Χρυσάνθη Χατζηδημητρίου.
➜ «Μαθητές 14-15 ετών οδηγούνται σε εξακρίβωση στοιχείων, απλώς και μόνο γιατί τους είδαν αστυνομικοί να περπατούν όλους μαζί. Οταν αντιμετωπίζεις τους εφήβους ως “δυνάμει εγκληματίες” και ως κοινωνική απειλή, τους ωθείς σε αυτή τη συνθήκη» προσθέτει.
➜ Για την ιστορία, η παρέα ήταν οι Σπ. Τσιναβός, Γ. Παπαδόπουλος, Β. Γκιάλπης, Γ. Δρούγκας – Καλαμάρας και Ορ. Αυλωνίτης. Κι αυτό που απέδειξαν είναι ότι η νεολαία μας δεν είναι σάπια. Σάπιοι ως το μεδούλι είμαστε εμείς και ο αλλόκοτος κόσμος που χωρίς ν’ αγωνιστούμε να τον κάνουμε καλύτερο και χωρίς ντροπή αφήνουμε στα χέρια τους με την ιταμή αξίωση να τον σεβαστούν κι από πάνω!
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
