Μοιράζει τα χοντρά λεφτά στους δικούς του κι ύστερα ποντάρει στον υψηλό πληθωρισμό
➜ Στον τρίτο καφέ της ημέρας, γύρω στις δέκα και μισή -τον πρώτο, ελληνικό, τον γυρίζω μηχανικά, γύρω στις πεντέμισι, όταν σηκώνομαι απ’ το στρώμα- το παίρνω απόφαση και πετάγομαι απέναντι στο ψιλικατζίδικο ν’ αγοράσω την εφημερίδα. Ο διάλογος είναι στερεότυπος. «Πόσο έχει;» με ρωτά ο κύριος Παναγιώτης. «Ενα και τριάντα» του λέω κι εγώ με προσποιητό θυμό, «δεν το ’χεις μάθει ακόμα;»
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ «Ξέρω κι εγώ, ρε παιδάκι μου…» απαντά με αναλόγως προσποιητό ύφος αγανάκτησης κι αυτός. «Εχει χαθεί η μπάλα…» Είναι το συνωμοτικό πολιτικό μας καθημερινό σχόλιο, σε μια αλλοπρόσαλλη αγορά όπου κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει. Τα ’χει πει 3.000 χρόνια πριν ο Αριστοτέλης, αλλά γύρευε…
➜ Οι ψιλικατζήδες, όπως και οι ταξιτζήδες, είναι τα ευαίσθητα βαρόμετρα της οικονομίας. Καμιά αλλαγή του οικονομικού κλίματος δεν περνά απαρατήρητη από τις δικές τους τεταμένες κεραίες. Το συνάντησα αυτό και στις λαϊκές αγορές όπου πούλαγα πατάτες για δύο χρόνια -η τελευταία χειρωνακτική δουλειά- προτού… καταλήξω στη δημοσιογραφία για να μας αποκαλεί σήμερα η ανεκδιήγητη, ιδιοτελής και ατάλαντη υπουργός Παιδείας, η Ζαχαράκη, «αιώνιους φοιτητές» που πρέπει να διαγραφούν. Υπάρχει, αλήθεια, κάποια αξιολόγηση για ανίκανους πολιτικάντες σαν και την πάρτη της; Πού λογοδοτούν τέτοια πολιτικά «παλτά»; Γιατί στη «συνείδησή» τους το βλέπω κομμάτι δύσκολο…
➜ Για να επιστρέψουμε στο αρχικό θέμα. Το… ανεπανάληπτο οικονομικό πρότυπο του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι εξαιρετικά απλό: Επειδή ο ανεπάγγελτος πρωθυπουργός μας δεν έχει σχέδιο για τη χώρα, κι ούτε ενδιαφέρεται να μάθει πώς τη βγάζει ο κοσμάκης, μοιράζει τα χοντρά λεφτά στους δικούς του κι ύστερα ποντάρει στον υψηλό πληθωρισμό.
➜ Η χώρα, βεβαίως, μένει στάσιμη. Αλλά οι έμμεσοι φόροι που γονατίζουν τα νοικοκυριά τονώνουν τα έσοδα. Από αυτά, μας επιστρέφει μια ελεημοσύνη με τη μορφή επιδομάτων, ζητώντας μετά από μας αγέρωχα να του αναγνωρίσουμε τη χάρη που μας κάνει και μας επιτρέπει να ζούμε. Δεν πά’ να υποφέρουν οι άνθρωποι; Η Φαμίλια (με τη σικελική έννοια του όρου) των Μητσοτάκηδων να μακροημερεύει.
➜ Να μαθαίνουμε, ας πούμε, ότι ο κανακάρης του παντρεύεται οσονούπω τη Σάκκαρη, λέει, και να νιώθουμε κι εμείς μέρος του εορταστικού προγράμματος… (Στείλε εσύ, αμέριμνη πλέμπα, το παιδί σου στη Σαλονίκη με το τρένο. Αυτό που ο αχρείος Γεωργιάδης είπε πως, αν έλεγαν την αλήθεια, δεν θα ανέβαινε κανείς. Δεν ήταν τα παιδιά του μέσα…)
➜ Στον λαό, αυτοί που κλέβουνε τον μόχθο του πρέπει σκαιά να του υποδεικνύουν τη θέση του. Οφείλει να χαίρεται με τη χαρά των ηγεμόνων, ακόμα και όταν, ή κυρίως επειδή, το πιάτο στο τραπέζι είναι άδειο. Πως ήμασταν παλιά, στα ασπρόμαυρα χρόνια; Οι άρχοντες του χωριού γλεντάγανε με τα όργανα στο καφενείο με παπά κι αστυνόμο κι εμείς οι υπόλοιποι με κολλημένα τα μούτρα στις τζαμαρίες ζηλεύαμε τα μεγαλεία τους! Μέχρι που μεγαλώσαμε και πήραμε πρέφα…
➜ Αγωνίστηκαν με ιδρώτα και αίμα οι ακριβοί γονείς μας, κόντρα σε μνησίκακες και εκδικητικές εξουσίες, να μας «κάνουν ανθρώπους» και να φύγουμε από τον έλεγχο κοινωνικών φρονημάτων, κι απ’ το μεροκάματο και τη λάσπη στην οικοδομή, για να ’ρχονται τα παιδιά των Μητσοτάκηδων σήμερα να μας λένε, εμάς τους απροσκύνητους που ξέρουμε τι σημαίνει χώμα, ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από αυτούς! Ισα ρε…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
