Ας είμαστε πιο προσγειωμένοι όταν κρίνουμε τα κιτς

➜ Διαβάζω για το Ακ Σαράι (το παλάτι του Ερντογάν στην Αγκυρα) ότι «μοιραία είναι ένα κτίριο αναπολογητικής κιτς αισθητικής»!

Του Κωνσταντίνου Σχοινα

Σε μια χώρα (για τη δική μας λέω) που η επίδειξη κιτς αισθητικής συνιστά… σχεδόν υποχρέωση για τεράστια μερίδα της ανώτερης κοινωνικής τάξης, καλό θα ήταν να είμαστε πιο προσγειωμένοι στον τρόπο που κρίνουμε τέτοιες πτυχές των διαχρονικών μας αντιπάλων και δη της ηγεσίας τους…

Καταρχάς, ένα κατασκεύασμα που φιλοξενεί κάπου στο εσωτερικό του μια βιβλιοθήκη με 5.000.000 τίτλους θα δυσκολευόμουν εξαιρετικά να το χαρακτηρίσω κιτς, ακόμα κι αν προσπαθεί να μιμηθεί το… Πάνθεο της Ρώμης.

➜ Κιτς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς και τον συνοριακό σταθμό στην Ipsala (απέναντι από τους δικούς μας Κήπους, του νομού Εβρου). Στην πραγματικότητα είναι μια προσπάθεια μιας κτιριακής εγκατάστασης να σου «μιλήσει» και να σε ενημερώσει ότι εισέρχεσαι στην Τουρκία. Από την τεχνοτροπία των αψίδων, ως τα μεγάφωνα με τη φωνή του μουεζίνη. Για να μην πούμε για τη χαώδη διαφορά με τις εγκαταστάσεις της ελληνικής πλευράς, αφού από τα ασυντήρητα και σπασμένα, τσιμεντένια σκέπαστρα του συνοριακού σταθμού των Κήπων μόνο πατάτες δεν έχουν φυτρώσει ακόμα για να κρέμονται πάνω από τα διερχόμενα οχήματα! Για να μην πούμε για την κουρελιασμένη σημαία που κυματίζει. Η στήλη έχει κάνει αναφορά στο θέμα και παλαιότερα.

➜ Πέρα από αυτό, μαθαίνουμε για ένα γραφείο στο ερντογανικό Ακ Σαράι χωρίς καμία ηλεκτρική πρίζα, ώστε να αποτραπεί η τοποθέτηση «κοριών», και με τοίχους που έχουν ειδική μόνωση, η οποία μπλοκάρει απόπειρες υποκλοπής μέσω λέιζερ ή δορυφόρου. Το κέντρο επιχειρήσεων, με 143 οθόνες, επιτρέπει στον πρόεδρο να βλέπει ζωντανή εικόνα από κάθε γωνιά της Τουρκίας.

➜ Οχι ότι είναι υπόδειγμα ασφαλούς και… άτρωτου κράτους η Τουρκία, αλλά αυτά οι δικοί μας κυβερνώντες ούτε να τα υποδυθούν πλέον δεν μπορούν. Ιδίως σε καταστάσεις ανάγκης, αποδεδειγμένα εδώ και δεκαετίες δεν ξέρουν πού πατάνε και πού βρίσκονται…