➜ Οταν κατέβηκα το μακρινό 1984 στην Αθήνα από τη Σαλονίκη, τον πρώτο καιρό, μέχρι να μου τελειώσουν τα φράγκα που είχα σιρμαγιά από δουλειές του ποδαριού, αλήτευα στους δρόμους και σε πλατείες και χάζευα με τις ώρες στο Μοναστηράκι, από όπου κατάφερα να συγκεντρώσω μια αξιόλογη σειρά βιβλίων δεύτερο χέρι, γύρω από την ανεξάντλητη και επινοητική αθυροστομία των Ελλήνων.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ Σκεφτόμουν ότι είχα πολύ αδικήσει τον εαυτό μου μέχρι τότε στη μουσική, όπου θεωρούσα ότι είχα μια μικρή κλίση λόγω της ψαλτικής στην εκκλησία, όταν έπεσα κατά τύχη πάνω στο οργανοποιείο του Παναγιώτη Βάρλα στην οδό Κωλέττη, στα Εξάρχεια όπου βρίσκεται, με τον γιο του πλέον, ακόμη και σήμερα, του σημαντικότερου Ελληνα κατασκευαστή μπουζουκιών και του παρήγγειλα ένα φθηνό τρίχορδο.
➜ Νοέμβριο του 1985, μετά τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή Μιχαλάκη Καλτεζά από αστυνομικό, την κατάληψη του Χημείου και τα άγρια επεισόδια που ακολούθησαν, το κράταγα φρέσκο κι απαστράπτον στα χέρια μου και τάραζα τον ύπνο των γειτόνων πάνω στα Τουρκοβούνια, παίζοντας μανιωδώς ό,τι μου κατέβαινε…
➜ Ακουγα συστηματικά στο ραδιόφωνο, όταν ακόμη ακουγόταν το ραδιόφωνο και δεν είχε χάσει, όπως σήμερα, παντελώς τη μαγεία του στα χέρια ακαλλιέργητων, άμουσων και ατάλαντων ανθρώπων, τη μεταμεσονύχτια εκπομπή του πρόωρα χαμένου συγγραφέα Χρήστου Βακαλόπουλου.
➜ Είχε μια φορά τηλεφωνική συνέντευξη με έναν από τους θρυλικούς «Αδερφούς Παναγή», ξακουστούς οργανοποιούς λαϊκών οργάνων και ειδικά στις λαϊκές (με συρμάτινα τέλια) κιθάρες. Την άλλη μέρα έψαξα και τους βρήκα. Στον απάνω όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας, από εκείνες που τα ασανσέρ μυρίζανε καπνιστό, πολυκαιρισμένο ξύλο και είχαν εσωτερικές καφασωτές πόρτες, κάτω από την πλατεία του Αη Γιώργη Καρύτση.
➜ Το μαγαζί τους ήταν γεμάτο φωτογραφίες του Μανώλη Χιώτη, διότι στο οργανοποιείο τους αυτή η μουσική ιδιοφυΐα είχε παραγγείλει να του φτιάξουν το πρώτο του οχτάχορδο, με το οποίο έβαλε το μπουζούκι στα σαλόνια αλλά και στα λαϊκά σπίτια, ερμηνεύοντας απαράμιλλα τον «Επιτάφιο» του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ για χρόνια υπήρξε βασικός εκτελεστής και του Μάνου Χατζιδάκι.
➜ Ζήτησα από τους «Παναγήδες» να με πάρουν μαστοράκι για να μάθω την τέχνη. Προσφέρθηκα να πληρώνω ακόμα και τα ένσημά μου! Το αρνήθηκαν ευγενικά, με διάφορες προφάσεις. Είχαν κουραστεί και θέλανε πλέον να αποσυρθούν. Αγόρασα εις ανάμνησιν μία από τις έτοιμες κιθάρες δικής τους κατασκευής που είχανε, την πιο φθηνή, που κόστιζε τότε 30.000 δραχμούλες.
➜ Για τον Χιώτη άρχισα ουσιαστικά να μιλάω κι αλλού βρέθηκα. Ο Μανώλης Χιώτης γεννήθηκε μια ημέρα σαν το περασμένο Σάββατο, στις 21 Μαρτίου του 1921, στη Θεσσαλονίκη. Πέθανε την ίδια μέρα, στις 21 Μαρτίου 1970, ανήμερα των 50ών γενεθλίων του, στην Αθήνα. Λέγεται πως στην Αμερική είχε την εκτίμηση του Τζίμι Χέντριξ. Αλλοι λένε πως είναι αστικός μύθος. Δεν το αποκλείω όμως. Εδώ ο άλλος γίγαντας του μπουζουκιού, ο Ιορδάνης Τσομίδης, είχε κουμπάρο κοτζάμ Τζακ Νίκολσον!
➜ Και ο συλλέκτης Κώστας Χατζηδουλής υποστήριζε με στοιχεία ότι ο αυθεντικός μάγκας κι αριστοκράτης Χιώτης, που είχε χτυπηθεί από καρκίνο, πέθανε από τα βασανιστήρια της Ασφάλειας, όταν πέρασε ένα σούρουπο έξω από τις Φυλακές του Ωρωπού όπου κρατάγανε τον Μίκη (το αναφέρει κι ο ίδιος) και του τραγούδαγε τον «Επιτάφιο» για να τον εμψυχώσει…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
