➜ Τις προηγούμενες δεκαετίες ζούσαμε δίχως να ονοματοδοτούμε κάθε κακοκαιρία και βαρομετρικό χαμηλό που διέσχιζε τον πολυτραγουδισμένο ουρανό της πατρίδας μας. Κοιτούσαμε τη βροχή ή το χιόνι να πέφτει και δεν μας τρόμαζαν πηχυαίοι δημοσιογραφικοί τίτλοι περί «σιβηρικών κολάσεων» και «τροπικών εκρήξεων». Περιμέναμε να διαλυθούν τα σύννεφα για να ξαναβγούμε και να βολτάρουμε, χωρίς να απασχολούν τη σκέψη μας συναγερμοί, τους οποίους θα μπαίναμε στον πειρασμό κατόπιν να αξιολογήσουμε, αν, δηλαδή, ήχησαν έγκαιρα ή καθυστερημένα και ούτω καθεξής. Παλιότερα ήμασταν πιο ήρεμοι άνθρωποι.
- Του Κωνσταντίνου Σχοινα
➜ Πάλι τις προηγούμενες δεκαετίες, εμείς οι ίδιοι, για τους οποίους έγινε λόγος πιο πάνω, ήμασταν έτοιμοι να παρεξηγηθούμε από το πιο υποτυπώδες πολιτικό σχόλιο στην καθημερινότητά μας. Ανεμίζαμε, με αποκορύφωμα τον καιρό των εκλογών, εμβληματικού εντυπωσιασμού συνθηματολογίες περί «ανέμου αλλαγής» ή «μεταρρυθμιστικής λαίλαπας» ή «δύναμης ευθύνης» και δεν συμμαζεύεται. Φυσούσαμε και «αέρα για να φύγει η χολέρα». Παρότι πιο ανέμελοι ως προς τον αέναο κύκλο των εποχών και των ατμοσφαιρικών κινήσεων, είχαμε και μια ασυγκράτητη όρεξη για θύελλες και για κεραυνοβολήματα (ιδίως αντιπάλων)!
➜ Εντέλει, διά πυρός, σιδήρου και θυέλλης, φτιάξαμε κράτος που μας προστατεύει διακαώς από τον αέρα και το χαλάζι, τι κι αν σε λίγο δεν θα μας μείνει σπίτι για να του μαζέψει τα κεραμίδια ο βοριάς, ούτε αμάξι για να του σπάσουν το παρμπρίζ τα ουρανόσταλτα παγάκια… Φευ!
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
