Δεν έχω ασχοληθεί καθόλου, ούτε σε αυτή εδώ τη σελίδα ούτε σε ιδιωτικές μου συζητήσεις, με την περιβόητη ταινία «Οδύσσεια» του σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν.
- Γράφει ο Κωνσταντίνος Σχοινάς
Ο λόγος είναι εξαιρετικά απλός: Βαριέμαι! Και τι εννοώ;
Είναι η πολλοστή φορά που χιλιάδες Ελληνες μπαίνουν στη διαδικασία να αναμασούν κατάρες και αναθέματα για κάποια μάλλον αδιάφορη προσωπικότητα από αυτές που… ζουν για να προκαλούν. Εννοείται πως συμφωνώ με την κοινή πεποίθηση πως οι αλλεπάλληλες διαστρεβλώσεις στις κινηματογραφικές οθόνες είναι απαράδεκτες και καταδικαστέες, αλλά επιλέγω συνειδητά να μη χαλάω πια τη διάθεσή μου. Πρωτίστως επειδή είμαι βαθύτατα πεπεισμένος πως ξεθωριάζει η λαμπρή και φανταχτερή εικόνα που κάποτε κατόρθωνε να προβάλλει ο «αμερικανικός πολιτισμός» (ίσως ορθότερα ο «χολιγουντιανός πολιτισμός», καθότι η δήθεν «γειτονιά των αστέρων» είναι κράτος εν κράτει). Στο ξεθώριασμα έχουν συμβάλει καθοριστικότατα γενναίοι λαοί (όπως ο ιρανικός, για παράδειγμα), οι οποίοι αμφισβητούν συνολικά την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία και την αυθεντία των γερακιών και στους οποίους, κυρίες μου και κύριοι, θα είμαστε κάποτε ιδιαιτέρως ευγνώμονες!
Επειτα, δόξα τω Θεώ, η ζωή συνεχίζεται και η χώρα και ο πολιτισμός της διαφημίζονται με αποτελεσματικό τρόπο σε άλλα επίπεδα. Ας πάρουμε δύο… ομηρικής υφής παραδείγματα που προέρχονται από την ελληνική μας καθημερινότητα και τους επιχειρηματίες μας. Ποιος είναι ένας από τους πιο κοινούς όρους της «Οδύσσειας» που συναντά κανείς από τις εισόδους εστιατορίων μέχρι το ράφι του σούπερ μάρκετ; Μα η λέξη «Κανένας» φυσικά, όπως τη συναντάμε στην ετικέτα ενός δημοφιλούς και οικονομικού κρασιού, με παραπομπή μάλιστα σε στίχο ραψωδίας του έπους. Αλλη περίπτωση, πάλι στον πρωτογενή μας τομέα, το μακεδονικό οινοποιείο που δραστηριοποιείται με τον διακριτικό τίτλο «Οίνωψ» (=αυτός που έχει σκοτεινό χρώμα, σαν του κρασιού). Ισως η αγαπημένη μου λέξη μέσα στο λεξιλόγιο της «Οδύσσειας», λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις σκοτεινές θάλασσες που διασχίζει ο Οδυσσέας (οίνωψ πόντος) και μπορώ να πω πως η χαρά μου υπήρξε υπερπολλαπλάσια του συνηθισμένου όταν είχα αντιληφθεί την ύπαρξη τέτοιας εμπορικής επωνυμίας!
Αυτά λειτουργούν σαν ερεθίσματα για όσους σοβαρούς ξένους επισκέπτονται ακόμη τη χώρα μας και μάλιστα μια απλή ετικέτα κρασιού, την ώρα που το απολαμβάνεις σε ένα ελληνικό ακρογιάλι, μπορεί να θεωρηθεί μεγαλύτερης περιωπής ερέθισμα ακόμα κι από κινηματογραφικές παραγωγές εκατομμυρίων δολαρίων. Οσο υπάρχει αυτή η Ελλάδα και αυτοί οι φίλοι της, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να ανησυχούμε πάρα πολύ.
Στο διά ταύτα: Θα έπρεπε να έχουμε ένα κράτος που θα επαγρυπνεί για τις woke προσβολές εναντίον του και να τις καταδικάζει με τον πιο εμφατικό τρόπο, προσπαθώντας να γίνει αντιληπτή η αντίδρασή του άμεσα και σε παγκόσμιο επίπεδο (να το κάνει Κούγκι, ρε αδερφέ, όπως υποσχόταν κάποτε μια ψυχή ότι θα πράξει…)! Να κάνει το κράτος τη δουλειά του (κι ας το χαρακτήριζαν συντηρητικό και αντιδραστικό) και να μη χρειάζεται να τρωγόμαστε εμείς με τα ρούχα μας, αλλά να συνεχίζαμε ήρεμα τη ζωή μας. Ενα τέτοιο κράτος μας λείπει…
********************
– Πόσα διόδια να θέλουν να βάλουν οι Ιρανοί στο Ορμούζ, ρε Χρίστο;
– Πιο λίγα απ’ όσο στο Αθήνα – Θεσσαλονίκη, πρόεδρε. Αλλωστε, αυτοί δεν προσφέρουν τόσο υψηλής ποιότητας υπηρεσίες όσο εμείς…
– Ρε, μεταξύ μας μιλάμε. Ασε τις μ@*@κίες!
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
