Νομίζαμε ότι είναι ελαφρώς άδικο να αποκαλούμε «βρικόλακα» τον κάθε ογδονταφεύγα, που τρέχει, κάνει μακροβούτια, αγορεύει στη Βουλή από το ’80 (το 1880), συνωμοτεί αδιάκοπα και στις κηδείες φίλων και αντιπάλων φοράει το πασχαλιάτικο χαμόγελό του και ετοιμάζεται να φάει τα κόλλυβα με τους κουβάδες. Ελα που δεν είναι άδικο! Κοντεύαμε να πειστούμε ότι είμαστε κακοπροαίρετοι και ζηλόφθονες προς τους υπερήλικες ακμαίους, αλλά έρχεται το ψυχρό φως της επιστήμης και μας αθωώνει!
Μια ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου του Στάνφορντ ανακοίνωσε σε συνέδριο της Εταιρίας Νευροεπιστήμης στη Νέα Ορλεάνη ότι «οι μεταγγίσεις αίματος από νεαρά σε ηλικιωμένα ποντίκια οδήγησαν σε αύξηση της πλαστικότητας του εγκεφάλου, δηλαδή της ικανότητάς του να δημιουργεί νέες συνδέσεις».
Ουσιαστικά αυτό ερμηνεύτηκε ως δυνατότητα βελτίωσης της μνήμης και της μάθησης. Γι’ αυτό δεν πρέπει να απορούμε αν ο τάδε μπαρμπούλης ή η δείνα συνομήλικη της Ακροπόλεως θυμούνται και το τελευταίο γρόσι που τους οφείλει κάποιος περαστικός σπαχής (Οθωμανός ιππέας) από την εποχή του Μαχμούτ Β΄. Εχει φράγκα, πάει στην Ελβετία, φουλάρει με αίμα έφηβης (σούπερ αμόλυβδο) και ξαναρίχνεται με τα μούτρα στις λαμογιές!
Απέθαντοι
Συνήθως στα μικρά γκρίζα χωριά με τα μισόκλειστα παράθυρα και την ψύχρα του νυχτερινού τρόμου που παραβιάζει την ασφάλεια των σπιτικών, καθώς μεταφέρεται με τα αλυχτήματα των λύκων, υπό το υποκίτρινο φως των κεριών, ακούς ανησυχητικές αφηγήσεις από φαφούτες γριές με ανάστατα μαλλιά: «Ο βαρόνος που μένει εκεί ψηλά στο κάστρο ζει από τότε που αντίκρισε για πρώτη φορά ο ήλιος κουφάρι ανθρώπινο να σήπεται και να ζέχνει με την αποφορά του θανάτου. Κάτω από τα νεκρά δέντρα που στεφανώνουν τον απομακρυσμένο πύργο του βρίσκονται τα οστά από ξωμάχους που του ζήτησαν στέγη. Τους άδειασε από το αίμα τους κι εκείνος γέμισε με αυτή την ακάθαρτη απομίμηση ζωής, που οδηγεί τα κολασμένα βήματά του προς εμάς. Η δίψα του για αίμα ποτέ δεν σταματά. Φρέσκο αίμα γυρεύει από νέους και νέες. Το ελιξίριο του ζώντος θανάτου του είναι το αίμα».
Τώρα τα πράγματα είναι πιο απλά. Οι απέθαντοι όλου του κόσμου έχουν κάνει τις διαπιστώσεις και τα βλάσφημα… πειράματά τους πολύ πριν από το πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Σε υπερλούξ ιατρικά κέντρα αλλάζουν το αίμα τους με νεότερο. Και συνεχίζουν ακάθεκτοι…
Παναγιώτης Λιάκος
