«Κάθε δράκος γεννά και έναν Αγιο Γεώργιο που θα σκοτώσει τον δράκο» σημείωνε ο λιβανέζικης καταγωγής φιλόσοφος και ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν, παγκοσμίως γνωστός ως ο «άνθρωπος από τον Λίβανο».
Μήπως όμως καμιά φορά οι δράκοι γεννούν άλλους δράκους; Ο Λίβανος μοιάζει διχασμένος ανάμεσα στον θυμό και τον τρόμο. Για άλλη μια φορά. Ο φόβος της επέκτασης της συριακής κρίσης προς την πλευρά του Λιβάνου έχει ήδη «φωλιάσει» για τα καλά στις σκέψεις των διεθνών αναλυτών. Ιδίως μετά την πολύνεκρη έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου της περασμένης Παρασκευής στο κέντρο της Βηρυτού και τις ταραχές που ακολούθησαν στο περιθώριο της κηδείας του επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών της λιβανέζικης αστυνομίας Ουισάμ αλ Χασάν, ενός από τα οκτώ θύματα της βομβιστικής επίθεσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο 47χρονος Χασάν είναι σουνίτης και είχε ταχθεί ανοιχτά κατά του συριακού καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ, ενώ ο Σύρος πρόεδρος ανήκει στη θρησκευτική μειονότητα των αλαουιτών.
Το πάλαι ποτέ «Παρίσι της Ανατολής» μοιάζει να παλινδρομεί σε άλλες εποχές. Η κεντρική Πλατεία Μαρτύρων πλημμύρισε διαδηλωτές με πέτρες και ξύλα, που είχαν ανταποκριθεί στο κάλεσμα της λιβανέζικης αντιπολίτευσης και ζητούσαν την παραίτηση της κυβέρνησης Μικάτι. Ακολούθησαν συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας και απόπειρα εφόδου στο πρωθυπουργικό γραφείο. Πυροβολισμοί στον αέρα, δακρυγόνα, τραυματίες.
«Θέλουμε ειρήνη, η κυβέρνηση πρέπει να πέσει, αλλά επιθυμούμε να συμβεί με ειρηνικό τρόπο. Ζητώ από όλους όσοι είναι στους δρόμους να αποχωρήσουν». Αυτή ήταν η δήλωση-έκκληση προς τους οπαδούς του ηγέτη της αντιπολίτευσης του Λιβάνου Σάαντ Χαρίρι. Οσο για τον πρωθυπουργό της χώρας Νατζίμπ Μικάτι;
Αξιοσημείωτη είναι η δημόσια εξωτερίκευση του φόβου του «να συρθεί ο Λίβανος μέσα στη σύγκρουση στη Συρία» – απόρροια της ολοένα αυξανόμενης βίας στη Συρία και της εγκατάστασης των πιο φτωχών οικογενειών Σύρων προσφύγων κοντά στα σύνορα της Συρίας με τον Λίβανο. Εχουν περάσει 36χρόνια από το το 1976, τότε που η Συρία εισέβαλε στον Λίβανο με το πρόσχημα ότι θα ενεργούσε ως ειρηνευτική δύναμη. Μονάχα που η συριακή ειρηνευτική δύναμη λειτούργησε στην πραγματικότητα ως μια δύναμη κατοχής, που επιδίωκε να βάλει τον Λίβανο στη σφαίρα επιρροής της Συρίας. Και έχουν περάσει μονάχα τέσσερα χρόνια από το 2008, τότε που η Συρία αναγνώρισε τη χώρα ως ανεξάρτητο κράτος…
Δήμητρα Αθανασοπούλου
