Λένε ότι η ιαπωνική ψυχή έχει σμιλευτεί στις συμφορές. Ακόμα ένας ισχυρός σεισμός, συνοδευόμενος από «αφυπνίσεις για τσουνάμι», ήρθε να επιβεβαιώσει ακόμα μια φορά την παραπάνω ρήση. Προτού ακόμα η μετα-ραδιενεργή Ιαπωνία προλάβει να επουλώσει τις «ρωγμές» της, προτού καν προλάβει να συνέλθει από το πένθος.
Η προ 20 μηνών εμπειρία μαζικού θανάτου αναβίωσε μέσα από τον νέο Εγκέλαδο μεγέθους 7,3 βαθμών, που σημειώθηκε ανοιχτά των ακτών της βορειοανατολικής Ιαπωνίας, σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής και την προειδοποίηση για τσουνάμι στις νοτιοανατολικές παραλιακές περιοχές της χώρας, και συγκεκριμένα για την περιφέρεια Μιγιάκι, που είχε πληγεί τον Μάρτιο του 2011.
Συγκεκριμένα, το Κέντρο Ειδοποίησης για τσουνάμι του Ειρηνικού εξέδωσε προειδοποίηση για τοπικό τσουνάμι, αλλά όχι και για ολόκληρη την περιοχή του Ειρηνικού. Δεν υπάρχει «απειλή για μεγάλο και καταστροφικό τσουνάμι, αλλά οι σεισμοί αυτής της έντασης μπορεί να προκαλέσουν τοπικά τσουνάμι, τα οποία μπορεί να έχουν καταστροφικές συνέπειες για τις ακτές» σημείωνε η σχετική ανακοίνωση.
Το πρώτο κύμα, ύψους ενός μέτρου, έφτασε πράγματι στις ακτές της βορειοανατολικής Ιαπωνίας.
Ο σεισμός έγινε αισθητός και στο Τόκιο. Δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από τότε που η πολύβουη μητρόπολη είχε μεταμορφωθεί μέσα σε λίγες ώρες σε πόλη-φάντασμα με «αύρα θανάτου» και χαμηλωμένα φώτα. Τότε που οι κάτοικοι της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου μεταμορφώθηκαν σε «μετοίκους φυσικής καταστροφής», εγκαταλείποντας τη σκοτεινή μετα-πυρηνική πολιτεία με τους ερημωμένους δρόμους και την αποπνικτική ατμόσφαιρα.
Η σκιά της ραδιενέργειας πλανάται ακόμα και σήμερα πάνω από την κοσμοπολίτικη πολιτεία. Πλέον μαζί της πλανάται και ο φόβος μιας νέας βιβλικής καταστροφής και ενός νέου πυρηνικού ολέθρου. Κι ας μην έχουν παρατηρηθεί ανωμαλίες στη λειτουργία των πυρηνικών σταθμών που βρίσκονται στη βορειοανατολική Ιαπωνία όπου έλαβε χώρα ο σεισμός, όπως έσπευσαν να ενημερώσουν οι αρμόδιες Αρχές.
Και αυτή τη φορά ο φόβος των Ιαπώνων δεν είναι ορατός διά γυμνού οφθαλμού. Κι ας πρυτανεύει πίσω από το ιαπωνικό δημόσιο προσωπείο, που ενδύονται από την πρώτη παιδική τους ηλικία. Τα απανωτά χτυπήματα της φύσης τούς έχουν διδάξει να τρομάζουν και να θρηνούν βουβά. Και αυτό δεν αλλάζει ακόμα και όταν είναι εκείνοι πρωταγωνιστές μιας ανθρώπινης τραγωδίας, αφού η εσωστρέφεια και η καρτερικότητα έχει πια κοινωνικό και ιστορικό υπόβαθρο.
Δήμητρα Αθανασοπούλου
