Ηταν κατά την περίοδο 2001-2002 όταν ο τότε Πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης στη διάρκεια κοινοβουλευτικής αποστολής στο Νέο Δελχί της Ινδίας μένει εκστασιασμένος από το αχανές και εντυπωσιακό κτίριο του Ινδικού Κοινοβουλίου. «Ενα τέτοιο κτίριο πρέπει να κάνουμε κι εμείς στην Αθήνα. Να φύγει επιτέλους η Βουλή από το κέντρο. Εχουμε χώρους. Στην Αμυγδαλέζα, στο Γουδή, στο Δέλτα Φαλήρου» εκμυστηρεύεται λίγο αργότερα σε κοινοβουλευτικούς συντάκτες και τα νέα μεταδίδονται με την ταχύτητα του φωτός στην Αθήνα. Η συζήτηση για την απαράδεκτη ιδέα της μετακόμισης της Βουλής εκτός κέντρου των Αθηνών είχε μόλις ξεκινήσει.
Ενώ όμως το θέμα έδειχνε να έχει ξεχαστεί, ειδικά μετά την άρνηση της πρώην Προέδρου Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη προς στενό συνεργάτη της (ο ίδιος άνθρωπος βρίσκεται σήμερα στο πλευρό του νυν Προέδρου της Βουλής και φαίνεται ότι έχει βάλει σκοπό της ζωής του να φύγει η Βουλή από το κέντρο), το επανέφερε με άκομψο τρόπο ο ίδιος ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης στη συνέντευξή του στην εκπομπή της ΝΕΤ «Αλλη όψη» με τον Μανώλη Κοττάκη. Και μάλιστα χωρίς να ερωτηθεί σχετικώς, αλλά θεωρώντας ότι μια τέτοια κίνηση θα αποκαθιστούσε τη σχέση κοινωνίας – Βουλής.
«Πιστεύω στην πρόταση που είχε υπάρξει στο παρελθόν ότι για να ανασάνει και το κέντρο θα πρέπει το υπουργείο Οικονομικών και η Βουλή να πάνε εκτός κέντρου. Νομίζω ότι εδώ -όπως είχε έρθει παλιά και μια πρόταση- μπορεί να γίνει ένα μεγάλο μουσείο σε συνδυασμό με τον Κήπο και το Προεδρικό Μέγαρο. Πρέπει να μετακινηθούν η Βουλή και το υπουργείο Οικονομικών σε χώρους τέτοιους που θα μπορέσουν και οι διαδηλώσεις και οι πορείες και όλα αυτά τα σχετικά να αφήσουν το κέντρο πράγματι στην ιστορική του παράδοση που έχει κάθε πρωτεύουσα της κάθε χώρας» είπε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος της Βουλής.
Η επαναφορά, ωστόσο, του θέματος μετακόμισης της Βουλής ειδικά σε μια τέτοια περίοδο φαίνεται ότι είχε ακριβώς τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα περίμενε ο κ. Μεϊμαράκης, o οποίος εξέπληξε δυσάρεστα κοινωνία και βουλευτές. Οι περισσότεροι βουλευτές, που εκλήθησαν να σχολιάσουν την πρόταση του Προέδρου, συμφωνώντας και με το σχόλιο της «δημοκρατίας» περί «ριψάσπιδος Μεϊμαράκη», όχι απλώς την απέρριψαν, αλλά την αποκήρυξαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Οι περισσότεροι έκαναν λόγο για ανιστόρητη απόφαση, η οποία δείχνει φόβο και πανικό απέναντι στους κουκουλοφόρους. «Ο τρόπος για να αποκατασταθεί η σχέση κοινωνίας και Βουλής δεν είναι η φυγή» είπε άλλος, ενώ τρίτος παλαιότερος υποστήριξε ότι ο κ. Μεϊμαράκης θα έπρεπε να παραδειγματιστεί από παλαιότερους Προέδρους οι οποίοι «έφαγαν τα μούτρα τους» όταν πήγαν να ανοίξουν θέμα μετακόμισης Βουλής. Κι όχι μόνο αυτό αλλά και ότι εγκατέλειψαν πρόωρα την όποια σκέψη, διαβλέποντας ότι μια τέτοια κίνηση θα έβλαπτε πολιτικά, αφού θα δινόταν η εικόνα ότι η Βουλή το βάζει στα πόδια μπροστά στους διαδηλωτές, ιστορικά, με τη φυγή από ένα κτίριο ιστορικό, κάτι που άλλα κράτη πασχίζουν να βρουν, αλλά και οικονομικά, αφού κακά τα ψέματα Βουλή και υπουργείο Οικονομικών είναι ό,τι έχει απομείνει για να δίνει ανάσα στο εμπορικό κέντρο.
Οπως προαναφέραμε, πάντως, η ιστορία της μετακόμισης του κτιρίου της Βουλής δεν άνοιξε πρώτη φορά από τον Β. Μεϊμαράκη. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια συζήτηση η οποία ξεκινά από τις αρχές της Μεταπολίτευσης και συχνά πυκνά κάνει την επανεμφάνισή της.
Παλαιοί βουλευτές θυμούνται ότι ο πρώτος που έφερε προς συζήτηση τέτοιο θέμα ήταν ο Κων. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος το 1975 ως Πρόεδρός της απασχολείτο με την ιδέα μετακόμισης της Βουλής στον χώρο όπου βρίσκεται σήμερα το Μέγαρο Μουσικής. Η πρόταση επανέρχεται έξι χρόνια αργότερα, το 1981, με το ΠΑΣΟΚ και την προεδρία Γ. Αλευρά. Τότε έπεσε για πρώτη φορά στο τραπέζι η πρόταση για κατασκευή νέας Βουλής στην Αμυγδαλέζα, σε 300 στρέμματα που παραχωρήθηκαν από το υπουργείο Γεωργίας. Η πρόταση εγκαταλείφθηκε, είχε όμως ως αποτέλεσμα τη για πρώτη φορά μετακόμιση υπηρεσιών της Βουλής σε άλλα κτίρια με στόχο την αποσυμφόρησή της.
Η αποσυμφόρηση οδήγησε στην εγκατάλειψη της ιδέας περί μετακόμισης, η οποία επανέρχεται αρκετά χρόνια αργότερα με το ταξίδι Κακλαμάνη στην Ινδία. Δεν είναι λίγοι, πάντως, οι βουλευτές που υποστηρίζουν ότι ο Απόστολος Κακλαμάνης ποτέ δεν ονειρεύτηκε στην πραγματικότητα τη μετακόμιση της Βουλής, όπως αποδεικνύεται και από τα πολλά έργα που πραγματοποίησε στο κτίριο του Συντάγματος.
Αντιθέτως, εντελώς διαφορετικό ήταν το όραμα του Δημήτρη Σιούφα, ο οποίος θέλησε να συνδέσει το όνομά του με τη μετακόμιση της Βουλής εκτός κέντρου. Το αποκάλυψε, μάλιστα, στην πρώτη του κιόλας ομιλία ως Πρόεδρος της Βουλής λίγα λεπτά μετά την εκλογή του. Οι χώροι που είχε σκεφτεί ήταν πολλοί. Το Πάρκο Στρατού στο Γουδή, το Δέλτα Φαλήρου, το Ελληνικό, αλλά και η περιοχή του αεροδρομίου των Σπάτων προκειμένου η Βουλή να βρεθεί εκτός πεδίου βολής διαδηλωτών. Και αυτή η ιδέα, ωστόσο, δεν υλοποιήθηκε ποτέ, καθώς την ώρα της απόφασης όλοι αντιλαμβάνονταν ότι μια τέτοια κίνηση μόνο ζημιά θα μπορούσε να προκαλέσει.
Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δείχνει να πατάει στα βήματα των προκατόχων του. Μένει να δούμε αν θα ακούσει τη συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών που χαρακτήρισε την πρότασή του απαράδεκτη ή θα τραβήξει τον δικό του δρόμο.
Τα ανάκτορα
Αιώνες ιστορίας κουβαλάει πάνω του το κτίριο του Συντάγματος από το οποίο θέλει να διώξει τη Βουλή ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, σπάζοντας έτσι τον κανόνα σχεδόν όλων των αναπτυγμένων ευρωπαϊκών πρωτευουσών, που θέλει τα Κοινοβούλια σε ιστορικά κτίρια στο κέντρο κάθε πρωτεύουσας. Κι όπως αναγράφεται στην ίδια την ιστοσελίδα της Βουλής: «Το επιβλητικό κτίριο της Βουλής των Ελλήνων έχει μακρά ιστορία που συνδέεται άμεσα με την Ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους». Αρχικά ήταν ανάκτορο του Οθωνα και του Γεωργίου. Ο θεμέλιος λίθος μπήκε στις 6 Φεβρουαρίου 1836. Τον επόμενο μήνα στην οικοδομή δούλευαν 520 άτομα. Στρατός και τεχνίτες, Γερμανοί αρχιτέκτονες, Ελληνες, Γερμανοί και Ιταλοί μάστορες συνεργάστηκαν στην κατασκευή.
Ο Οθωνας και η Αμαλία εγκαταστάθηκαν στη νέα τους κατοικία στις 25 Ιουλίου 1843. Στο υπόγειο στεγάζονταν οι αποθήκες. Στο ισόγειο συνυπήρχαν η Γραμματεία και το Ανακτορικό Ταμείο με τους βοηθητικούς τους χώρους, το καθολικό παρεκκλήσιο του βασιλιά, το θησαυροφυλάκιο και τα μαγειρεία. Στον πρώτο όροφο βρίσκονταν η Αίθουσα του Θρόνου, η Αίθουσα Τροπαίων, η Αίθουσα των Υπασπιστών, σε γραμμική αλληλοδιαδοχή η Αίθουσα Χορού, η Αίθουσα Παιγνίων και η Τραπεζαρία και τα βασιλικά διαμερίσματα, τα οποία επικοινωνούσαν μεταξύ τους και ήταν οι πολυτελέστεροι χώροι του κτιρίου. Τον δεύτερο όροφο καταλάμβαναν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα των διαδόχων, του αυλάρχη και του προσωπικού των Ανακτόρων.
Το 1922 το κτίριο εγκαταλείπεται οριστικά από τη βασιλική οικογένεια, ενώ συγχρόνως οι ιστορικές συγκυρίες το οδήγησαν σε νέες χρήσεις. Κρατικές υπηρεσίες, ιδιωτικοί κοινωνικοί φορείς, διεθνείς οργανώσεις που συντονίστηκαν για την αντιμετώπιση των σύνθετων προβλημάτων που προέκυψαν από τη Μικρασιατική Καταστροφή στεγάστηκαν στο κτίριο, μαζί με δημόσιες υπηρεσίες, που εγκαταστάθηκαν από την κυβέρνηση για την κάλυψη των αυξανόμενων μόνιμων αναγκών της.
Τον Νοέμβριο του 1929 η κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου αποφάσισε τη στέγαση της Βουλής, μαζί με τη Γερουσία, στο κτίριο των Παλαιών Ανακτόρων, με αποτέλεσμα την 1η Ιουλίου 1935 η Ε΄ Εθνοσυνέλευση να αρχίσει πανηγυρικά τις εργασίες της στη νέα αίθουσα της Ολομέλειας. Από το 1935 έως σήμερα στο κτίριο στεγάζεται η Βουλή των Ελλήνων.
Γιώργος Λυκουρέντζος
