Κορυφή του παγόβουνου των αντιδράσεων για τη σχεδιαζόμενη αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων φοβούνται πολλοί ότι ήταν τα γεγονότα που σημειώθηκαν στο Αμύνταιο την προηγούμενη εβδομάδα. Οι δρόμοι αποκλείστηκαν με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου και η προγραμματισμένη μετακίνηση της 1ης Επιλαρχίας Αναγνωρίσεως (1ης ΕΑΝ) αναβλήθηκε. Μάλιστα, ο δήμαρχος και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου είχαν προηγουμένως δηλώσει ότι θέτουν τις παραιτήσεις τους «στη διάθεση του πρωθυπουργού» αντιδρώντας στη μετακίνηση των στρατιωτικών μονάδων που εδρεύουν στην πόλη. Στις ανακοινώσεις τους χρησιμοποιούσαν ιδιαίτερα βαριές εκφράσεις, μιλώντας για μεγάλη αδικία «που συντελείται στην περιοχή» και για αποφάσεις που δείχνουν «τον υδροκεφαλισμό της χώρας και τη χοντροπετσιά της κεντρικής διοίκησης».
Ομως χαρακτηριστικό είναι ότι για τον αποκλεισμό των προσβάσεων του στρατοπέδου οι τοπικοί παράγοντες καλούσαν τις οικογένειες των στρατιωτικών που υπηρετούν εκεί, με τρόπο, μάλιστα, που δημιουργούσε εντυπώσεις ότι μπορεί να υπάρχουν ειδικές σχέσεις. Και να σημειωθεί ότι το Αμύνταιο εθεωρείτο για δεκαετίες μία από τις δυσμενέστερες τοποθετήσεις του Ελληνικού Στρατού!
Οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Στρατός στην προσπάθεια αναδιοργανώσεως, η οποία θα τον καταστήσει πιο λειτουργικό και ικανό να ανταποκριθεί στην αποστολή του. Με τις αμυντικές δαπάνες δραστικά μειωμένες και τη στελέχωση του στρατεύματος σε πολύ χαμηλό επίπεδο, λόγω των μειώσεων της θητείας και της αναστολής προσλήψεως επαγγελματιών οπλιτών, τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Ηδη από το 2003 ο σχεδιασμός προέβλεπε να μην υπάρχουν στρατιωτικές μονάδες δυτικά του Νέστου. Αυτό, όμως, όχι μόνο δεν υλοποιήθηκε, αλλά και κάποια βήματα που γίνονταν κατά καιρούς πολλές φορές αναστέλλονταν. Πάντα με πολιτικές αποφάσεις και υπό την πίεση τοπικών βουλευτών και «παραγόντων».
Τώρα, μετά τις τελευταίες αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ και της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής, τα χρονοδιαγράμματα που έχουν τεθεί από το ΓΕΕΘΑ φαίνεται ότι είναι πολύ δύσκολο να τηρηθούν. Εως τις 15 Σεπτεμβρίου, η Μεραρχία Υποστηρίξεως (ΜΕΡΥΠ) πρέπει να έχει μεταφερθεί από τη Λαμία στη Θεσσαλονίκη. Η 1η ΕΑΝ από το Αμύνταιο πρέπει να μεταφερθεί στην Κομοτηνή. Και αν στο Αμύνταιο υπήρξαν τόσες αντιδράσεις, τι μπορεί να περιμένει κανείς από τους ισχυρούς πολιτικούς παράγοντες της Φθιώτιδας;
Η στρατιωτική ηγεσία, από την άλλη πλευρά, επιμένει ότι η αναδιοργάνωση είναι αναγκαία, όχι μόνο για λόγους περιστολής δαπανών, αλλά κυρίως διότι οι απειλές είναι σήμερα τέτοιες που επιβάλλουν τελείως διαφορετική επιχειρησιακή ανάπτυξη από αυτήν του παρελθόντος. Ο Στρατός πρέπει να βρίσκεται στις περιοχές που πρέπει να προστατευτούν. Δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να είναι διεσπαρμένος σε ολόκληρη τη χώρα.
Την ίδια στιγμή, η μεγάλη αύξηση των μόνιμων στελεχών, που δεν είναι μόνον αξιωματικοί αλλά ακόμη και στρατιώτες διαφόρων προελεύσεων (ΕΠΟΠ, ΕΜΘ κ.λπ.) δημιουργεί απαιτήσεις από πολλούς, οι οποίοι μετά τα σύνορα ζητούν να υπηρετήσουν στις περιοχές μόνιμης κατοικίας τους. Εύλογο είναι να υπάρχουν αντιδράσεις, όταν χάνεται η δυνατότητα να υπηρετήσουν σε πολλές περιοχές της χώρας, από τις οποίες ο Στρατός πρέπει να αποσυρθεί.
Και ενώ το ΓΕΣ ολοκληρώνει την οργανωτική προσπάθειά του και τα στελέχη του δηλώνουν αισιοδοξία για την ολοκλήρωση του εγχειρήματος, οι ανησυχίες εντοπίζονται και πάλι στο τι θα γίνει από τον Σεπτέμβριο, οπότε πρέπει να γίνουν οι περισσότερες μετακινήσεις. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η επιτελική προεργασία που απαίτησε πολύωρη εργασία πολλών αξιωματικών είναι άρτια. Ο προβληματισμός έγκειται στην εφαρμογή. Κύκλοι της στρατιωτικής ηγεσίας, πάντως, δηλώνουν τη βεβαιότητά τους ότι αυτήν τη φορά θα έχουν τη στήριξη της πολιτικής ηγεσίας και του συνόλου της κυβερνήσεως. Για αυτόν τον λόγο, άλλωστε, επιδιώχθηκε η πλήρης ενημέρωση της Βουλής για την αναγκαιότητα του εγχειρήματος.
Ευθύμιος Πέτρου
