Με τις πιέσεις κατά των «άτακτων» δημοσιονομικά φτωχών χωρών του ευρωπαϊκού Νότου να εντείνονται ολοένα και περισσότερο από τα ισχυρότερα οικονομικά κράτη-μέλη της Ε.Ε., προκειμένου αυτά να λάβουν επιπλέον μέτρα «κατά της φοροδιαφυγής», όπως επισήμαινε χθες στην ιστοσελίδα της η Deutsche Welle, ακόμη και η ίδια η Ε.Ε. «προσπαθεί να καταπολεμήσει τη διασυνοριακή φοροδιαφυγή. Βρίσκεται όμως αντιμέτωπη με τεράστιες πρακτικές δυσκολίες».
Σύμφωνα με το γερμανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, ήδη από «το 2003 είχε ψηφιστεί μια πρωτοποριακή για τα δεδομένα της εποχής οδηγία περί «φορολόγησης των υπό μορφή τόκων εισοδημάτων από αποταμιεύσεις», από την οποία ωστόσο εξαιρέθηκαν η Αυστρία και το Λουξεμβούργο. Στόχος της οδηγίας ήταν να αρχίσει, για πρώτη φορά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μια μόνιμη ανταλλαγή πληροφοριών για διασυνοριακές επενδύσεις και αποταμιεύσεις των Ευρωπαίων πολιτών, έτσι ώστε οι εθνικές φορολογικές αρχές σε κάθε κράτος-μέλος να είναι ενήμερες για τοποθετήσεις κεφαλαίων εκτός συνόρων και να διεκδικήσουν, εάν χρειαστεί, τα αναλογούντα φορολογικά έσοδα.
Αν και οι προσδοκίες όμως ήταν αρχικά υψηλές, η πραγματικότητα τις διέψευσε, δηλώνει σήμερα ο πρόεδρος του γερμανικού συνδικάτου εφοριακών (DSTG) Τόμας Αϊγκενταλερ. «Ολες οι πληροφορίες από το εξωτερικό έρχονται πάντα σε χαρτί και με το σταγονόμετρο…» επισημαίνει. «Για τις εθνικές φορολογικές Αρχές είναι πολύ δύσκολο να αντιστοιχήσουν κάθε χαρτί σε κάθε δικαιούχο λογαριασμού και στη συνέχεια να αξιοποιήσουν τις όποιες πληροφορίες, όταν μάλιστα δεν υπάρχουν ενιαία δικαιολογητικά σε όλη την Ευρώπη» υποστηρίζει χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του συνδικάτου εφοριακών.
Αποτέλεσμα των δυσλειτουργιών που παρατηρούνται στο ζήτημα της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής ελέω των παθογενειών που αντιμετωπίζουν οι μηχανισμοί ελέγχου; Σε πολλές περιπτώσεις «φτάνουμε στο σημείο να αγγίζουμε τα όρια της παραγραφής» παραδέχεται η υφυπουργός Οικονομικών στο κρατίδιο της Εσσης Λουίζ Χέλσερ, η οποία διατηρεί αμφιβολίες για τη σκοπιμότητα της όλης διαδικασίας, αν δει κανείς «την πρόσθετη δαπάνη χρόνου που χρειάζεται σε σχέση με το τελικό αποτέλεσμα που αποφέρει».
Για τον Τόμας Αϊγκεντάλερ πάντως λύση δεν αποτελεί η παραίτηση, αλλά η διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής τής εν λόγω ευρωπαϊκής οδηγίας, «η οποία πρέπει να συμπεριλάβει ακόμη περισσότερα επενδυτικά προϊόντα» κι όχι απλώς «τα συνήθη βιβλιάρια απλών καταθέσεων».
