«Ρουά ματ στη βασίλισσα», δηλαδή στην Ανγκελα Μέρκελ. Αυτό προσπαθούν να κάνουν οι ευρωπαϊκές χώρες του Nότου αλλά και ο αντιπρόεδρος του κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία και πρόεδρος των σοσιαλδημοκρατών (SPD) Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, σύμφωνα με άρθρο του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel». Ο λόγος; Η επιμονή της Γερμανίδας καγκελαρίου στην πολιτική λιτότητας. Οπως υποστηρίζει το «Spiegel», ήδη έχει ξεκινήσει μια αθόρυβη διαδικασία αποδόμησης της ισχύος της Ανγκελα Μέρκελ στην Ε.Ε. Την πόρτα άνοιξε η ίδια αποδεχόμενη τη στήριξη του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ως νέου προέδρου της Κομισιόν, ενός πολιτικού ο οποίος ουδέποτε ήταν σκληρός υποστηρικτής της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Εξ ου και οι προσπάθειες της καγκελαρίου να διατυπωθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ένα στενό πλαίσιο στόχων στο οποίο θα κινηθεί η Κομισιόν τα επόμενα πέντε χρόνια. Οπως γράφει το άρθρο, στην έρευνα στην οποία συμμετείχαν εννέα συντάκτες του περιοδικού, η ισχυρή θέση της καγκελαρίου αμφισβητείται και από τους συναδέλφους της στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και όχι μόνο από τις χώρες του Νότου. Ολο και περισσότεροι εκφράζουν την άποψη ότι η «Μέρκελ έχει γίνει πάρα πολύ ισχυρή».
Το άρθρο αναφέρει, παράλληλα, ότι οι προεργασίες για τη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής του αντικαγκελαρίου και προέδρου των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ξεκίνησαν πριν από μήνες. Στόχος αυτής της πρωτοβουλίας ήταν η διατύπωση διακριτών σοσιαλδημοκρατικών θέσεων. Το αποτέλεσμα αυτών των διεργασιών «διαβάζεται», σύμφωνα με το δημοσίευμα, στην απόσταση από την πολιτική λιτότητας που τηρεί το SPD έναντι του κυβερνητικού εταίρου του και που ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με τη γαλλική και την ιταλική κυβέρνηση, οι οποίες δίνουν προτεραιότητα σε μια πιο χαλαρή δημοσιονομική πολιτική με στόχο την προώθηση της ανάπτυξης. Οπως γράφει το περιοδικό, αιτιολογώντας τη στάση του ο πρόεδρος του SPD υποστήριξε κεκλεισμένων των θυρών ότι βλέπει τον εαυτό του ως «μεσολαβητή» ανάμεσα στην καγκελάριο και στις χώρες που έχουν «κουραστεί» από τη γερμανική πολιτική της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Παράλληλα, όμως, ο Γκάμπριελ παραδέχεται ότι δεν θα τον ενοχλούσε εάν κατ’ αυτόν τον τρόπο πληττόταν η ισχυρή θέση της καγκελαρίου.
