Σαν χθες, το 1972, έφυγε από τη ζωή ο μέγας Μάρκος Βαμβακάρης. «Ελα, Δημητράκη, θα πάμε στον Μάρκο» μου έλεγε ο γιατρός και με έπαιρνε μαζί του στο ημιυπόγειο όπου κατοικούσε ο Μάρκος με τη φαμίλια του.
Επειδή η μητέρα μας ήταν πρωί-απόγευμα στο σχολείο, η σχεδόν καθημερινή μου «βόλτα» ήταν να ακολουθώ τον ιατρό πατέρα μου στις επισκέψεις στους ασθενείς. Ηταν παιδίατρος, στον Οίκο του Ναύτου και στο ΙΚΑ, αλλά κουράριζε -δωρεάν- και μερικούς πελάτες, φίλους, μεγαλύτερων ηλικιών…
Πιτσιρικάς εγώ, παρακολουθούσα με ενδιαφέρον όλη την ιεροτελεστία. «Σήκωσε τη φανέλα, Μάρκο» έλεγε ο γιατρός και η κυρά τού σήκωνε τη φανέλα. «Βήξε, Μάρκο» έλεγε ο γιατρός και ο Μάρκος έβηχε δυνατά. Ο μπαμπάς, φορώντας τα ακουστικά, τον ακροαζόταν κι ύστερα έκανε το ίδιο και στο στήθος. Τελείωνε η εξέταση και ο πατέρας έβγαζε από την τσάντα του τα φάρμακα, που τα έδινε στον Μάρκο (από τα δείγματα δωρεάν που έφερναν στον μπαμπά οι εταιρίες κι εκείνος τα έδινε στους πελάτες που είχαν ανάγκη).
Τα έπαιρνε η κυρά του Μάρκου, έλεγε «φχαριστώ, γιατρέ μου» κι ο Μάρκος καθόταν επιβλητικός (παρότι καταβεβλημένος) σε μια καρέκλα κι έλεγε: «Και τώρα, γιατρέ μου, να σε πλερώσω». Δεν τον ρωτούσε ποιο τραγούδι ήθελε να του παίξει για «πλερωμή». Ο μπαμπάς λάτρευε ν’ ακούει τον «Γρουσούζη», που έλεγε: «Βρε γρουσούζη, στην ταβέρνα κάθεσαι και μπεκροπίνεις/και στο σπίτι τα παιδιά σου θεονήστικα τ’ αφήνεις!»
Ετσι, η οικογένειά μας είχε «τον Μάρκο μέσα της». Αργότερα είχα συμμαθητή τον γιο του Δομένικο (μαζί και στο Ωδείο του Πειραϊκού) και μετά γίνηκα φίλος καλός με τον σπουδαίο Στέλιο, τον οποίο απολάμβανα κάθε τόσο στο «Περιβόλι τ’ ουρανού». Η οικογένειά μας κρατάει τη «Βαμβακαρική» παράδοσή της. Κι έτσι, ο ανιψιός μας ο Αλέξανδρος, γιος του αδελφού μας Αριστοτέλη (που κι εκείνος θαυμάζει τον Μάρκο), έφτιαξε μια σπουδαία βραδιά στο Μπάρμπικαν, στο Λονδίνο, με την αγαπημένη μου φίλη Λίνα Νικολακοπούλου (λατρεμένο πλάσμα για πολλά χρόνια), τον Στέλιο Βαμβακάρη, τον Γιάννη Κότσιρα και συνεργάτες, και έγινε ο χαμός!
Και, φυσικά, ο Αλεξ αφηγήθηκε όσα του έχουν μάθει για τον Μάρκο ο παππούς του (ο γιατρός), ο πατέρας και ο θείος του (η ταπεινότης μου), που του αγόρασε το πρώτο του μπουζούκι από τον Στέλιο Σκεντερίδη στον Περαία! Μάρκος, μέγας, για πάντα! Μάρκος, ο δάσκαλός μας!
Στον τελευταίο του δίσκο ο Alex Kapranos με τους Franz Ferdinand έχει γράψει ένα ροκ ζεϊμπέκικο με τίτλο «Black eyelashes», που σημαίνει «τα μαύρα σου ματόκλαδα»! Φυσικά, καταλαβαίνετε. Πάει σόι το βασίλειο…
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
