Ισως ο πιο αληθινός χαρακτηρισμός που θα μπορούσαν να δώσουν όλοι όσοι γνώριζαν τον Γιώργο Δραγώνα -και ήταν πολλοί- είναι ΑΡΧΟΝΤΑΣ. Εφυγε ένας Αρχοντας! Αρχοντας στα συναισθήματα, στη συμπεριφορά, την καθημερινότητα. Αρχοντας όχι στους τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά στην Ψυχή και τη Συνείδηση. O Γιώργος Δραγώνας ήταν από εκείνους τους Ελληνες που, αν είχαμε λίγους περισσότερους, η Ελλάδα (μας) δεν θα είχε φτάσει στο σημείο που βρίσκεται σήμερα. Δύο χρόνια πριν είχε προσπαθήσει, με επιτυχία, να συγκεντρώσει τις «Αναμνήσεις ενός Αστού» σε ένα καλογραμμένο βιβλίο.
Είχε συγκεντρώσει τις έως τότε αναμνήσεις και εμπειρίες του, που ήταν πολλές! Σε κάποιο σημείο της εισαγωγής είχε προφητικά γράψει: «Προέκταση της σκέψης αυτής ήταν φυσικά και η δική μου αγωνία: η ηλικία μου, ο εναπομένων χρόνος (“βία δέκα καλά καλοκαίρια”), τι έχω κάνει και τι όχι, πού πέτυχα και πού όχι, κ.λπ., κ.λπ.». Δυστυχώς, ήταν μόνο δύο τα καλοκαίρια… Είχε πάντα την αγωνία μήπως κάτι δεν έκανε σωστά, μήπως είχε βλάψει κανέναν, μήπως είχε στενοχωρήσει κάποιον. Είχε όμως πάντα τη μεγαλοσύνη του Ευγενούς, του Πατριώτη. Σε άλλο σημείο της εισαγωγής είχε αφιερώσει τις σκέψεις του, πέρα από τα αγαπημένα του εγγόνια, «…και σε όλους εκείνους τους ανώνυμους ανθρώπους οι οποίοι, είτε στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, επιτελούν αθόρυβα το καθήκον τους και έχουν συμβάλει στο να μην έχει διαλυθεί ακόμη τελείως αυτός ο τόπος». Αυτός ήταν ο Γιώργος Δραγώνας…
Είμαστε συγκλονισμένοι γιατί έφυγε πρόωρα, γιατί έφυγε άδικα, γιατί, γιατί… Χιλιάδες «γιατί» τριγυρνούν στο μυαλό μας. Για τον Γιώργο, τον Αγγελο, τον Μάκη, για όλους εμάς που ζήσαμε, που μεγαλώσαμε μαζί του, ήταν πατέρας και φίλος. Ηταν ο Ανθρωπος (με αυτό το «τετριμμένο», αλλά πραγματικά αληθινό για τον Γιώργο, «Α» κεφαλαίο) που θα προσφεύγαμε στη δύσκολη στιγμή, που θα του λέγαμε τον πόνο μας και ό,τι αντιμετωπίζαμε. Και εκείνος ΠΑΝΤΑ θα έβρισκε τον χρόνο, τη διάθεση, το κουράγιο να μας ακούσει, να μας συμβουλεύσει, να μας βοηθήσει.
Από την πρώτη μέρα που τολμήσαμε να σκεφτούμε τη «δημοκρατία» μας ήταν ΕΔΩ! Η καρδιά του, το μυαλό του, η ψυχή του. Πάντα με έναν λόγο και στις άβολες στιγμές και στις επιτυχίες. Γιατί ο Γιώργος, αν και μπορούσε να είναι «παιδί του συστήματος» και της «εύκολης ζωής», είχε επιλέξει βαθιά μέσα του να είναι αντικομφορμιστής. Πάντα με φρέσκες ιδέες. Πάντα μπροστά από την εποχή του. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου του είχε σημειώσει: «Οταν μάλιστα έπρεπε να λάβουμε κάποια σημαντική απόφαση και συνεκτιμούσαμε διάφορους παράγοντες αλλά δυσκολευόμασταν να καταλήξουμε, εφαρμόζαμε, με προτροπή του Γιάννη, την εξής μέθοδο: Σταματούσαμε τη συζήτηση για λίγο, ώστε να καθαρίσει το μυαλό μας και ο Γιάννης ρωτούσε: “Ποιο είναι το δίκαιο στην περίπτωση αυτή;”. Κι έτσι πάντα καταλήγαμε κάπου. Ο Γιάννης σ’ αυτό μου θύμιζε πολύ τον πατέρα μου». Οχι! Τον εαυτό σου σου θυμίζαμε! Καλό ταξίδι! Και εκεί, από ψηλά, θέλουμε να μας βλέπεις, να μας παρακολουθεις και να μας καθοδηγείς πάντα να κάνουμε το σωστό! Δεν μπορεί να είναι τυχαίο που «έφυγες» ανήμερα της Παναγίας…
Ι. Ν. Φιλιππάκης
