Αποφάσισε να αφιερώσει ένα από τα καλύτερα έργα του στον πιο αινιγματικό πίνακα όλων των εποχών -την «Τζοκόντα» του Λεονάρντο ντα Βίντσι-, όταν κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης παρέλασης στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης ο συνθέτης αντίκρισε μια γυναίκα που του φάνηκε ότι, αν και μέσα στο πλήθος, φάνταζε απίστευτα μονάχη. «Το χαμόγελο της Τζοκόντας», ένα από τα ωραιότερα έργα του Μάνου Χατζιδάκι, μεταφέρεται στο σανίδι και γίνεται μπαλέτο χάρη σε μια ευρηματική παραγωγή της πάντα πρωτοπόρας Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Στις 4 Μαρτίου θα κάνει πρεμιέρα το μπαλέτο, το οποίο παρουσιάζεται μαζί με το λιγότερο γνωστό έργο του «Ο Μαρσύας», μια δουλειά που φέρει τη σφραγίδα της καταξιωμένης χορογράφου Αγγελικής Στελλάτου.
Λίγο πριν από την πρεμιέρα της παράστασης στο θέατρο Ολύμπια, η «Τζοκόντα» του έργου, η διακεκριμένη χορεύτρια του μπαλέτου της ΕΛΣ Μαρία Κουσουνή, μιλά για τον ρόλο της στην πολυαναμενόμενη παραγωγή.
Αινιγματική
«Ολο το έργο περιστρέφεται γύρω από αυτή την ιδέα» εξηγεί στη «δημοκρατία» η κυρία Κουσουνή. «Δηλαδή πώς αυτή η γυναίκα κίνησε το ενδιαφέρον του Χατζιδάκι και κατάφερε να την ξεχωρίσει μέσα στο πλήθος». Για την ίδια άλλωστε η ηρωίδα που ερμηνεύει ήταν και παραμένει μια αινιγματική φιγούρα. Οπως λέει, η μυστηριώδης διάθεση με την οποία ο Χατζιδάκις συνέλαβε το θέμα του έργου του θα μεταφερθεί με απόλυτη πιστότητα και στη σκηνή από τους χορευτές.
Η διακεκριμένη χορεύτρια υποστηρίζει ότι το έργο «κουβαλά ένα αισθαντικό φορτίο, τόσο δυνατό», που είναι δύσκολο να εκφραστεί με λέξεις, πάρα μόνο με τα συναισθήματα. «Η Τζοκόντα καταφέρνει να είναι μέρος του πλήθους και ταυτόχρονα να μην είναι» εξηγεί η κυρία Κουσουνή, τονίζοντας ότι είναι η πρώτη φορά στην καριέρα της που η μυστηριώδης διάθεση της πρωταγωνίστριας της έχει… επιβληθεί.
Τη χορογραφία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, η οποία συνδυάζει τους σύγχρονους βηματισμούς με το μπαλέτο, έχει επιμεληθεί η πολυβραβευμένη χορεύτρια Αγγελική Στελλάτου. Η συνιδρύτρια, μαζί με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, της Ομάδας Εδάφους δεν διστάζει να περιγράψει τη δουλειά αυτή ως «δώρο». «Είναι ένα κομμάτι μας, μια μουσική που μας έχει σημαδέψει, συντροφεύσει τόσο, που μπορούμε να αναφερόμαστε σε αυτό ως η “Τζοκόντα” ή το “Χαμόγελο”» αναφέρει η ίδια.
Αλλά και για τη Μαρία Κουσουνή η μουσική του Χατζιδάκι αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης. «Σε αυτό το έργο έχω πολλά αγαπημένα κομμάτια. Μάλιστα, για τις ανάγκες της παράστασης άκουσα εκατοντάδες φορές τις συνθέσεις αυτές. Οσο περισσότερο τις ακούς τόσο ανακαλύπτεις πράγματα».
Υπάρχει όμως για εκείνη ο ιδανικός ρόλος; «Δεν υπάρχει μία απάντηση στην ερώτηση, αλλά πολλές. Γιατί κάθε φορά που ανεβάζουμε ένα έργο, τόσο ο ρόλος όσο και η μουσική του γίνονται κομμάτια του εαυτού μας. Ταυτιζόμαστε απόλυτα με αυτά». Τη μουσική διεύθυνση του έργου θα κάνει η Κωνσταντία Γουρζή.
* Info: Το μπαλέτο «Το Χαμόγελο της Τζοκόντας» σε χορογραφία Αγγελικής Στελλάτου ξεκινά στις 4 Μαρτίου στο θέατρο Ολύμπια (Ακαδημίας 59-61, Αθήνα).
Τα ελληνικά ερεθίσματα
Προκαλούν όμως στους χορευτές τα ελληνικά έργα μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση απ’ ό,τι τα έργα ξένων συνθετών; «Νομίζω πως το συναισθηματικό βάρος είναι το ίδιο» διευκρινίζει η διακεκριμένη χορεύτρια Μαρία Κουσουνή. «Απλά θεωρώ ότι είναι πιο εύκολο σε εμάς τους χορευτές να κατανοήσουμε τον Ελληνα συνθέτη με τον οποίο έχουμε λόγω καταγωγής κοινούς κώδικες σκέψης. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως τα ελληνικά έργα είναι και τα μουσικά ερεθίσματά μας».
Γιώτα Βαζούρα
