Το κόσμημα της Καβάλας, που έχτισε ο Χεδίβης της Αιγύπτου για σχολείο αρρένων βασικής εκπαίδευσης με κουζίνα που τάϊζε δωρεάν όλους τους άπορους της πόλης
{Από το περιοδικό «δ» που κυκλοφορεί με την «κυριακάτικη δημοκρατία»}
Χεδίβης της Αιγύπτου, ο Μεχμέτ Αλή εννοούσε να φτιάξει στη γενέτειρα πόλη του, την Καβάλα, ένα οικοδόμημα ανάλογο του τίτλου του. Η ζωή του έμοιαζε ήδη με παραμύθι – ένα παιδί ορφανό και φτωχό, που υιοθετήθηκε από τον φρούραρχο Καβάλας και έφτασε τώρα να είναι αντιβασιλέας (χεδίβης). Ετσι, το 1817 υψώθηκε το Ιμαρέτ, το κόσμημα της πόλης, για να λειτουργήσουν εκεί το μεκτέμπ, το σχολείο βασικής εκπαίδευσης για τα αγόρια, καθώς και η κουζίνα που παρείχε δωρεάν φαγητό στους σπουδαστές αλλά και στους απόρους της πόλης, ανεξάρτητα από το θρήσκευμά τους.
Η Επανάσταση του ’21 άλλαξε τα πράγματα και σύντομα το τεράστιο κτίριο με τις τρεις εσωτερικές αυλές, τις θολοσκεπές στοές, τις ρυθμικά επαναλαμβανόμενες καμάρες και τα πολυάριθμα ανοίγματα, που συνδέουν κλειστούς και ανοιχτούς χώρους, έγινε αποθήκη για όπλα και πολεμοφόδια, ώσπου μετά το τέλος του Αγώνα η κουζίνα άνοιξε και πάλι για να προσφέρει φαγητό στους φτωχούς. Το 1922 το Ιμαρέτ, έχοντας κλείσει έναν αιώνα ζωής, υποδέχεται και στεγάζει τους πρόσφυγες που συρρέουν στην πόλη από τη Μικρά Ασία. Μάλιστα, διατηρεί για δεκαετίες αυτόν τον χαρακτήρα του, αφού φτωχές οικογένειες παραμένουν εκεί πληρώνοντας ένα μικρό ενοίκιο στον εκάστοτε εκπρόσωπο του οργανισμού βακουφιών της Αιγύπτου, έως το 1967 που διατάσσεται η αποχώρησή τους και το μνημείο σφραγίζεται.
Η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία του 1984 αναγνωρίζει ότι το Ιμαρέτ αποτελεί αιγυπτιακή ιδιοκτησία και ορίζει τη συνεργασία των δύο χωρών για τη διατήρηση και τη συντήρησή του. Εκτοτε το ιστορικό κτίριο στέγασε ταβέρνα, αναψυκτήριο και αποθήκες των γειτονικών καταστημάτων, ώσπου το 2001 νοικιάζεται για 50 χρόνια σε επιχειρηματία της Καβάλας, αναστηλώνεται και μετατρέπεται σε έναν πολυτελή χώρο φιλοξενίας, που διατηρεί πολλά στοιχεία από την ατμόσφαιρα της εποχής του.
