Δεν είναι μόνον ΗΠΑ και Ρωσία που αναμετρώνται στον «προθάλαμο» του πολεμικού μετώπου κατά του Ισλαμικού Κράτους για να ενισχύσουν τη διεθνή στρατιωτική και πολιτική επιρροή τους. Είναι και οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης που διεκδικούν ηγετικό διεθνοπολιτικό ρόλο, με διαφορετικές μεταξύ τους προσεγγίσεις.
Την ώρα που ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ δήλωνε, με αφορμή τη χθεσινή πρώτη αεροπορική επιδρομή της Γαλλίας κατά στόχων τζιχαντιστών στη Συρία, ότι «το μέλλον της Συρίας δεν μπορεί να περνά από τον (πρόεδρο της χώρας) Μπασάρ αλ Ασαντ», ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον διαφοροποιείτο μερικώς, δηλώνοντας ανοικτός στην παραμονή του Ασαντ στην εξουσία βραχυπρόθεσμα, ώσπου να σχηματιστεί στη χώρα μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Ασφαλώς και οι δύο Ευρωπαίοι ηγέτες έσπευσαν να «βγάλουν» τον Ασαντ από τον χάρτη της μελλοντικής Συρίας, ακολουθώντας τη γραμμή που έχουν χαράξει οι σύμμαχοί τους Αμερικανοί και παρά τις ρωσικές αντιδράσεις.
Αλλωστε, οι γαλλικές επιδρομές ήρθαν να προσθέσουν δύναμη πυρός στις αμερικανικές επιχειρήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη πάνω από ένα έτος, παρότι η Γαλλία υποστηρίζει ότι η απόφασή της να εμπλακεί στο πεδίο ελήφθη ύστερα από πληροφορίες ότι αποτελεί στόχο τρομοκρατικών επιθέσεων μαχητών του Ι.Κ. προερχόμενων από τη Συρία. Οι Βρετανοί, από την πλευρά τους, βομβαρδίζουν στόχους στη Συρία με μη επανδρωμένα drones (με συχνές αστοχίες). Με όλα αυτά ο ζωτικής σημασίας συντονισμός των προσπαθειών εναντίον του Ι.Κ. που ζητά επιμόνως ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι δείχνει να αργεί…
