Πρωτόγνωρες σκηνές εκνευρισμού και αλλοφροσύνης
Στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, εάν από σύμπτωση μείνεις ζωντανός, παραδομένος στο καθημερινό στρες που σε καθιστά ευάλωτο σε διάφορες ασθένειες, ίσως δεν σταθείς το ίδιο τυχερός, εάν αναγκαστικά σε οδηγήσουν οι καταστάσεις στο κατακερματισμένο πλέον Εθνικό Σύστημα Υγείας…
Τους περισσότερους πολίτες οι οποίοι έτυχε εξ ανάγκης να δοκιμάσουν τη «φροντίδα» της δημόσιας υγειονομικής περίθαλψης, αν δεν έχουν υποστεί μη αναστρέψιμη σοβαρή βλάβη, είναι βέβαιο ότι στο μέλλον θα τους συντροφεύει μια από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής τους.
Αυτό επιβεβαιώθηκε και χθες τα ξημερώματα σε μεγάλο κρατικό νοσηλευτικό ίδρυμα, το οποίο κάποτε, διαθέτοντας πανεπιστημιακές κλινικές και όντας άρτια εξοπλισμένο, θεωρούνταν κορυφαίο στο είδος του κι ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας.
Ο λόγος για το Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος (Σωτηρία), που βρίσκεται στη Λεωφόρο Μεσογείων και συνορεύει με το Γενικό Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς», απέναντι από το Πεντάγωνο.
Κατά το παρελθόν το συγκεκριμένο νοσοκομείο, εκτός από τον πρωτοποριακό ειδικό εξοπλισμό, ήταν στελεχωμένο και με αξιόλογους ιατρούς επιστήμονες αλλά κι επαρκές νοσηλευτικό προσωπικό ώστε να αντεπεξέρχεται αποτελεσματικά στη αποστολή του.
Τα τελευταία χρόνια και ειδικά σήμερα παρουσιάζει εικόνα απόλυτης εγκατάλειψης και απαξίωσης -όπως τα περισσότερα κρατικά νοσηλευτικά ιδρύματα- εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, της αδιαφορίας της Πολιτείας κι ενδεχομένως για να μεταβιβαστεί η ιδιοκτησία του σε κάποιον ιδιώτη επενδυτή…
Το γεγονός ότι το υπάρχον ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό είναι ανεπαρκές, ότι τα απαραίτητα νοσοκομειακά υλικά παρουσιάζουν έλλειψη κι ο τρόπος φροντίδας των ασθενών θυμίζει συχνά εικόνες χειρότερες από εκείνες που καταγράφονται σε τριτοκοσμικές χώρες δεν φαίνεται να πτοεί κανέναν κυβερνητικό αξιωματούχο… Το μείζον θέμα της Υγείας έπαψε δυστυχώς να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα των κυβερνώντων σε αυτή τη χώρα, για την οποία νοιάζονται μόνο ως προς την τακτοποίηση των δανειακών υποχρεώσεών της και για την εκχώρηση του ανεκτίμητου πλούτου της σε Ευρωπαίους αγοραστές.
Οι σκηνές εκνευρισμού κι αλλοφροσύνης που εκτυλίχθηκαν μπροστά μας δεν ήταν μεν πρωτόγνωρες, ωστόσο παρέμεναν θλιβερές κι αποπνικτικές. Περασμένα μεσάνυχτα και αρκετός κόσμος ακόμα συνωστιζόταν για να εξεταστεί από το λιγοστό διαθέσιμο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, ενώ ακούστηκαν και κραυγές απόγνωσης για ασθενή που πιθανότατα κατέληξε κατά τη διάρκεια της πολύωρης αναμονής ώσπου να έρθει η σειρά του… Η εκφραζόμενη έντονα από πολλούς αγανάκτηση ήταν σαφέστατα δικαιολογημένη, όμως δεν οδηγούσε σε κάποιο αποτέλεσμα.
Σε ό,τι αφορά τον γράφοντα -του οποίου οι προσωπικές εμπειρίες είναι επαρκείς και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση- εξετάστηκε μεν έπειτα από ώρα στα καρδιολογικά ιατρεία επειγόντων περιστατικών, όμως δεν υπήρχε άδειο κρεβάτι ώστε να μείνει κλινήρης έως ότου γίνουν όλες οι απαραίτητες εξετάσεις. Κι όταν του υποδείχθηκε να εισαχθεί για προληπτικούς λόγους, προτίμησε απογοητευμένος και θυμωμένος από τη γενικότερη εικόνα και να απέλθει.
Περνώντας από το ταμείο όπου έπρεπε να καταβληθούν 20 ευρώ για «ειδική καρδιολογική εξέταση» σκέφτηκε ότι, αν τελικά αναγκαστείς και βρεθείς στην πόρτα κάποιου δημόσιου νοσοκομείου -έστω κι «ασφαλισμένος»-, τότε ίσως σταθείς πραγματικά άτυχος…
Προφανώς επειδή το σύστημα αυτής της χώρας έπαψε να είναι με το μέρος των πολιτών της, τους οποίους με κάθε τρόπο απαξιώνει κι επί της ουσίας με πολλούς τρόπους «εξολοθρεύει»…
Απ. Αντωνάκης
