Ο (ιδιόρρυθμος) Κεφαλλονίτης Γ. Ιακωβάτος ή Γεωργαντάρας
Από τον Ελευθέριο Σκιαδά
Τα τελευταία 30 χρόνια του 19ου αιώνα, η Βουλή των Ελλήνων έβριθε από ιδιόρρυθμους βουλευτές, οι οποίοι προκαλούσαν τη γενική προσοχή, όπως έγραψε κάποτε ο Θεόδωρος Βελλιανίτης. Ισως όμως ο πλέον πρωτότυπος και διάσημος πάντων να ήταν ο καταγόμενος από την Κεφαλλονιά Γεώργιος Τυπάλδος Ιακωβάτος ή Γεωργαντάρας, ο οποίος συνοδευόταν 
πάντα και από τους δύο αδελφούς του: τον μεγαλύτερο από τους τρεις, νομικό Νικόλαο (1801-1884), ή περισσότερο γνωστό ως Νικολέττο, και τον νεότερο γιατρό Χαράλαμπο (1810-1885), τον οποίο όλοι φώναζαν Χαραλαμπάκη.
Μόνο που οι δύο τελευταίοι δεν είχαν καμία ιδιαίτερη παρουσία, πλην του γεγονότος ότι παρουσίαζαν την ίδια αμφίεση με τον Γεωργαντάρα και το ίδιο ψηλό καπέλο. Λειτουργούσαν κατά κάποιον τρόπο σαν… δορυφόροι του και τον συνόδευαν παντού, στις βόλτες του, αλλά και στη Βουλή. Ο Γεωργαντάρας γεννήθηκε το 1815 στο Ληξούρι και έλαβε σπουδαία εκπαίδευση στην Ιταλία και τη Γαλλία, όπου σπούδασε φιλοσοφία, θεολογία, ιστορία και νομική. Πρώτα δικηγόρησε και ύστερα διορίσθηκε δικαστής, επάγγελμα ασυμβίβαστο με τον χαρακτήρα του.
Το ευρύστερνο παράστημά του, η ρωμαϊκή όψη του, το θάρρος και η σπάνια ρητορική του, το αρχαϊκό ύφος, η βροντώδης φωνή και η εμμονή στις πεποιθήσεις του ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του. Πρώτα εισήλθε στην Ιόνιο Βουλή, όπου τον άκουσε ο Επτανήσιος λόγιος Ανδρέας Μουστοξύδης και τον ονόμασε «ηφαίστειο σκεπασμένο με χιόνι». Τέτοιες ήταν η δύναμη, η σφοδρότητα, η καυστικότητα των λόγων του και η κεραυνοβόλα γλώσσα του, ταυτοχρόνως δε η ψυχραιμία και η αταραξία του. Αμα τη εμφανίσει του στην Ιόνια Βουλή προκάλεσε δύο σκάνδαλα.
Ενα με την εμφάνισή του χωρίς φράκο και μόνο με τον δημοκρατικό επενδύτη του, και ακόμη ένα όταν στάθηκε στη μέση της αίθουσας και ζήτησε να πετάξουν έξω με τις κλοτσιές τον γραμματέα του αρμοστή. Μισούσε τη Ρωσία και ήταν φανατικός εχθρός του αυτοκεφάλου της Εκκλησίας, πιστεύοντας πως έπρεπε να εξαρτάται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο για λόγους εθνικής ενότητας. Τόμοι ολόκληροι μπορούν να γραφτούν με ανέκδοτα για τις ιδιορρυθμίες του. Πολλές φορές υπήρξε επιθετικός, προκαλώντας επεισόδια. Κορόιδευε στη Βουλή τον Ζαΐμη για την εμφάνισή του και προκαλούσε απίστευτα επεισόδια.
Δεινός στους λόγους, αλλά και στα… χέρια, αντήλλαξε γροθιές με τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο οποίος από τότε αποσύρθηκε από τη Βουλή. Ο Γεωργαντάρας πολιτευόταν πάντα μακριά από κομματικές συναλλαγές και αρνήθηκε επανειλημμένως υπουργικά χαρτοφυλάκια. Ηταν διακηρυγμένος εχθρός των δανείων και της στρατολογίας, και ένθερμος οπαδός της ειρήνης. Ο Γεωργαντάρας θεωρούσε την παρουσία των δύο αδελφών του στη Βουλή αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού του. Οταν δε απέτυχαν να εκλεγούν, αρνήθηκε και εκείνος να εμφανιστεί στη Βουλή. Παρέμεινε, λοιπόν, στον τόπο όπου γεννήθηκε, κλεισμένος στο μέγαρό του και κάνοντας παρέα μαζί τους.
Με ένα σεντόνι και το «Χριστός Ανέστη»
Ο Γεωργαντάρας, όταν κατάλαβε πως έφθανε το τέλος του, έδωσε εντολή να τον τυλίξουν σ’ ένα σεντόνι και να τον θάψουν την πρώτη Κυριακή μετά τον θάνατό του, στο παρεκκλήσι του σπιτιού του και χωρίς ιερέα. Ζήτησε μόνο να αναφωνήσουν «Χριστός Ανέστη»! Ετσι «έφυγε», στις 21 Δεκεμβρίου 1882 και σε ηλικία 67 ετών, ο σπουδαίος εκείνος ρήτορας, ο περίεργος άνθρωπος, ο φιλόσοφος, ο ιστορικός, ο θεολόγος και ο νομοδιδάσκαλος: ο άνθρωπος που μπορούσε να γίνει αρχηγός κόμματος και πρωθυπουργός, αλλά προτίμησε να παραμείνει βουλευτής, σατιρίζοντας τους πάντες και τα πάντα.
