Η πατριωτική άνοιξη και το «άλλοθι» της κρίσηςTου
Παναγιώτη Χ. Δούμα*
Oσχηματισμός κυβερνήσεως στην Ιταλία με τη συμμετοχή ενός πατριωτικού ευρωσκεπτικιστικού κόμματος, όπως η Λέγκα του Βορρά του Ματέο Σαλβίνι, ήρθε για άλλη μια φορά να επιβεβαιώσει μια θλιβερή πραγματικότητα. Η χώρα μας εξακολουθεί να ακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις με αισθητή καθυστέρηση, τουλάχιστον δεκαετούς βάθους.
Η Ευρώπη βιώνει αργά, αλλά σταθερά μια πατριωτική άνοιξη. Η ευρωομάδα «Ευρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας» (ENF) έχει σήμερα 37 ευρωβουλευτές και η εκτίμηση είναι ότι μετά τις ευρωεκλογές θα ξεπεράσει τους 60.
Γιατί, όμως, στην Ελλάδα δεν υπάρχει μια ανάλογη εξέλιξη; Γιατί, ενώ στην Ευρώπη η πλάστιγγα γέρνει προς τα Δεξιά και πλέον η αμφισβήτηση της σημερινής μορφής του ευρωπαϊκού οικοδομήματος μπαίνει αναγκαστικά στον δημόσιο διάλογο, στην Ελλάδα είμαστε ακόμη τόσο πίσω; Γιατί ο ευρωσκεπτικισμός από ένα δεξιό, ελευθεριακό και πατριωτικό πρίσμα εξακολουθεί να είναι ταμπού;
Η αλήθεια είναι ότι η οικονομική κρίση έχει αποπροσανατολίσει τους Ελληνες από άλλα ζητήματα, τα οποία όμως αποκλείεται να μπορέσει μελλοντικά να αντιπαρέλθει. Η ευρωπαϊκή πατριωτική άνοιξη εδράζεται στις εθνικές και κοινωνικές ανησυχίες των ευρωπαϊκών εθνών: ανησυχία για το Μεταναστευτικό, ανησυχία για την κρίση αξιών και τον ευτελισμό των παραδοσιακών χριστιανικών αντιλήψεων των Ευρωπαίων για τον γάμο, τον ρόλο των φύλων, την οικογένεια και τα παιδιά, ανησυχία για τη δημογραφική γήρανση και τη συρρίκνωση των γηγενών πληθυσμών έναντι της υπεργεννητικότητος των λαθρομεταναστών-εποίκων.
Είναι όμως η οικονομική κρίση επαρκής λόγος για να εθελοτυφλεί κανείς στα καίρια αυτά ζητήματα; Τι σημασία έχει, αλήθεια, όποια ανάπτυξη στην Ελλάδα, αν τους καρπούς της θα τους χαρούν μελλοντικά μη Ελληνες; Τι σημασία έχει η έξοδος από την οικονομική κρίση, όταν η κοινωνία μας εξακολουθεί να νοσεί; Μπορεί να τη γιατρέψει το χρήμα; Οι Ελληνες ξεχνούν το αυτονόητο, ότι η οικονομική κρίση είναι προϊόν ακριβώς αυτής της κοινωνικής κρίσης που επιμόνως αρνούνται να αντιμετωπίσουν.
Χάρη στην ευρωπαϊκή εμπειρία και την άμεση πληροφόρηση μπορούμε να προλαμβάνουμε. Αν δεν αντιδράσουμε άμεσα, σε δέκα χρόνια τα αστικά κέντρα θα έχουν καταληφθεί από μουσουλμάνους, που θα αμφισβητούν τα ήθη και τις παραδοσιακές αρχές μας. Θα βιάζουν, θα κλέβουν, θα σκοτώνουν και θα ζουν με επιδόματα. Σε δέκα χρόνια, η Αθήνα μπορεί να έχει μουσουλμάνο δήμαρχο. Σε δέκα χρόνια, στο gay parade δεν θα παρελαύνει μόνο το παλικάρι που του αρέσουν τα άλλα παλικάρια, αλλά ο Μήτσος που έγινε Σαμπρίνα με τον υιοθετημένο μικρό Βασιλάκη βαμμένο με μέικ απ και μίνι φούστα. Σε δέκα χρόνια θα ελληνοποιούν μετανάστες κατά χιλιάδες για να σώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά και τις βουλευτικές έδρες τους. Οχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ!
*Eπιχειρηματίας, αντιπρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
