Οι ελληνικές αξιώσεις από το 1960 που ξεχάστηκαν στη συνέχεια
Η Βουλή έχει υπάρξει διαχρονικά το βήμα από το οποίο εκφράστηκαν δημόσια οι αξιώσεις της ελληνικής πλευράς στο βορειοηπειρωτικό ζήτημα, το οποίο επανήλθε στην επικαιρότητα με τον πιο τραγικό τρόπο.
Πρώτος ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε κάνει, στις 12 Ιουνίου 1960, μια τοποθέτηση επί του θέματος, που θεωρείται ιστορική. «Εκείνο το οποίο οφείλουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις να γνωρίζουν είναι ότι το θέμα της Βορείου Ηπείρου υφίσταται. Και εκείνον το οποίον απαγορεύεται εις τον αιώνα είναι δι’ οιονδήποτε λόγο η απάρνηση του ιερού αιτήματος.
Καθ’ όσον αφορά την Βόρειο Ηπειρο η διεκδίκηση είναι ιερά και απαράγραπτος», όπως είπε στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Τα χρόνια βέβαια πέρασαν και το καίριο ζήτημα παραπέμφθηκε στις καλένδες. Εντονη κινητικότητα υπήρξε τη δεκαετία του ’90, με τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να προβαίνει σε μια δήλωση που έδωσε τον τόνο και σε άλλους να διεκδικήσουν ανοιχτά και δημόσια τα αυτονόητα.
«Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα δεχτεί να ισχύσουν για την ελληνική μειονότητα που ζει στην Αλβανία άλλα μέτρα από εκείνα που θα ισχύσουν για τις αλβανικές κοινότητες εκτός Αλβανίας. Η κυβέρνηση της Ελλάδας απαιτεί τα ίδια δικαιώματα που ζητεί η αλβανική κυβέρνηση για τις αλβανικές κοινότητες στην τέως Γιουγκοσλαβία» υποστήριξε το 1993. Ακολούθησαν ενέργειες προς την Ευρωβουλή, όπως, λόγου χάρη, εκείνη του Αλέκου Αλαβάνου, που κατέθεσε ψήφισμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με το οποίο ζητούσε από την αλβανική κυβέρνηση «να επιβεβαιώσει την πλήρη πολιτισμική και θρησκευτική αυτονομία της ελληνικής μειονότητας».
Πιο πρόσφατα το θέμα ανακινήθηκε από τον Νίκο Κοτζιά, ο οποίος, προτού παραιτηθεί, δήλωνε πως συνολικά το αλβανικό ζήτημα βρίσκεται σε τροχιά λύσης. Πάντως, η όποια προσέγγιση μεταξύ Αθήνας και Τιράνων σίγουρα δυσκολεύει μετά τις επιεικώς άστοχες δηλώσεις του Εντι Ράμα και άλλων Αλβανών αξιωματούχων για την εκτέλεση του Κωνσταντίνου Κατσίφα.
