Ενας ευφημισμός για εκείνους που παλαιότερα αποκαλούνταν «καμάκια» είναι «εραστές της στατιστικής». Δηλαδή εκείνοι που κάνουν ερωτικές προτάσεις αδιακρίτως και ευελπιστούν ότι «κάποια απ’ όλες θα υποκύψει». Συνήθως αυτή η τακτική τούς δικαιώνει διότι, όπως έλεγε ο Λένιν, «η ποσότητα έχει τη δική της ποιότητα». Υπάρχουν άλλες πιθανότητες, όταν αναμένεις απαντήσεις από 100 υποψήφιες, κι άλλες, όταν πολιορκείς επί καιρό μόνο μία.
«Εραστής της στατιστικής» μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί οποιοσδήποτε αξιωματούχος της Τουρκικής «Δημοκρατίας» (κι αυτό ένας ευφημισμός, ο οποίος θέλει να καλύψει την αγριότητα του ασιατικού κεμαλοναζισμού). Πρώτος και καλύτερος Τούρκος πολιτικός που ακολουθεί αυτή τη συνταγή είναι ο «φίλος», κουμπάρος και -δυστυχώς- πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Η παγκόσμια αθλητική κοινότητα, τουλάχιστον όλοι όσοι διαθέτουν νοημοσύνη που αρμόζει στο είδος του Homo sapiens, έμεινε άφωνη όταν έμαθε για την απαίτηση του κ. Ερντογάν να επιστραφεί η ολυμπιακή φλόγα στην Τουρκία επειδή της ανήκει! Αυτό το ανέκδοτο ο ισλαμιστής πρωθυπουργός της γείτονος δεν το είπε σε φιλική παρέα του, αλλά στον πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, τον ανιστόρητο Ζακ Ρογκ.
Οπως έγραψε η «δημοκρατία», η αξίωση του κ. Ερντογάν επιβεβαιώθηκε από τον υπουργό Νεολαίας και Αθλητισμού της Τουρκίας Σουάτ Κιλίτς. Σε συνέντευξή του στο Λονδίνο ο προαναφερθείς είπε: «Ο πρωθυπουργός εξήγησε στον Ζακ Ρογκ ότι η Τουρκία είναι η ρίζα της ολυμπιακής φλόγας και τη θέλουμε πίσω στη χώρα μας. Η Ανατολία περιμένει τη φλόγα της».
Η λογική και η Ιστορία δεν ευνοούν τις τουρκικές φιλοδοξίες. Τις ενθαρρύνει, ωστόσο, η αριθμητική. Ζητούν τα πάντα, συνέχεια, απ’ όλους. Η Ελλάδα δεν απαιτεί τίποτα και από καιρού εις καιρόν συζητάει με τους γενοκτόνους της πόσα δικά της θα τους εκχωρήσει. Οι Τούρκοι πολιτικοί δεν υποχωρούν πουθενά. Οι εκάστοτε ελληνικές ηγεσίες ποντάρουν στην «πολιτική του κατευνασμού», όπως τη σκέφτηκε και την εφάρμοσε ο αείμνηστος Νέβιλ Τσάμπερλεν, που ήταν βέβαιος ότι ο Χίτλερ θα τηρούσε τη συνθήκη ειρήνης που συνυπέγραψε…
