Ο μισθός των εργαζομένων στην Ελλάδα δαπανάται αμέσως μόλις εισπράττεται. Ούτως ή άλλως, το επίπεδο των αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και στο απαξιωμένο Δημόσιο, είναι χαμηλό. Περίπου το 50% των απολαβών κατευθύνεται στην κατανάλωση και το υπόλοιπο στη φορολογία – έμμεση και άμεση. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι ο μισθός φτάνει για τα βασικά. Το πιθανότερο για μια μέση οικογένεια είναι η ίδια η… ύπαρξή της να δημιουργεί χρέος. Αυτό αποτελεί καθημερινότητα στη χώρα μας και όποιος δεν το βιώνει για την ώρα είναι βέβαιο ότι θα το αντιμετωπίσει στο άμεσο μέλλον – εκτός αν ανήκει στην… αφορολόγητη μεγαλοαστική τάξη.
Συνεπώς, δεν πρέπει πια να προκαλεί απορία το κίνητρο της τρόικας να ψαλιδίσει έτι περαιτέρω τους μισθούς, τις συντάξεις, τα επιδόματα, τις αποζημιώσεις απολύσεων και τις άλλες πηγές εισοδήματος των πολιτών. Είναι αδύνατον να μην έχουν αντιληφθεί οι υπάλληλοι των «επικυρίαρχων» τον φαύλο κύκλο της ύφεσης που δημιουργεί η πολιτική που επιβάλλουν: μικρότεροι μισθοί, λιγότερα επιδόματα, ισχνότερα έσοδα για το κράτος. Αρα, δεν είναι λάθος. Είναι τμήμα της καλοσχεδιασμένης επιχείρησης διάλυσης του κοινωνικού ιστού και του κράτους.
Οποιες αμφιβολίες υπήρχαν διαλύθηκαν από την πρωτοφανή και κατάπτυστη αξίωση των τροϊκανών να «εκκενωθούν» τα νησιά με πληθυσμό από 150 κατοίκους και κάτω.
Οι δυνάμεις που απεργάζονται την υποδούλωση και αφαίμαξη της χώρας από καιρού εις καιρόν δηλώνουν τη «θλίψη» και την «κατανόησή» τους για το δράμα του ελληνικού λαού, την ίδια στιγμή που εγείρουν ακόμα πιο εξωφρενικές αξιώσεις από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Οι ντιρεκτίβες τους καταλήγουν στο Εθνικό Τυπογραφείο και δημοσιεύονται σε ΦΕΚ. Γίνονται νόμοι του κράτους. Κάθε φορά, οι «νομοθέτες» ισχυρίζονται ότι είναι η τελευταία που συμβαίνει αυτό. Στη συνέχεια ακολουθεί κι άλλη μια «τελευταία» επίθεση στο λαϊκό εισόδημα. Ο γόρδιος δεσμός έχει γίνει βρόγχος. Οι δεσμεύσεις για ταχεία «προσαρμογή» δεν τον λύνουν. Ούτε αποτελεί λύση η απόθεση των ελπίδων στον «οίκτο» και τη «συμπάθεια» εκείνων που προσπαθούν να μας καταστρέψουν.
