Η περσινή εορταστική περίοδος ήταν εξαιρετικά πεσμένη. Τα καταστήματα, παρά τις προσφορές και τα τρικ που επινοεί το μάρκετινγκ, δεν είχαν κατορθώσει να κινήσουν το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού. Η ύφεση είχε χτυπήσει αποφασιστικά τους πάντες. Υπήρχε, ωστόσο, η ελπίδα για ανάκαμψη – εάν και εφόσον απομακρυνόταν το απειλητικό νέφος της χρεοκοπίας που σκέπαζε τη χώρα.
Παρά τις προσδοκίες και την απομάκρυνση του προαναφερθέντος νέφους, η κίνηση της φετινής εορταστικής περιόδου ήταν ακόμα πιο υποτονική. Οι προσφορές έγιναν ακόμα πιο ελκυστικές, αλλά οι οικονομίες των πολιτών έχουν σχεδόν εξαϋλωθεί. Οι πρώτες αναφορές από μετρήσεις και στατιστικές που έχουν γίνει από τους εμπορικούς συλλόγους της χώρας δείχνουν πτώση του τζίρου σε ποσοστά που κυμαίνονται από 15% έως 25%!
Τα καταστήματα που έχουν κατορθώσει να μη βάλουν λουκέτο μέσα στο 2012 ήλπιζαν -λόγω του κλεισίματος πολλών ανταγωνιστικών- να αυξήσουν κάπως τις εισπράξεις και να τονώσουν τη ρευστότητά τους. Ολα εις μάτην. Από τη στιγμή που το ποσοστό της ανεργίας έχει εξακοντιστεί σε πρωτοφανή ύψη, όλα τα σχεδιάσματα για την «ανάταξη του ασθενούς» ηχούν, φαίνονται και είναι αστεία.
Το 2012 κλείνει με τραγικό τρόπο για την ελληνική κοινωνία και το 2013 έρχεται με πολύ κακούς οιωνούς. Η εσωτερική υποτίμηση συνεχίζεται αδιάκοπα και στον κατηφορικό δρόμο που ακολουθεί η ελληνική οικονομία δεν έχει μπει φρένο. Ορισμένοι ανευθυνοϋπεύθυνοι δεν γνωρίζουν καν πού βρίσκεται τούτο το φρένο!
Τα ψιχία που θα εισρεύσουν στην Ελλάδα από την περιβόητη «δόση-μαμούθ» δεν είναι αρκετά για να αντιστρέψουν την πορεία. Η πολυαναμενόμενη ανάπτυξη δεν είναι ζήτημα της «ελεημοσύνης» των ξένων. Ούτε μπορεί να γίνει εφικτή με τα φιλοδωρήματα του Δημοσίου και του τραπεζικού συστήματος προς τους ανήμπορους ιδιώτες. Ούτε μπορεί να υποθέσει κάποιος ότι η ανάπτυξη είναι ένα φυσικό φαινόμενο το οποίο προκύπτει αυτόματα.
Η ύφεση προκλήθηκε λόγω εσφαλμένων και προδοτικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν. Συνεπώς, μόνο πολιτική μπορεί να είναι η λύση αυτού του προβλήματος.
