Στην ελληνική πολιτική ζωή υπάρχει ένα ταμπού: η κοινωνική ατζέντα. Δηλαδή, ο ορισμός από την Πολιτεία τι είναι ηθικό και τι ανήθικο. Τι πρέπει να ακολουθούν οι πολίτες στις ζωές τους και τι να αποφεύγουν.
Οι γάμοι των ομοφυλοφίλων, το ουδετερόθρησκο κράτος (στην Αμερική αναγνωρίζεται ακόμα και ο σατανισμός!), οι πολυγονεϊκές οικογένειες (πολλοί παντρεμένοι με πολλούς και πολλές), ο μηδενισμός, η αποεθνικοποίηση ως κυρίαρχη ιδεολογία και άλλα συνθετικά στοιχεία του τρόπου ζωής μιας σαπισμένης Δύσης τείνουν να θεωρούνται «προοδευτικά» επειδή τα αντιμετωπίζουν θετικά οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Γαλλία, η γραφειοκρατία της Ε.Ε. και κομμάτι των σκανδιναβικών κοινωνιών.
Στην Ελλάδα σύσσωμη η Αριστερά (με εξαίρεση το ΚΚΕ) επιδιώκει φανατικά να τα επιβάλλει. Δεν το λέει πολύ δυνατά, όμως διατυπώνει αυτή τη βούλησή της σταθερά – και ενίοτε την κραυγάζει με μπροστάρηδες πολιτικούς τύπου Φίλη.
Σεβαστό τμήμα της Δεξιάς βρίσκεται σε αμηχανία. Δεν συμφωνεί ιδιαίτερα με όλα τα παραπάνω αλλά ευχαρίστως θα τα πράξει – αν το θελήσει η Νέα Τάξη. Και η συζήτηση επ’ αυτών των κρίσιμων υπαρξιακών ζητημάτων του έθνους αναβάλλεται διαρκώς.
Ευτυχώς, η Εκκλησία επαγρυπνεί και έκρουσε με δύναμη τον κώδωνα του κινδύνου διά του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου, ο οποίος σε ιστορικής σημασίας ομιλία του στη Λιβαδειά επισήμανε: «Μπορεί να πουλήσατε ή να πουλάτε τους θησαυρούς της Ελλάδας μας, να πουλάμε τα λιμάνια μας, να δίνουμε τα αεροδρόμιά μας, να δίνουμε τα τρένα μας αλλά την πατρίδα μας και την ορθοδοξία μας δεν θα σας την παραδώσουμε. […] Είναι μία δύσκολη εποχή και όλοι οι άνθρωποι προβληματίζονται σε όλους τους χώρους. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο χώρο. Χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε, ποια οικογένεια θέλουμε, πώς θέλουμε τα παιδιά μας, πώς θέλουμε να ζήσουμε αύριο, κι ανάλογα με αυτό που θέλουμε να πορευθούμε».
Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τη δοκιμασία. Ολοι πρέπει να πάρουν ανοιχτά θέση για την ταυτότητα της κοινωνίας μας και την αποστολή του ελληνικού έθνους.
