Η απαράλλαχτη τουρκική φύση

Η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος γενικότερα παρακολουθούν έκπληκτοι την Τουρκία να περιφρονεί τους τύπους και την ουσία αξιών όπως η δημοκρατία, το διεθνές δίκαιο, η λαϊκή βούληση, ο σεβασμός στην εθνική κυριαρχία των χωρών και οι διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες που έχουν συνάψει τα κράτη μεταξύ τους και με πολυεθνικούς συνασπισμούς.

Για την Τουρκία δεν υπάρχει ηθική ή υλική δέσμευση, η οποία θα αποτελεί ικανό ανασχετικό παράγοντα από την επιδίωξη της πραγμάτωσης των σκοπών της. Οι σκοποί της Τουρκίας δε είναι πάγιοι: κυριαρχία και επέκταση. Παντί τρόπω.

Το παράδοξο δεν βρίσκεται στην τουρκική πολιτική, που κακώς χαρακτηρίζεται «προκλητική» ενώ είναι απλά… τουρκική. Παράξενο είναι που η Ευρώπη έχει λησμονήσει ή υποκρίνεται ότι λησμονεί τις δύο πολιορκίες της Βιένης από τους Οθωμανούς, τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων, τις απηνείς διώξεις, τα πογκρόμ, τις σφαγές, τις αρπαγές περιουσιών από τους Ελληνες της Πόλης, τους Μικρασιάτες αλλά και τους υπόλοιπους λαούς και τις φυλές της Μικράς Ασίας.

Παραβλέπουν ή κάνουν ότι δεν θυμούνται την εισβολή στην Κύπρο, τις διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας αλλά και την ανάμειξη του Ερντογάν στο τάισμα του θηρίου του Ισλαμικού Κράτους. Και τώρα με την περίπτωση της Ολλανδίας διαπιστώνουν, άναυδοι, ότι οι Τούρκοι παραμένουν Τούρκοι!

Αφού συνειδητοποίησαν το αυτονόητο, καιρός να τους υπενθυμιστεί ότι η χώρα μας είναι εκείνη που ανέκαθεν αποτελεί την εμπροσθοφυλακή της Δύσης στη μάχη εναντίον της επελαύνουσας Ασίας. Κι ενώ αυτό συμβαίνει από την αυγή του ιστορικού χρόνου, οι Ευρωπαίοι δεν αναγνωρίζουν καν τα ανατολικά σύνορά μας (τηρούν ίσες αποστάσεις στο θέμα των Ιμίων) και θεωρούν σπατάλη τα κονδύλια που δαπανώνται για την εθνική άμυνά μας!

Οι καιροί περνούν, αλλά ο Τούρκος δεν αλλάζει. Το αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία και μάλιστα καμαρώνει για την πολεμική και επεκτατική φύση του. Το ζήτημα είναι να χωνέψουν αυτή την απλή και μεγάλη αλήθεια και οι Ευρωπαίοι, που κοιμούνται ύπνον ελαφρύ και πολιτικά «ορθό».