Η δημοκρατία των κολλητών

Οταν η είδηση είναι διασταυρωμένη και σημαντική, τότε αποτελεί ταυτόχρονα και σχόλιο. Η αποκάλυψη, λοιπόν, της «δημοκρατίας» για τον διορισμό αντιπροέδρου στο Νοσοκομείο Σαντορίνης είναι συνάμα και ένα σχόλιο για την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Εγραψε η εφημερίδα μας σε πρωτοσέλιδο άρθρο της: «Μέγα θέμα με Πολάκη. Διόρισε αντιπρόεδρο στο Νοσοκομείο Σαντορίνης τον “κολλητό” του, ιδιοκτήτη βουλκανιζατέρ. Χρυσός μισθός 3.897 ευρώ για έναν “ειδικό” στις μοτοσικλέτες».

Οι λεπτομέρειες που αποκαλύπτει το ρεπορτάζ της «δημοκρατίας» συνθέτουν μια εικόνα κρατικής μηχανής η οποία είναι καταδικασμένη να… κλατάρει: «Από ιδιοκτήτης συνοικιακού βουλκανιζατέρ αναβαθμίστηκε στη θέση του αντιπρόεδρου του Νοσοκομείου της Σαντορίνης ο έμπιστος συνεργάτης του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη, Χαράλαμπος Πανοτόπουλος, μηχανολόγος μοτοσικλετών και μοτοποδηλάτων, με μισθό 3.897 ευρώ τον μήνα ή 46.000 ευρώ τον χρόνο. […] Ο κ. Πανοτόπουλος είναι πτυχιούχος του Τμήματος Μηχανολογίας της Σχολής Τεχνολογικών Εφαρμογών του ΤΕΙ Πειραιά. Επίσης, ως επαγγελματίας μηχανικός μοτοσικλετών το 2012, πριν ανεβεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, διατηρούσε συνεργείο βουλκανιζατέρ στην Ηλιούπολη».

Το γεγονός ότι ο κ. Πανοτόπουλος, όπως αναφέρουν πρόσωπα που τον γνωρίζουν, ενδέχεται να είναι εξαιρετικός στην εργασία του, ιδανικός ως συνεργάτης και φιλικός προς όλους είναι άσχετο με τη θέση στην οποία διορίστηκε από τον κ. Πολάκη. Το ζήτημα δεν είναι να κριθεί ως χαρακτήρας οποιοσδήποτε συμπολίτης μας, αλλά το Δημόσιο να ορίζει σε θέσεις ευθύνης και καλούς πολίτες αλλά και τους καλύτερα εκπαιδευμένους και εξοικειωμένους με τα καθήκοντα που θα αναλάβουν να φέρουν εις πέρας.

Το ασύμβατο του πράγματος στην υπόθεση διορισμού του αντιπροέδρου στο Νοσοκομείο της Σαντορίνης είναι προφανές. Επίσης, είναι εξόφθαλμη και η αδιαφορία που επιδεικνύει και ο κ. Πολάκης και το κόμμα του για την εικόνα που σχηματίζει η κοινωνία για τις επιλογές τους.

Αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας λάνσαραν ως «καινούργιο» είναι ό,τι πιο φθαρμένο υπάρχει. Κομματοκρατία του χειρίστου είδους και «δημοκρατία των κολλητών».

Καθώς φαίνεται, ποτέ δεν τελειώσαμε με το… παλιό.