Οι υποψίες για προετοιμασία του εδάφους για συμφωνία «τύπου Πρεσπών» στο Αιγαίο, σταδιακά, γίνονται βεβαιότητες. Στη «συμμαχία των προθύμων», η οποία ολοένα συχνότερα κάνει δημόσιες παρεμβάσεις και δείχνει τις προθέσεις της, μάλλον πρέπει να συνυπολογίζεται και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος επέλεξε να αρθρογραφήσει στην «Καθημερινή» για την «οργάνωση διάσκεψης με τη συμμετοχή χωρών της Ανατολικής Μεσογείου» και τη συμμετοχή της χώρας μας σε αυτήν.
Η επιλογή του πρώην πρωθυπουργού να δημοσιεύσει άρθρο σε ένα ενημερωτικό μέσο γνωστό για την ατζέντα που προωθεί στα εθνικά θέματα (βλ. Σχέδιο Ανάν κ.ά) αποτελεί μία από τις πολλές αποδείξεις της ορθότητας του ρητού «το μέσο είναι το μήνυμα», το οποίο πρωτοδιατύπωσε ο Καναδός φιλόσοφος Χέρμπερτ Μάρσαλ ΜακΛούαν (1911-1980).
Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει τις προθέσεις και τις ταυτίσεις του στην αρχή του άρθρου, όπου αναφέρει: «Η πρωτοβουλία ή η παρότρυνση της αμερικανικής κυβέρνησης για οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο είναι υπό προϋποθέσεις αξιοποιήσιμη».
Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, οι πεπειραμένοι αναγνώστες ομοειδών κειμένων γνωρίζουν τι να περιμένουν. Ο κ. Τσίπρας δεν παραλείπει να μας επισημάνει ότι «η Ιστορία έχει δείξει, άλλωστε, πόσο βαθιά επηρεάζεται η Ελλάδα από τις μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές, ειδικά όταν το πολιτικό της σύστημα δεν προλαμβάνει τις αρνητικές εξελίξεις και παρασύρεται από εθνικιστικές ιαχές ή βολεύεται στις ισορροπίες, στη στασιμότητα και την αναβλητικότητα».
Φυσικά, ο πρωθυπουργός του αριστερού Μνημονίου δεν ορίζει τι χαρακτηρίζει εκείνος «εθνικισμό» σε ό,τι αφορά τα Ελληνοτουρκικά και δεν εξηγεί στους πολίτες τι νομίζει ότι μπορεί να υποστεί η χώρα λόγω της «στασιμότητας» και της «αναβλητικότητας».
Οι εξελίξεις, τις οποίες κάποιοι προσπαθούν να… επιταχύνουν, δεν προοιωνίζονται κάτι καλό για τη χώρα μας. Δυστυχώς, αποδεικνύονται ορθά όσα γράφαμε χθες στο κύριο άρθρο μας, και ειδικά τα ακόλουθα: «Στην επιχείρηση εξοικείωσης των Ελλήνων με το ενδεχόμενο της σύναψης μιας συμφωνίας τύπου Πρεσπών για το Αιγαίο και το Κυπριακό συμμετέχουν και πολιτικοί, διαφόρων παρατάξεων. Προσπαθούν να… λανσάρουν τη μειοδοσία και την εθνική αναξιότητα σαν “υπευθυνότητα” και “προσπάθεια για την ειρήνη”».
