Το Εθνικό Σύστημα Υγείας καταρρέει υπό το βάρος της υποχρηματοδότησης, των ελλείψεων προσωπικού και των ατελείωτων αναμονών για ραντεβού, και ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης επιλέγει να παίξει τον ρόλο του… πολεμοχαρούς στρατάρχου.
Αντί να σκύψει πάνω από τα πραγματικά προβλήματα, τα κλειστά χειρουργεία, τις εξαντλημένες νοσοκόμες και τα νοσοκομεία που θυμίζουν εμπόλεμες ζώνες, προτιμά να οργανώνει περιοδείες μίσους, μετατρέποντας τις επισκέψεις του σε θέατρα παραλόγου. Η πρόσφατη σκηνή στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας αποτελεί την κορύφωση ενός τραγέλαφου.
Οι εικόνες θύμιζαν κινηματογραφική ταινία. Ενας έξαλλος τύπος, που, δυστυχώς, έχει πολιτική εξουσία, περιτριγυρισμένος από αστυνομικούς, ορμάει σαν μαινόμενος ταύρος εναντίον ενός γιατρού, στον οποίον είχαν περάσει χειροπέδες, σκληρίζοντας «δεν ντρέπεσαι, είσαι και γιατρός» και «Αυτόφωρο, να πας μέσα».
Η εξουσία των «αρίστων» σε κατάσταση μανίας! Ο υπουργός Υγείας καλλιεργεί ένα απερίγραπτο νοσηρό εμφυλιοπολεμικό κλίμα, σπέρνοντας διχασμό εκεί όπου χρειάζονται ενότητα και λύσεις.
Ο Γεωργιάδης, αντί να ακούσει τις διαμαρτυρίες των υγειονομικών για τα χάλια του ΕΣΥ, επιλέγει να απειλεί και να εκφοβίζει. Απειλεί να απολύσει τον γιατρό, διατάσσοντας αστυνομικούς σαν να είναι φύλαρχος σε κάποια μπανανία, όπου η εξουσία ασκείται με κλομπ και φωνές. Αυτή η συμπεριφορά είναι αναμφίβολα επικίνδυνη και παραπέμπει σε άλλες εποχές.
Πού είναι η δουλειά του υπουργού σε όλα αυτά; Το ΕΣΥ βουλιάζει σε χρέη, οι λίστες αναμονής μεγαλώνουν καθημερινά και οι γιατροί φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό για να βρουν μισθούς της προκοπής, αλλά ο Γεωργιάδης προτιμά να ουρλιάζει σαν μανιακός, γελοιοποιώντας όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και την κυβέρνηση και τη χώρα. Οι περιοδείες του δεν φέρνουν νέα μηχανήματα ή προσλήψεις. Φέρνουν ΜΑΤ, συλλήψεις και διχασμό. Καλλιεργεί ένα κλίμα εμφυλίου πολέμου, όπου οι υγειονομικοί γίνονται εχθροί του κράτους και η διαμαρτυρία ισοδυναμεί με εγκληματική πράξη.
Η επί σειρά ετών συμμετοχή στην πολιτική σκηνή του τόπου και στα υπουργικά συμβούλια προσώπων όπως ο Αδωνις Γεωργιάδης δείχνει και τον βαθμό της υποβάθμισης του συλλογικού βίου.
