Επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη τα μόνα επαγγέλματα και επιχειρήσεις που έχουν προοπτική είναι οι εισπρακτικές εταιρίες, τα κερδοσκοπικά funds, που αρπάζουν τα ακίνητα του κοσμάκη, και τα γραφεία τελετών. Οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των ληξιαρχικών πράξεων στην Ηπειρο, που δημοσιοποίησε το υπουργείο Εσωτερικών για το πρώτο δίμηνο του 2026, 11 από τους 17 δήμους δεν κατέγραψαν ούτε μία γέννηση! Ούτε ένα μωρό! Μόνο θάνατοι, κενά σπίτια, χωριά που γίνονται φαντάσματα. Το Ζαγόρι, η Κόνιτσα, το Πωγώνι, τα Τζουμέρκα τώρα απλώς περιμένουν το μοιραίο, τον αφανισμό. Και αυτό δεν είναι τοπικό φαινόμενο. Είναι η εικόνα της χώρας ολόκληρης, που βυθίζεται σε μια δημογραφική άβυσσο.
Το Δημογραφικό είναι υπαρξιακή απειλή. Χωρίς νέους δεν υπάρχει μέλλον για την οικονομία, την άμυνα, την ύπαρξη του ελληνικού έθνους. Οι γεννήσεις έχουν καταρρεύσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, οι θάνατοι υπερτερούν κατά πολύ, η γήρανση του πληθυσμού επιταχύνεται με ρυθμούς που θα έκαναν ακόμα και τους πιο αισιόδοξους να τρέμουν. Και η κυβέρνηση το μόνο που έκανε για να αντιμετωπίσει αυτή την εθνική τραγωδία ήταν να ιδρύσει ένα αχρείαστο υπουργείο για να… παρκάρει εκεί κολλητούς και φίλους. Σ’ αυτό το γραφειοκρατικό κατασκεύασμα δεν παράγεται πολιτική ουσίας. Ούτε ένα ουσιαστικό κίνητρο για τις νέες οικογένειες ούτε πραγματική στήριξη στη στέγαση ούτε φορολογικές ελαφρύνσεις που να αλλάζουν τη ζωή των νέων ζευγαριών. Μόνο λόγια, φωτογραφίες και διαφημιστικά σποτ.
Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους. Σε όλη την επικράτεια οι γεννήσεις συνεχίζουν την ελεύθερη πτώση τους, οι περιφέρειες ερημώνονται, οι πόλεις γεμίζουν ηλικιωμένους. Δεν χρειάζονται άλλα υπουργεία κι επιτροπές. Χρειάζονται πολιτική βούληση, γενναία μέτρα, πραγματική στήριξη της οικογένειας ως πυλώνας του έθνους.
Η Ηπειρος σήμερα είναι η Ελλάδα αύριο. Αν δεν αναλάβουμε δράση τώρα, δεν θα μείνει τίποτα να σώσουμε. Το Δημογραφικό δεν περιμένει εκλογές. Σκοτώνει σιωπηλά και αμετάκλητα. Και η σημερινή κυβέρνηση, με την αδράνειά της, γίνεται συνένοχος σε αυτή τη συλλογική αυτοχειρία.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
