Η φράση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, ότι κάποιοι «ανακάλυψαν το ρουσφέτι στην Ελλάδα», και το σκεπτικό του πως οι παρεμβάσεις βουλευτών προς ψηφοφόρους είναι περίπου μια… διαχρονική πολιτική πρακτική, είναι δηλωτικά μιας κουτοπόνηρης αλλά και επικίνδυνης προσπάθειας αναδιατύπωσης της πραγματικότητας. Διότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν σχετίζεται καν με το γνωστό και εν πολλοίς τριτοκοσμικό πελατειακό σύστημα, αλλά αφορά υποθέσεις που ερευνώνται ως σοβαρά ποινικά αδικήματα. Κακουργήματα, με τη βούλα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας!
Με μια ατάκα η κυβέρνηση επιχειρεί να μετατρέψει εγκληματικές πράξεις σε «ρουσφέτια», δηλαδή σε κάτι σχεδόν αθώο, καθημερινό, σχεδόν αναμενόμενο. Πρόκειται για μια στρατηγική διάχυσης της ευθύνης: αν το ρουσφέτι είναι παντού, τότε κανείς δεν φταίει πραγματικά. Αν «έτσι λειτουργεί η Ελλάδα», τότε οι συγκεκριμένες πράξεις χάνουν τη βαρύτητά τους. Ολοι φταίμε, δηλαδή κανείς. Ητοι, ο Μητσοτάκης, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη του ήταν και παραμένουν… άσπιλες περιστερές.
Η τακτική αυτή δεν είναι καινούργια. Θυμίζει έντονα τη διαβόητη φράση του Θεόδωρου Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε», με την οποία ο υπουργός του Σημίτη επιχείρησε να μοιράσει τη συλλογική ευθύνη για τη διαφθορά σε ολόκληρη την κοινωνία. Σήμερα, όμως, η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να προχωρά ακόμη πιο πέρα: δεν κοινωνικοποιεί απλώς την ευθύνη, αλλά επιχειρεί να επανανοηματοδοτήσει τη διασπάθιση δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος σαν «εξυπηρέτηση πολιτών».
Και όλα αυτά ενώ στο φως της δημοσιότητας βρίσκονται υποθέσεις που σχετίζονται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με είκοσι επτά πρώην και νυν βουλευτές να αναφέρονται σε δικογραφίες για την περίοδο 2020-2021. Μέσα σε δύο χρονάκια γέμισαν τα δικόγραφα με ονόματα βουλευτών της Ν.Δ.! Ακόμη κι αν υπογραμμιστεί ότι οι έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη και ισχύει το τεκμήριο αθωότητας, το πολιτικό βάρος των αριθμών είναι συντριπτικό.
Το ζήτημα δεν είναι αν υπήρξε ρουσφέτι στο παρελθόν, αλλά αν μια κυβέρνηση επιλέγει να το χρησιμοποιήσει σαν ασπίδα για να υποβαθμίσει σοβαρές καταγγελίες. Και εκεί βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος: όχι μόνο σε όσα ερευνώνται, αλλά στον τρόπο που επιχειρείται να γίνουν ανεκτά. Βλέπουμε τόσο πολλές φορές το πρόσωπο του τέρατος ώστε το συνηθίζουμε και καταντάμε σαν και δαύτο.
