Τόσο… πλέρια η δημοκρατία μας, που από τηλεοράσεως το ΚΚΕ εξαγγέλλει την κατάργησή της!
Οι Ελληνες δικαστές σίγουρα δεν έχουν τηλεοπτική συσκευή στο σπίτι τους. Ούτε οι βουλευτές του «δημοκρατικού τόξου» (στο οποίο οι ίδιοι συμπεριλαμβάνουν το ΚΚΕ!!!) ούτε οι νάνοι του παραμυθιού, που κρύβουν στην άκρη του ουράνιου τόξου τους θησαυρούς τους – προφητικός υπαινιγμός της δυτικής παράδοσης για τις υπεράκτιες εταιρίες που αγοράζουν κομματικές ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες. Αν είχαν όλοι οι προαναφερθέντες μια τιβούλα και έβλεπαν Κουτσούμπα στον Χατζηνικολάου, σίγουρα θα σκέφτονταν ότι το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα στην Ελλάδα που συμμετέχει στις εκλογές για να τις καταργήσει! Υπάρχει η αβάσιμη φήμη ότι απαγορεύεται να υπόσχεσαι την επιβολή σταλινικού τύπου τυραννίας στην Ελλάδα, αλλά ποιος έχασε τη νομιμότητα για να τη βρούμε εμείς; Ακολουθεί το επίμαχο σημείο του διαλόγου:
Νίκος Χατζηνικολάου: «Αν κερδίσετε τις εκλογές, θα ξαναγίνουν εκλογές;»
Δημήτρης Κουτσούμπας: «Βεβαίως θα γίνονται εκλογές. Γιατί; Υπάρχει πουθενά καμιά χώρα που να μη γίνονται εκλογές;»
Ν.Χ.: «Υπήρχαν…»
Δ.Κ.: «Ε, όχι, γίνονταν εκλογές. Και μάλιστα πιο γνήσιες. Αυτό που προτείνουμε εμείς, γιατί εμείς δεν λέμε ψέμματα…»
Ν.Χ.: «Ηταν πιο γνήσιες οι εκλογές στη Σοβιετική Ενωση;»
Δ.Κ.: «Ακούστε με, σας παρακαλώ, τι προτείνουμε εμείς. Δεν θα κάνουμε τις αστικές κοινοβουλευτικές εκλογές με τους καλπονοθευτικούς νόμους κι όλη αυτή την κατάσταση, που είναι παρωδία, στην ουσία, συμμετοχής του λαού – γιατί κάτι τέτοιο είναι. Αυτή είναι η άποψή μας. Αυτό το λέει κι ο κόσμος. Γι’ αυτό γυρνάει την πλάτη στις εκλογές και σου λέει “δεν θα πάω να ψηφίσω”. Ξέρει ότι δεν πρόκειται να βγει τίποτα. Αλλά η εκλογική δράση, η συμμετοχή του λαού θα ξεκινά μέσα από τους τόπους δουλειάς, στις συνελεύσεις των εργατών στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς. Εδώ, στο κανάλι, για παράδειγμα, θα αποφασίζουν…»
Ν.Χ.: «Δεν ρωτώ για συνδικαλιστική οργάνωση. Εγώ σας ρωτώ αν θα υπάρχουν εκλογές για να εκλέξω κυβέρνηση. Κυβέρνηση θα εκλέγω;»
Δ.Κ.: «Δεν είναι συνδικαλιστική οργάνωση. Θα υπάρχουν νέες μορφές λαϊκής εξουσίας».
Παναγιώτης Λιάκος
