Ακόμα και οι πάπιες του Πεκίνου (οι μαγειρεμένες) θα μπορούσαν να κυβερνήσουν καλύτερα την Ελλάδα από τα κοκόρια της Αριστεράς
Για να μη στενοχωρήσουμε κόσμο και μαζεύουμε αρνητικό κάρμα, δεν θα χαρακτηρίσουμε τους ανθρώπους που δεν έχουν πολλές παραστάσεις στη ζωή τους και όταν πάνε επίσκεψη νομίζουν ότι οι οικοδεσπότες θα τους αντιμετωπίσουν σαν ημίθεους που προσγειώθηκαν με κοσμοσκάφη. Αυτά συμβαίνουν στα βιβλία του Εριχ φον Ντένικεν. Εκεί τα ούφο σκάνε μύτη κάπου (π.χ. στην Αφρική), μαγεύονται οι ιθαγενείς και δώσ’ του οι τεμενάδες, τα δώρα και οι βραχογραφίες με αναπαραστάσεις από την αναπάντεχη επίσκεψη των αρχαίων κοσμοναυτών.
Στην πραγματική ζωή, αυτή που υπάρχει και εκδηλώνεται και σε τόπους όπου η ιστορία της ελληνικής Αριστεράς δεν αξίζει ούτε ένα παγωτό ξυλάκι, οι επισκέπτες πρέπει να είναι ευγενείς, με κόσμια συμπεριφορά και προσεγμένη αμφίεση. Διαφορετικά σε περνούν για κάτι λιγότερο από αυτό που φαίνεσαι – ήτοι, άσ’ τα βράσ’ τα.
Η κοσμοαντίληψη ότι «θα εντυπωσιάσουμε επειδή εμείς οι ίδιοι αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας σπουδαιότητα, σοφία, μαγκιά και επανάσταση» είναι απολύτως εσφαλμένη και θα τη βρείτε εγγεγραμμένη σε όλους τους νόες των ανθρώπων που νομίζουν ότι κάνουν στράκες απλά και μόνο έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι είναι σπουδαίοι. Τα ίδια και αυστηρότερα ισχύουν για τους πολιτικούς. Αν δείχνεις άψογος, θα φαντάζεις συνηθισμένος. Αν επιδεικνύεις το ατημέλητον της αμφίεσής σου, θα σε πάρουν στον μεζέ – ακόμα κι αν σου λένε τα καλύτερα.
Αν είσαι αυτό που είσαι και ό,τι είσαι δεν είναι αρκετό, δυστυχώς άπαντες θα εντυπωσιαστούν, αλλά ακριβώς για τους αντίθετους λόγους από εκείνους που εσύ νομίζεις. Δηλαδή, εκείνοι που σε παρατηρούν θα πουν: «Καλέ τι ταμτάκοι είναι τούτοι; Τι είδους μπιθουλαριό – λουμπεναριό ήρθε από την Ελλάδα; Από πανέρι τούς διάλεξαν; Από δεύτερο χέρι τούς τσίμπησαν οι ψηφοφόροι τους;»
Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο δισεκατομμύριο να κερδίσεις την εκτίμηση ενός Κινέζου γραφειοκράτη ή επιχειρηματία, αν σε δει να μη φοράς γραβάτα. Το πολύ πολύ να σου δανείσει κάποια δική του, που δεν τη χρησιμοποιεί πλέον.
Παναγιώτης Λιάκος
