Σιγά τώρα μην κάτσει να σκάσει, να δουλέψει να σώζει Ελλάδες και να χάσει κόλλυβα και κονιακάκι κηδείας Φιντέλ.
Είναι δυνατόν να κάτσει εδώ; Πάνω στα αναμμένα κάρβουνα της αποικίας με τους γκρινιάρηδες πειναλέοντες που έχουν αρχίσει να τον αγριοκοιτάνε; Πριτς! Ολόκληρος κομαντάντε τα τίναξε, ο Φιντέλ Κάστρο Ρουζ, σύμβολο μέγα μιας εποχής αλησμόνητης. Τότε που δούλευαν σαν τα σκυλιά τα μαύρα οι Ρούσοι, το ξανθό το γένος, με το περίστροφο κολλημένο στον κρόταφο, για να ταΐζουν όλης της Γης τους ρεμπεσκέδες που υπόσχονταν επανάσταση. Αυτά τα χρόνια νοσταλγούν όλοι οι συνεπείς γάτουλες της Αριστεράς, της προόδου, της ντόλτσε βίτα με τα λεφτά των άλλων.
Ο χρυσούς αιών της σοβιετικής μανίας για εξαγωγή του πολιτικοϊδεολογικού μοντέλου εμπνέει όλους εκείνους που είναι και νιώθουν ευαίσθητοι με το αζημίωτο. Ο πόθος για παγκόσμια κομμουνιστική αυτοκρατορία είναι η δεύτερη νάρκη που πάτησε το Σοβιέτο (η πρώτη ήταν η ιδεολογία του… καταστήματος). Ενα σωρό λαμόγια, ημιπαράφρονες ή ντιπ παράφρονες, που βαριούνταν απαξάπαντες να δουλέψουν, έταζαν λαγούς με πετραχήλια στο Μόσκοβο που ήθελε επιτέλους να εξάγει τη μαρξική μπακατελουάζ ευρεσιτεχνία του.
Οι δήθεν παμπόνηροι κομισάριοι, μόλις νόμιζαν ότι βρήκαν τύπο να κάνει φραντσάιζ της φίρμας τους, έσπρωχναν αφειδώς τα ρούβλια και αγόραζαν υποσχέσεις και «αγώνες». Ξεβιδωνόταν στο κουβάλημα ο Ιβάν στα πατατοχώραφα για να κονομάει ο σύντροφος Μπάμπης στα Σεπόλια και να χτίζει και εξοχικό στη Νέα Μάκρη.
Ο Κάστρο, πάντως, δεν τους κορόιδεψε. Ελαβαν ό,τι τους έταξε. Μπόλικη φιγούρα με μηδέν αποτέλεσμα, αλλά κάτι ήταν κι αυτό. Τώρα που πέθανε, οι νοσταλγοί του θα τον τιμήσουν όπως εκείνοι ξέρουν καλύτερα: σπαταλώντας αμέριμνα τα χρήματα των πολλών και αερολογώντας αδιάκοπα.
Ο Αλέξης μας, ένας άνθρωπος που είναι πλασμένος μόνο για τέτοια, δεν πρόκειται να λείψει από το σόου των διάσημων τριτοκοσμικών ηγετών που θα παραστούν στο τελευταίο κατευόδιο ενός εκ των τελευταίων κομμουνιστών δεινοσαύρων (μένει ο Κιμ Γιονγκ Ουν, ο Κουτσούμπας και κάτι Αφρικάνοι).
Ας πιει ρούμι στην υγειά μας, μια κι εμείς πληρώνουμε τον κομμουνιστοτουρισμό του! Αντε, εβίβα και να ζήσει να τον θυμάται τον κομαντάντε.
Παναγιώτης Λιάκος
