Εγώ, πάντως, στηρίζω με χίλια τον CEO μεγάλης εταιρίας που είχε κατσίκια, κότες και φυτά στην ταράτσα του κτιρίου με τους 16 ορόφους στους Αμπελοκήπους. Ζούμε στην Αθήνα, μια πόλη με ελάχιστο πράσινο, στην οποία η μόνη επαφή με τη φύση είναι κάτι πλαστικά λουλούδια στο μπαλκόνι και ένας βασιλικός που μαραίνεται τον Αύγουστο!
Σε μια πόλη όπου έναν κήπο μικρότερο και από τον μικρότερο κήπο των κανονικών ευρωπαϊκών πρωτευουσών τον αποκαλούμε Εθνικό και Βασιλικό. Ε, σ’ αυτή τη βάρβαρη τσιμεντούπολη βρέθηκε ένας άνθρωπος που ταξίδεψε κόντρα στο σύστημα. Δεν έβαλε γλάστρες με εποχικά, ούτε βουκαμβίλιες από πλαστικό. Αλλαξε αυτό που λέμε «την κάναμε ταράτσα» και… έκανε την ταράτσα φάρμα. Με κατσίκια, κότες, κοκόρια και ζαρζαβατικά.
Και όχι τίποτα βρομερά κλουβιά και βασανισμένα ζώα. Αρχιτέκτων είναι ο άνθρωπος, μια χαρά το είχε φτιάξει το χωριουδάκι του σε ύψος από το οποίο κοίταζε αφ’ υψηλού τους τσιμεντόκηπους (παλαιότερα αμπελόκηπους). Κι αν έβαζε δυο τραπεζάκια με ψαθοκάρεκλα και μας καλούσε για καφέ, θα μιλούσαμε για πλήρη μετεγκατάσταση ορεινού οικισμού στον δέκατο έκτο όροφο.
Για σκεφθείτε, με το χέρι στην καρδιά. Τι είναι χειρότερο; Να σε ξυπνάει το κατσίκι το πρωί ή το σκουπιδιάρικο στις 5; Να ακούς «μπεεε» και «κο-κο-κο» ή κόρνες και μηχανάκια με κομμένη εξάτμιση; Να μυρίζεις σέλινο και πράσο ή καυσαέριο, σουβλάκι και αποχέτευση μαζί; Να κόβεις ντομάτα ταρατσάτη ή να την αγοράζεις από το σούπερ μάρκετ και να είναι πιο άγευστη κι από χαρτοπόλεμο τις Απόκριες;
Ο άνθρωπος δεν είχε αυθαίρετο. Ενα αγροτεμάχιο είχε, αλλά σε κάποιο υψόμετρο. Οπως άλλοι έχουν μεζονέτα με θέα θάλασσα, ο αρχιτέκτων είχε φάρμα με θέα Ερυθρό Σταυρό. Και στο κάτω κάτω, η φάρμα του ήταν πεντακάθαρη. Βιολογικά προϊόντα, μηδέν μεσάζοντες, φάρμα «από την ταράτσα στην κουζίνα», όπως λένε οι άλλοι «από το χωράφι στο ράφι»!
Στην Ελλάδα ζούμε. Εχουμε δει να παρκάρουν τα αμάξια στα σκαλοπάτια τους, να απλώνουν μπουγάδα στον δρόμο, να κάνουν μπάρμπεκιου μπαλκονέ και να καπνίζει όλη η γειτονιά. Αλλά μας πείραξαν τα κατσίκια στην ταράτσα. Αφήστε τον άνθρωπο ήσυχο. Σε λίγα χρόνια θα τον μιμηθούν όσοι έχουν ταράτσες, με την ακρίβεια που μας δέρνει! Και θα λέμε «πόσο μπροστά ήταν ο άνθρωπος». Θα πηγαίνουν τα σχολεία στις ταράτσες για να δουν από κοντά κότα, γιατί θα νομίζουν ότι το αβγό βγαίνει από του Σκλαβενίτη.
Στηρίζουμε τον αγρότη της ταράτσας. Στηρίζουμε την ελεύθερη βοσκή σε δεκαεξαώροφο. Χωρίς παράνομες επιδοτήσεις, με μεράκι και αγάπη.
Η ΑΚΙΣ
