Αντιπαράθεση εκπροσώπων του Αρείου Πάγου με τον Βασίλη Φλωρίδη

Την αντίδραση των εκπροσώπων του Αρείου Πάγου και της Εισαγγελίας, του ανώτατου ποινικού δικαστηρίου της χώρας, προκάλεσε άρθρο του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειου Φλωρίδη, αδερφού του υπουργού Δικαιοσύνης, σε εφημερίδα, με τίτλο «Φλέβα διαφθοράς στη Δικαιοσύνη» ,στο οποίο σχολιάζει αρνητικά την παραπομπή συγγενή κυβερνητικού στελέχους, αν και ο ίδιος είχε προτείνει να μην παραπεμφθεί σε δίκη, θεωρώντας πως «η κατηγορία ήταν στην κυριολεξία ανυπόστατη». 

«Φωνές αμφισβήτησης της ορθότητας των δικαστικών κρίσεων θα πρέπει, προτού υψωθούν, να διαθέτουν την περίσκεψη της βαρύτητας των λεγομένων και της τήρησης των θεσμικών διαδικασιών, διαφορετικά συγκαταλέγονται στις θυμικές αντιδράσεις επικοινωνιακού χαρακτήρα» αναφέρουν στην κοινή ανακοίνωσή τους ο αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Ευτύχιος Νικόπουλος και η αντιεισαγγελέας Αρείου Πάγου Ελένη Σκεπαρνιά, απαντώντας στον Β. Φλωρίδη. 

«Τέτοιες δημοσιεύσεις, που αφορούν εκκρεμή υπόθεση ενώπιον του Α’ βαθμού δικαιοδοσίας και πρόκειται να εκδικασθεί άμεσα, οι οποίες περιέχουν μομφή και καταγγέλλουν αορίστως τους επιληφθέντες δικαστές ως διεφθαρμένους, εκφεύγουν των ορίων της οποιασδήποτε κριτικής των δικαστικών αποφάσεων και βουλευμάτων και πλήττουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στον θεσμό της Δικαιοσύνης» προσθέτουν οι εκπρόσωποι των δικαστών και εισαγγελέων του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας. 

Και συμπληρώνουν απευθυνόμενοι στον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Β. Φλωρίδη:

«Ο εισαγγελικός λειτουργός, του οποίου η πρόταση δεν έγινε δεκτή και διαφωνεί με την κρίση του αρμόδιου δικαστικού οργάνου, δύναται να ασκήσει τα ένδικα μέσα, τα οποία του χορηγεί ο νόμος. Μεταξύ αυτών δεν περιλαμβάνονται δημοσιεύσεις άρθρων στον Τύπο για υποθέσεις που χειρίστηκε ο ίδιος και στις οποίες δεν έγινε δεκτή η πρότασή του από τον αρμόδιο δικαστικό σχηματισμό». 

Εξάλλου, η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων με ανακοίνωσή της τον κατηγορεί για «πρωτοφανή επίθεση εναντίον των συναδέλφων του» και για «θεσμικό ολοκληρωτισμό», που επιχειρεί να ισοπεδώσει ηθικά τη διαφορετική δικαστική κρίση, αντιτάσσοντας ότι οι δικαστές που χειρίστηκαν την υπόθεση αποτελούν «την ψυχή του δικαστικού σώματος και τη συλλογική μας περηφάνια».