Σκιά της ημισελήνου πάνω από την Ευρώπη. Ολα φαίνονται καινούργια, αλλά δεν είναι. Ολα έχουν ξαναγίνει. Ολα θα ξαναγίνουν
Στην «κυριακάτικη δημοκρατία» διαβάσαμε ότι «σε 20 χρόνια οι χριστιανοί θα είναι μειοψηφία στη γηραιά ήπειρο!». Ταυτόχρονα βλέπουμε τον Ερντογάν να φισκάρει την Ευρώπη με βαποριές ομοθρήσκων του, να αγοράζει S-400 από τη Ρωσία, να κάνει νταηλίκια σ’ όλους τους σπιθαμιαίους ηγέτες και ηγετίσκους της Ε.Ε., οι οποίοι λεκτικά τον «αποδοκιμάζουν», αλλά ουσιαστικά δεν έχουν σταματήσει να τον καλοπιάνουν ούτε ημέρα.
Οι Ευρωπαίοι ξυπνούν μόνο όταν ακούσουν τις κλαγγές όπλων έξω από τις πύλες των πόλεών τους. Ενδεικτικά παρατίθεται απόσπασμα από τη σελ. 105 από το εξαιρετικό βιβλίο του John Stoye «1683. Η πολιορκία της Βιέννης από τους Τούρκους. Η μεγάλη αναμέτρηση μεταξύ σταυρού και ημισελήνου»: «Η Αυτοκρατορία, η Βουργουνδία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία αποτελούσαν τις κυρίαρχες ανησυχίες των Αυστριακών Αψβούργων για πολλές γενεές. Ολοι τους έστρεφαν περιοδικά και απρόθυμα την προσοχή τους για να ασχοληθούν με προβλήματα του Δούναβη και των Βαλκανίων. Με ανάλογο τρόπο, αυτή την εποχή η απειλή από τις φιλοδοξίες του Καρά Μουσταφά υποτιμήθηκε· αργότερα όμως με τη Βιέννη πολιορκούμενη στην πραγματικότητα, οι πολιτικοί των Αψβούργων είχαν δίκιο όταν σκέπτονταν ότι η απόκρουση του οθωμανικού στρατού εξαρτιόταν από τη συμπαράταξη των δυνάμεων στη Δυτική Ευρώπη (και στην Πολωνία) και από τη διπλωματία τους σε αυτές τις χριστιανικές αυλές».
Την προηγούμενη εβδομάδα ενημερωθήκαμε ότι στη Βιέννη οι μουσουλμάνοι μαθητές ξεπέρασαν σε αριθμό τους καθολικούς. Η Βιέννη που έπεσε είναι η ίδια πόλη που αντιστάθηκε επιτυχώς στην πολιορκία των Οθωμανών το 1683.
Τώρα οι συνθήκες για την αναμέτρηση (που θα γίνει είτε το επιθυμούμε είτε όχι) είναι ακόμα πιο αντίξοες. Ο πρώτος αντίπαλος που πρέπει να αντιμετωπίσουν όλοι όσοι θέλουν να διατηρήσουμε την ελευθερία μας και τον εθνικό και θρησκευτικό χαρακτήρα της Δύσης είναι η πανούκλα της πολιτικής ορθότητας. Αυτό είναι το υπερόπλο του αντιπάλου. Αφοπλίζει τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς πριν καν σκεφτούν ότι πρέπει να πολεμήσουν.
Παναγιώτης Λιάκος
