Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι τα ανθρώπινα κίνητρα δεν είναι μόνο οικονομικά. Ο ψυχολογικός παράγοντας είναι πολύ κρίσιμος…Κάποιος, ο οποίος μπορεί να έχει τόση σχέση με την πολιτική και την Ιστορία όσο η ελληνόφωνη τηλεόραση με την ποιότητα, ίσως να αναρωτιέται γιατί η Αριστερά έχει φαγωθεί να πουλήσει τη Μακεδονία. Η αντιπάθεια της Αριστεράς για τη Μακεδονία ξεκινά, κυρίως, από τον Μέγα Αλέξανδρο (μια προσωπικότητα που λατρεύουν να λασπολογούν όσοι θέλουν να εξισώνουν τις κοινωνίες προς τα κάτω). Μερικές πτυχές του χαρακτήρα, αλλά και της δράσης του αρκούν για να δείξουν τι είναι αυτό που ενοχλεί τους αριστερούς με την υπόθεση του Μεγίστου των Ελλήνων.
Αντιγράφουμε μερικά αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα από το βιβλίο του καθηγητή, δρος Ιωάννη Κ. Χολέβα, που τιτλοφορείται «Αλέξανδρος ο Μέγιστος – Ο “ΕΝΑΣ”. Η προσωπικότητα και τα οικονομικά του» (εκδόσεις Πελασγός).
Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν «ιδιαίτερα ευλαβής και ευσεβής» (σελ. 57). Επίσης, είναι ο πατέρας του καπιταλισμού (σελ. 47): «Ενθάρρυνε τη μετάσταση από την κτηνοτροφία στη γεωργία και δίδαξε ελληνικές μεθόδους για εντατικές καλλιέργειες. Με τις πόλεις ίδρυσε “αστικά κέντρα”. Το εμπόριο αυξήθηκε ταχύτατα, με ασφάλεια και χωρίς δασμούς, από την Ελλάδα ως τον Υφάση (προδρομική μορφή ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών). Εγινε η αλλαγή από την ανταλλακτική στην καπιταλιστική οικονομία. Στη Βακτριανή το. ιδιαίτερο ενδιαφέρον του προσέλκυσε το “φλεγόμενο νερό” που δεν ήταν άλλο από το πετρέλαιο». Σιχαινόταν τους κλέφτες και τους προδότες (σελ. 48): «Αισθάνθηκε θλίψη και απογοήτευση όταν διαπίστωσε την κατάχρηση που έκανε ο… έμπιστός του θησαυροφύλακας Aρπαλος του Μαχάτα, ο οποίος εξαφανίστηκε με τα κλοπιμαία. Την προδοσία ποτέ δεν ανέχθηκε ακόμα και σε βάρος των εχθρών! Ο σατράπης της Βακτριανής Βήσσος πρόδωσε τον βασιλιά των Περσών Δαρείο, που πέθανε. Τον καταδίωξε αμείλικτα και τον σκότωσε.
Και η χαριστική βολή για τους κομμουνιστάς (σελ. 57): «Ο Μέγας Αλέξανδρος ως άνθρωπος ήταν λάτρης της καθαριότητας του σώματος. Κάθε πρωί μετά το ξύπνημα και κάθε βράδυ πριν κατακλιθεί, απαραιτήτως και χωρίς παράλειψη, έκανε λουτρό. Ακόμα και τραυματισμένος ή άρρωστος πριν πεθάνει, ασχολούνταν σχολαστικά με την καθαριότητα του σώματος».
Παναγιώτης Λιάκος
