- Στην υπόθεση Γεωργούλη, σύμφωνα με το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, θα έπρεπε να γνωρίζουμε τον καταγγελλόμενο (ως βιαστή και κακοποιητή), αλλά όχι την καταγγέλλουσα.
- Η σχετική ανακοίνωση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ λέει τα ακόλουθα:
- «Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ αποδοκιμάζει την απρόκλητη έκθεση στη δημοσιότητα φερόμενων θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης, όπως στην πρόσφατη υπόθεση Γεωργούλη.
- »Ιστοσελίδες αρχικά και στη συνέχεια μερίδα του αθηναϊκού Τύπου δημοσίευσαν το όνομα και τη φωτογραφία του φερόμενου θύματος χωρίς τη συναίνεσή του και χωρίς να αναλογιστούν το μήνυμα που στέλνουν στα άτομα που έχουν υποστεί ή υφίστανται κάθε είδους βία και παρενοχλήσεις».
- Το σκεπτικό της ένωσης πάσχει, τουλάχιστον στο επίπεδο της λογικής τεκμηρίωσης των επιχειρημάτων. «Μονόπαντη» ενημέρωση δεν υπάρχει – κι από τη στιγμή που κάποιος δέχεται το μεγάλο στίγμα του υπόπτου για βιασμό και κακοποιητική συμπεριφορά, η κοινωνία τον γνωρίζει (και σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό έκαστος τον έχει ήδη κρίνει).
- Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να γνωρίζει η κοινωνία και το πρόσωπο που κάνει την καταγγελία;
- Επιπλέον, το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ συνεχίζει στην ανακοίνωσή του:
- «Το λειτούργημα του δημοσιογράφου πρέπει να ενθαρρύνει τα θύματα να μιλήσουν και όχι να τα εκθέτει σε πλήρη δημόσια θέα, στον βωμό μιας κακώς εννοούμενης ανάγκης πληροφόρησης.
- Το ρεπορτάζ σαφώς πρέπει να είναι μαχητικό και να υπηρετεί την ενημέρωση, αλλά η τελική επιλογή των στοιχείων που δημοσιοποιούνται θα πρέπει να γίνεται με μεγαλύτερη σύνεση και ενσυναίσθηση, ιδίως σε υποθέσεις που σχετίζονται με παιδική κακοποίηση και έμφυλη βία».
- Η διατύπωση «το λειτούργημα του δημοσιογράφου πρέπει να ενθαρρύνει τα θύματα να μιλήσουν» είναι ακόμα πιο προβληματική από τις προηγηθείσες παραγράφους, διότι προεξοφλεί το αληθές και την ακρίβεια των καταγγελιών της κυρίας, η οποία κατήγγειλε τον ευρωβουλευτή Γεωργούλη.
- Αν ολόκληρο Δ.Σ. δημοσιογραφικού συνδικάτου τής έχει αναγνωρίσει την ιδιότητα του θύματος, τότε έχει αποφανθεί ότι ο Γεωργούλης είναι όντως ο θύτης.
- Καλό θα ήταν το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να θυμηθεί το ρητό που μας παραδίδεται στο «Περὶ Στωικῶν Ἐναντιωμάτων» (1034.Ε.2): «Μηδὲ δίκην δικάσῃς, πρὶν ἀμφοῖν μῦθον ἀκούσῃς».
- Στις καταγγελίες ενηλίκων για ενηλίκους πρέπει να ακούγονται και οι δύο. Με όνομα και επώνυμο.
π
