Συνεχίζεται το πολεμικό παραλήρημα, ενώ κορυφώνονται οι διαπραγματεύσεις για το Ουκρανικό
Η Γαλλία στρατιωτικοποιείται με δόλιο τρόπο, υπό την ηγεσία του Εμανουέλ Μακρόν και του αρχηγού των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων Φαμπιάν Μαντόν, ενός ένθερμου μακρονιστή, του οποίου η ταχεία άνοδος στην ιεραρχία της στρατιωτικής πυραμίδας της χώρας και η ανάληψη τόσων κρίσιμων καθηκόντων, ενώ δεν είχε το εκτόπισμα, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα. Μακρόν και Μάντον, εστιάζοντας στη «ρωσική απειλή», θέτουν τη Γαλλία σε μια λογική πολέμου και απόλυτου ελέγχου που δεν λέει το όνομά της.
- Παρίσι, Μαρία Δεναξά
Πίσω από το δημοκρατικό βερνίκι εγκαθίσταται μια ραγδαία μιλιταριστική αναδιάταξη όχι μόνο της γαλλικής αλλά και της ευρωπαϊκής κοινωνίας: Προετοιμασία της κοινής γνώμης για πολεμική σύγκρουση, επιστροφή της στρατιωτικής θητείας με το περιτύλιγμα της «εθελοντικής» στη Γαλλία και τη Γερμανία, πολεμική ρητορική διαρκώς. Ολα συγκλίνουν σε μια προγραμματισμένη γενική κινητοποίηση, που δεν θα αφορά μόνο τον γαλλογερμανικό άξονα.
Και δεν πρόκειται απλώς για αμυντική στρατηγική, αλλά και για στρατηγική ελέγχου. Γιατί όταν ένας λαός φοβάται τον πόλεμο, δέχεται και τη δουλεία. Οι κυβερνώντες το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, μιλώντας και προτρέποντας τα ευρωπαϊκά κράτη σε αμυντική ανθεκτικότητα, επί της ουσίας θυσιάζει την εθνική κυριαρχία των ευρωπαϊκών χωρών στον βωμό του ΝΑΤΟ και του παγκόσμιου χάους, το οποίο έχει τεθεί σε εκτελεστική τροχιά.
Οι Γάλλοι, οι Ελληνες, οι Γερμανοί, όπως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ζουν υπό ένταση και πίεση. Οι ηγεσίες μας κυβερνούν με εργαλείο τον φόβο, καταστρέφοντας παράλληλα τις προϋποθέσεις αντίστασης. Τα συστημικά ΜΜΕ επαναλαμβάνουν ασταμάτητα το μάντρα της «ρωσικής απειλής», για να κρύψουν την απόλυτη και ηθελημένη αποτυχία της εσωτερικής πολιτικής: πληθωρισμός, κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης, αποδόμηση των αξιών και τόσα άλλα.
Να προετοιμαστούμε σήμερα, για όσους δεν έχουν παραδοθεί στον φόβο δεν σημαίνει να αποθηκεύσουμε τρόφιμα, μπαταρίες και νερό. Στον πλανήτη της λογικής αυτό σημαίνει να ξαναχτίσουμε την αίσθηση του συλλογικού και του θάρρους. Οι πιο σκεπτόμενοι το γνωρίζουν ήδη ότι ο πόλεμος ξεκινά πάντα με σχεδόν ανώδυνες εκφράσεις και καταλήγει σε διατάγματα…
«Αντιστέκομαι» δεν σημαίνει παθητικότητα· σημαίνει δράση. Η ευρωπαϊκή ελίτ θέλει λαούς διχασμένους, απομονωμένους, κοινωνικά αποσυνδεδεμένους και διανοητικά αφοπλισμένους. Το όπλο του κυρίαρχου πολίτη είναι η συλλογική διαύγεια. Αυτό περνάει από τη δημιουργία δικτύων, τοπικών πρωτοβουλιών, εστιών πολιτικής και οικονομικής ανθεκτικότητας. Κάθε πόλη, κάθε χωριό, κάθε γειτονιά μπορεί να γίνει ένα προπύργιο αυτονομίας: σε ενέργεια, τροφή, αλληλεγγύη, εκπαίδευση… Ετσι χτίζεται η αληθινή αντίσταση. Εκείνη που δεν εξαρτάται ούτε από το Παρίσι ούτε από την Αθήνα ούτε από τις Βρυξέλλες ούτε από την Ουάσινγκτον και τις μιλιταριστικές τους ορέξεις.
Το βαθύ ευρωπαϊκό κράτος έχει μεταμορφωθεί σε μηχανή αμερικανικής ευθυγράμμισης. Δεν εκπροσωπεί πια τους λαούς, αλλά τα συμφέροντα των διατλαντικών λόμπι. Απέναντι σ’ αυτά θα πρέπει να αντιταχθεί η κυριαρχική αλληλεγγύη: με αλληλοβοήθεια, συνεταιρισμούς παραγωγής, πατριωτικά δίκτυα χρηματοδότησης, αμοιβαία αξιοποίηση τεχνογνωσίας. Ενα τέτοιο αόρατο πλέγμα είναι η βάση της μελλοντικής ελευθερίας, γιατί ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο όταν οι λαοί οργανώνονται.
Διχασμός
Ο σημερινός διχασμός είναι η μεγαλύτερη νίκη του σάπιου συστήματος που κυβερνά απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ευρώπη. Οι πολίτες «αλληλοτρώγονται», ενώ το ευρωπαϊκό καθεστώς ετοιμάζει τον πόλεμο. Εκείνο που χρειάζονται οι Ευρωπαίοι είναι κοινοτικές και κοινωνικές συμμαχίες, για να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να απελευθερώσουν τη γηραιά ήπειρο από τον τεχνοκρατικό και νατοϊκό ζυγό και να αποκαταστήσουν την εθνική κυριαρχία των ευρωπαϊκών χωρών. Η Ιστορία δείχνει πως δεν περιμένει πια, μια και οι λαοί αποδεδειγμένα δεν έμαθαν από τα λάθη τους. Κατά συνέπεια, είτε ξαναθέτουν την εξουσία σε δημοκρατική τροχιά είτε υπομένουν το οργανωμένο χάος.
Η επιστροφή της εθελοντικής θητείας σε ευρωπαϊκές χώρες που δεν είναι υποχρεωτική, είναι απλώς η δοκιμή. Αύριο θα γίνει υποχρεωτική και μετά, εθελοντική ή μη, θα γίνει ιδεολογικό – ιερό καθήκον για τον πολίτη. Η κοινωνική και πολιτισμική ρωγμή θα βαθύνει ακόμα περισσότερο, από τη στιγμή που η κατ’ επίφαση ευρωπαϊκή δημοκρατία θα συνεχίσει να στρέφει τα παιδιά της το ένα εναντίον του άλλου. Η αληθινή ειρήνη χτίζεται με διαπραγμάτευση και δικαιοσύνη· όχι με καταναγκασμό. Να εκπαιδεύσουμε τους νέους μας να υπερασπίζονται την πατρίδα τους, ναι· αλλά μια πατρίδα ελεύθερη, κυρίαρχη, όχι υποταγμένη στο ΝΑΤΟ και τους παγκοσμιοποιητές που έχουν καταλάβει τις Βρυξέλλες. Η επιλογή είναι απλή: Αντιστεκόμαστε μαζί ή πέφτουμε χωριστά!
