Με μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στα social media, ο πρώην προπονητής και πρώην καλαθοσφαιριστής Δημήτρης Παπανικολάου φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα της γονεϊκής αγωνίας και τον διαρκή αγώνα που δίνουν οι γονείς παιδιών άτυπης ανάπτυξης.
Μέσα από τα λόγια του, αναδεικνύεται η μόνιμη σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη για προστασία και την υποχρέωση παραχώρησης ελευθερίας. Είναι ένα ταξίδι δύσκολο, με αποφάσεις που δεν είναι ποτέ τέλειες, καθώς –όπως ο ίδιος σημειώνει– «δεν θα είμαστε για πάντα εδώ». Η κοινωνία, τονίζει, πρέπει να μάθει κι αυτή να στέκεται δίπλα στα παιδιά, να κατανοεί, να αγκαλιάζει, να προστατεύει.
Στη συγκινητική περιγραφή της στιγμής όπου είδε την κόρη του να χορεύει με μια άγνωστη γυναίκα, ξεδιπλώνεται όλο το φάσμα των συναισθημάτων του: η ανησυχία, η ανακούφιση, η περηφάνια. «Από εκεί που έτρεχα από πίσω να προλάβω την κοροϊδία, τώρα έτρεξα να προλάβω τον χορό» γράφει, αποκαλύπτοντας τον αγώνα που προηγήθηκε μέχρι το χαμόγελο να ξαναγυρίσει.
Ολόκληρη η ανάρτηση:
«Μία ημέρα μετά από καιρό είχαμε ένα οικογενειακό κάλεσμα λίγο πιο χαλαρό.
Είπα και εκεί 2 λόγια, αφού σπάνια χάνω την ευκαιρία σε λίγους ή πολλούς, αλλά η ατμόσφαιρα γενικά ήταν σε φιλικό περιβάλλον. Εκεί λοιπόν όπως και παντού, εκτός σπιτιού, εμείς οι γονείς παιδιών άτυπης ανάπτυξης, έχουμε να πάρουμε κι άλλες δύσκολες αποφάσεις.
Πρέπει από μια ηλικία και μετά, να δίνουμε ελευθερίες, πρωτοβουλίες, εμπιστοσύνη. Αλλωστε δεν θα είμαστε για πάντα εδώ. Αλλά για να γίνουν αυτά, θα πρέπει να είναι και η κοινωνία εκπαιδευμένη. Να γνωρίζει ο πληθυσμός μια διαφορετική προσέγγιση. Η γυναίκα μου προσπαθεί να με βοηθήσει σε αυτό, αλλά προσωπικά δεν έχω καταφέρει να μην αγχώνομαι όταν δεν είμαι εκεί γύρω. Αλλά και όταν είμαι και δεν έχω οπτική επαφή μετά από κάποια λεπτά, πάλι δεν είναι το καλύτερο μου.
Εκείνο το βράδυ λοιπόν είχαν περάσει 15 λεπτά χωρίς να γνωρίζω που είναι και πήγα να τσεκάρω. Και την είδα με μια καλή κυρία να χορεύει. Δεν έχω χορέψει σχεδόν ποτέ στην ζωή μου. Αλλά εκείνο το βράδυ μπήκα και ήθελα να αποθανατίσω και την στιγμή. Από εκεί που έτρεχα από πίσω να προλάβω την κοροϊδία, τώρα έτρεξα να προλάβω τον χορό. Ένοιωσα μια μικρή προσωρινή δικαίωση…
Γιατί δεν υπάχει τέλεια απόφαση. Ο δρόμος του να κλείνουμε τα θέματα στους 4 τοίχους είναι εντελώς λάθος. Αλλά και στην άλλη άκρη, αυτός της δημοσιότητας και της έκθεσης δεν είναι εύκολος και μπορεί και να παρεξηγηθεί. Από την πρώτη στιγμή που έκανα δημόσιο το θέμα, ο στόχος μου ήταν όχι η τιμωρία των <κακών> αλλά η ενεργοποίηση των καλών. Ένιωθα μετά από πολλές δύσκολες στιγμές πως αν γίνει δημόσιο το θέμα, η κοινωνία θα την προστατέψει και ταυτόχρονα χιλιάδες άλλους. Πως αν κάνω κάποιο καλό, αυτό θα γυρίσει και σε μας. Και το χαμόγελο επέστρεψε. Με πολύ κόπο, με πολύ αγώνα.
Και στο τέλος της ημέρας, ο στόχος δεν είναι μόνο η επιτυχία. Αλλά κυρίως η ευτυχία. Θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε για αυτή. Πάντα να χορεύεις και να χαμογελάς @ariapapanikolaou
Ο μπαμπάς».
